ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑ

Έρωτας .... Τον πιο ωραίο εαυτό μας αντικατοπτρίζει!

2012-02-14T10:23:00.003+02:00

Μια τεράστια του χρόνου σπατάλη, κάτι το αδύνατο
Να εφεύρεις το όνειρο, μια ζωή σε μια μέρα
Μια σκηνή πέρα από την σελήνη
Ένας όμορφος κόσμος, που απέχει ένα βήμα
Μην ανάβεις το φως, τράβα απλά την κουρτίνα
Πεταλούδες γυρνούν στην Αθήνα
Πάρκα στο κέντρο, καλοκαίρι μυρίζει
Μια μητέρα, μια ερωμένη, μία κόρη περιμένει
Αλλάζουν όλα, αλλάζω κι εγώ
Ένας μαγνήτης στο ψυγείο, ένα σημείωμα, ένα αστείο
Ένα σπίτι, ένα φιλί, ένα αντίο

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να κυνηγάω μαζί σου
Τα κύματα όλα της μοίρας

Ένα κορίτσι χορεύει στον ουρανό, στο δωμάτιο
Το δρόμο, την δουλειά, το σχολείο
Μια ψυχή και άλλη μία, και μια συνομιλία
Μόνο μάτια, και λέξη καμία
Ένα τέλειο λάθος, μια καινούργια αρχή
Ένα δάκρυ που δεν μπορεί να κρυφτεί
Μια ανάσα βαθιά, για να μην τρελαθώ
Μια ιστορία αγάπης, τι πιο απλό
Και Θεός, και αμαρτία, κι άλλη μια ευκαιρία
Για όσους δεν βρήκαν το χρόνο να ψάξουν
Είναι μέσα σου η λύση, που θα τιμωρήσει
Όσους δεν έχουν φτερά να πετάξουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να γεράσω μαζί σου
Το φεγγάρι να έχουμε στρώμα

Και τυχαίο και γραφτό, το μεγάλο μωρό
Που παίζει με τόξο και βέλη
Που χτυπάει και φεύγει, όλα τα ανατρέπει
Μα ο χάρτης τον δρόμο σου δείχνει
Του κρυμμένου θησαυρού, το ταξίδι τελειώνει
Εκεί που είναι αδύνατον να ‘μαστε μόνοι
Σε κοιτάζω στα μάτια, σαν καθρέφτες γυαλίζουν
Το πιο ωραίο εαυτό μας αντικατοπτρίζουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά
Φίλα με ακόμα

Whitney Houston - I Will Always Love You

2012-02-12T19:25:00.002+02:00

Μια μεγάλη ερμηνεύτρια που φώτησε τα μονοπάτια της εφηβείας μας .....

Bittersweet memories
that is all I'm taking with me.
So, goodbye......

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !

2012-02-11T20:34:00.002+02:00

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΕΔΩ
ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΤΑΡΡΙΦΤΗΚΕ

H 4η διάσταση του χρόνου, η Kate & ο Leopold ....

2012-02-05T13:55:00.003+02:00

Στιούαρτ : Το ξέρω . Ξέρω ότι ακούγεται τρελό να μιλώ για μια δίοδο στο χρόνο που βρήκα ανατολικά. Αλλά είναι αλήθεια Γκρέτσεν.
Είναι τόσο τρελό …. όσο ένας σκύλος να βρίσκει το ουράνιο τόξο. Τα σκυλιά έχουν αχρωματοψία. Δεν ξεχωρίζουν τα χρώματα. Όπως εμείς δε βλέπουμε το χρόνο. Τον νιώθουμε. Τον νιώθουμε να περνά, αλλά δεν τον βλέπουμε.
Είναι σα να είμαστε πάνω σε ένα υπερηχητικό τρένο και ο κόσμος να περνά γρήγορα. Φαντάσου να μπορούσαμε να σταματήσουμε το τρένο. Αν βγαίναμε έξω, κοιτούσαμε γύρω και βλέπαμε το χρόνο. Ένα σύμπαν, ένας κόσμος, κάτι απίστευτο όπως το χρώμα για ένα σκύλο. Τόσο πραγματικό, τόσο χειροπιαστό όσο η καρέκλα που κάθεσαι. Αν μπορούσαμε να τον δούμε, θα μπορούσαμε να δούμε τα ψεγάδια και τη μορφή. Είναι τόσο απλό. Αυτά τα ανακάλυψα. Είμαι απλώς κάποιος που είδε μια τρύπα που κανείς άλλος δεν μπορεί. Είμαι ο σκύλος που είδε το ουράνιο τόξο. Μόνο που κανείς άλλος σκύλος δεν με πιστεύει.

Γκρέτσεν : Εγώ σε πιστεύω …..

Όταν η τηλεόραση γίνεται ενδιαφέρουσα ....

2012-01-26T00:07:00.002+02:00

Ο μεγάλος ποιητής βάζει τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με την ψευδαίσθηση της οικειότητας που δημιουργεί η τηλεόραση,ξεκαθαρίζει πως "δε σας ξέρω,δε με ξέρετε" ,απαντά στην απύθμενη εξυπνάδα της παρουσιάστριας με τον καλυτερο τρόπο και δε λησμονεί να αναφερθεί στους Έλληνες που "ξέρουν τι τους γίνεται" όπως λέει.

* το κείμενο συνοδεύει το βίντεο που αναρτάται στο http://www.youtube.com/watch?v=LA30SDjm380

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ

2012-01-11T10:57:00.007+02:00

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ψυχοθεραπευτή;
Δεν ξέρω ποια είναι η μεγαλύτερη αλλά πάντως είναι πρόκληση όταν έρχονται σε σένα άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τον εαυτό τους, δεν έχουν περιέργεια να ψαχτούν μέσα τους και δεν ξέρουν πως να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. Λένε «με πονάει το στομάχι μου ή η καρδιά μου» αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους. Το να τους μάθεις να το κάνουν είναι πράγματι μια μεγάλη πρόκληση.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι αρκούν οι επιστημονικές γνώσεις για να είναι καλός και επαρκής ένας σύμβουλος ή ένας θεραπευτής και αναρωτιούνται πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους όταν ο ίδιος χρειάζεται θεραπεία. Εσείς, όμως, υποστηρίζετε ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή όλοι οι ειδικοί χρειάζονται δια βίου θεραπεία. Γιατί είναι σημαντικό;
Δια βίου θεραπεία είναι ίσως λίγο υπερβολικό. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κρίσεων στα διάφορα στάδια της ζωής. Σε κάποιο στάδιο, κάποιος θα μπορούσε π.χ. να πάθει burn out λόγω καριέρας και σε κάποιο άλλο να έχει παιδιά στην εφηβεία ή να διαπραγματεύεται θέματα όπως ο φόβος του θανάτου. Νομίζω ότι τότε το πιο σοφό είναι να πάει σε θεραπεία. Ενας θεραπευτής πρέπει να επωφελείται από κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του γιατί όσο περισσότερα μαθαίνει τόσο καλύτερος θεραπευτής γίνεται. Είναι όπως όταν παίζουμε βιολί. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας όσο περισσότερο μπορούμε. Και αν μάθαινα για κάποιο θεραπευτή ότι δεν έχει κάνει ποτέ θεραπεία ο ίδιος , τότε θα ανησυχούσα πολύ γιαυτόν.

Στα βιβλία σας και ειδικά στον κήπο του Επίκουρου αποκαλύπτεστε στο κοινό σας με ένα τρόπο καταπληκτικό, πράγμα που σπάνια κάνουν οι θεραπευτές. Ναι αυτό είναι αλήθεια Πόσο δύσκολο ήταν για σας; Βοηθάει η προσωπική αποκάλυψη του θεραπευτή τη σχέση θεραπευτή/θεραπευόμενου;
Εμένα προσωπικά δεν με δυσκολεύει η αυτοαποκάλυψη, ίσως γιατί πάντοτε με ενδιάφερε η ομαδική θεραπεία και όταν συντονίζεις μια θεραπευτική ομάδα τότε είσαι μέλος της και πρέπει να συμμετέχεις όχι μόνον ως παρατηρητής. Εγώ πάντα συμμετέχω στην ομάδα και νιώθω ασφαλής όταν μιλάω για μένα ίσως γιατί έχω κάνει πολλή προσωπική θεραπεία στη ζωή μου. Εχω μιλήσει και με άλλους θεραπευτές γιαυτό το θέμα. Δεν λέμε να αποκαλύψει κανείς γεγονότα της ζωής του ή προβλήματα που μπορεί να έχει, αλλά μιλάμε για την αποκάλυψη συναισθημάτων που μπορεί να είναι χρήσιμα για τον ασθενή. Οι ασθενείς ρωτάνε «διάβασες αυτό το βιβλίο, είδες αυτό το φιλμ, πόσα παιδιά έχεις» τέτοια πράγματα. Κατά τη γνώμη μου ένας κενός, ανέκφραστος θεραπευτής είναι κακός θεραπευτής.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ιρβιν Γιαλομ στην Κική Τριανταφύλλη
http://kikitriantafylli.wordpress.com/2009/03/25/ιρβιν-γιάλομ-ο-θεραπευτής

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΦΩΝΗ ....

2012-01-08T22:51:00.001+02:00

Χρώματα

Στίχοι: Πορτοκάλογλου Νίκος
Μουσική: Τσαλιγοπούλου Ελένη
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Τσαλιγοπούλου

Μίλα μου φωνή ξεχασμένη
μίλα μου εσύ
Μίλα μου μη με κοιτάς σαν ξένη
μίλα μου φωνή

Δείξε μου τον κόσμο που έχω χάσει
δείξε μου εσύ
Δείξε μου βουνά νερά και δάση
μίλα μου φωνή

Άνοιξε ψυχή μου κλειδωμένη
άνοιξε
Χόρεψε νεράιδα μεθυσμένη
χόρεψε

Δώσε μου φιλί για να ξυπνήσω
δώσε μου εσύ
Δώσε μου τα χρώματα μου πίσω
μίλα μου φωνή

Χρώματα απ' τη βροχή πλυμένα
χρώματα
Ονόματα πρόσωπα φωτισμένα
χρώματα

Μίλα μου φωνή, φωνή μου ξεχασμένη
Μίλα μου φωνή
Μίλα μου εσύ μη με κοιτάς σαν ξένη
Μίλα μου φωνή
Δώσε μου φιλί, φιλί για να ξυπνήσω
Δώσε μου εσύ τα χρώματα μου πίσω
Μίλα μου φωνή, μίλα μου φωνή

Άνοιξε ψυχή μου κλειδωμένη
άνοιξε
Χόρεψε νεράιδα μεθυσμένη
χόρεψε

Feeling Good

2012-01-04T22:48:00.002+02:00

Birds flying high you know how I feel
Sun in the sky you know how I feel
Breeze driftin' on by you know how I feel

(refrain:)x2
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Fish in the sea you know how I feel
River running free you know how I feel
Blossom on the tree you know how I feel

(refrain)

Dragonfly out in the sun you know what I mean, don't you know
Butterflies all havin' fun you know what I mean
Sleep in peace when day is done
That's what I mean

And this old world is a new world
And a bold world
For me

Stars when you shine you know how I feel
Scent of the pine you know how I feel
Oh freedom is mine
And I know how I feel

Πουλιά που πετούν ψηλά ξέρεις πώς αισθάνομαι
Ήλιος στον ουρανό ξέρεις πώς αισθάνομαι
Αύρα που παρασύρεται ξέρεις πώς αισθάνομαι

Είναι μια νέα αυγή
Είναι μια νέα ημέρα
Είναι μια νέα ζωή
για μένα
Και αισθάνομαι καλά

Τα ψάρια στη θάλασσα ξέρεις πώς αισθάνομαι
Ποτάμι που τρέχει ελεύθερο ξέρεις πώς αισθάνομαι
Άνθος στο δέντρο ξέρεις πώς αισθάνομαι

Λιβελλούλες έξω στον ήλιο ξέρεις τι εννοώ, δεν ξέρεις;
Πεταλούδες που φτερουγίζουν ξέρεις τι εννοώ
Ύπνος ειρηνικός όταν η ημέρα τελειώνει
Αυτό εννοώ

Και αυτός ο παλαιός κόσμος είναι ένας νέος κόσμος
Ένας τολμηρός κόσμος
για μένα

Αστέρια που λάμπουν ξέρεις πώς αισθάνομαι
Άρωμα από το πεύκο ξέρεις πώς αισθάνομαι
Η ελευθερία είναι δική μου
Και ξέρω πώς αισθάνομαι

JE VEUX ..... ΓΙΑ ΤΟ 2012 !!!

2011-12-29T12:51:00.004+02:00

Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία

Que me quiten lo bailao - Nobody can take away the good times I have

2011-12-22T11:37:00.005+02:00

I very well know that storms may come and I will fall
But I know at the end of the day, I've enjoyed the good times I've had

Θέλω να ζήσω ελεύθερος, δίχως ταυτότητα πια ....

2011-12-19T21:41:00.003+02:00

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Είμαι φτωχός κουρασμένος σκυφτός ανθρωπάκος,
των ταπεινών και των άλλων πουλιών φιλαράκος.

Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;
Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,
δίχως ταυτότητα πια.

Μία ζωή με κρατάν, με κουνάν μ’ ένα σπάγγο.
Λόγια, σχολειά, μέρα νύχτα δουλειά και στον πάγκο.

Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;
Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,
δίχως ταυτότητα πια.

Όπου χαρά πρώτη-πρώτη σειρά κάποιος κλέφτης.
Κι όποιο κακό κάνει τ' αφεντικό, εγώ είμ' ο φταίχτης.

Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;
Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,
δίχως ταυτότητα πια.

ΠΑΡΕ ΧΡΩΜΑ .....

2011-12-01T18:40:00.002+02:00

Στίχοι: Τάκης Δήμητσας
Μουσική: Κωστής Μαραβέγιας
Πρώτη εκτέλεση: Κωστής Μαραβέγιας

Γιατί μου λες και στο γιατί είμαι και γω χαμένος
Σε μια ομίχλη από γνωστούς και φίλους μεθυσμένους
Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις
Θέλεις να φύγεις μακριά, πίσω να μην κοιτάξεις

Πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα

Είναι οι ώρες δύσκολες τα βράδια και σε πνίγουν
Θέλεις αέρα, θέλεις φως κι οι πόρτες δεν ανοίγουν
Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις
τα ρούχα που σε σφίγγουνε θέλεις να τα πετάξεις

ΜΙΚΡΗ ΟΜΑΔΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ – ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

2011-11-22T00:41:00.007+02:00

Αν ακούσουμε μια ορχήστρα να παίζει ένα μουσικό κομμάτι, όλοι οι μεμονωμένοι ήχοι παράγονται από διαφορετικά μουσικά όργανα. Κι όμως αυτό που ακούμε είναι η ορχήστρα να παίζει μουσική.

Η ανάγκη του ανθρώπου να έχει σχέσεις είναι επιτακτική, αφού αυτή είναι η επιδίωξή του από την αρχή που γεννιέται και από αυτό εξαρτάται η επιβίωσή του. Αυτές οι σχέσεις είναι οι «εμπεριέχουσες», είναι ο καθρέφτης του ανθρώπου και είναι απαραίτητες για την ψυχική του ισορροπία.

Το παράδοξο της ατομικής προέλευσης είναι ότι είναι πάντοτε συλλογική.

Η αίσθηση του εαυτού γεννιέται πάντα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και μεγαλώνει στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Η ομάδα στην ομαδική ανάλυση και με την ομαδικοαναλυτική φιλοσοφία, που έχει ως βάση την θεωρία του Foulkes, πηγαίνει πέρα από τη δυαδική σχέση και συνιστά ένα υπερβατικό μοντέλο. Ο νους δεν υπάρχει εξατομικευμένα αλλά έρχεται στην επιφάνεια μέσα από το διάλογο, ο οποίος αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων, στην ομαδική matrix, μέσα στην οποία το άτομο είναι ένα κομβικό στοιχείο.

Η λέξη matrix προέρχεται από τα λατινικά που αρχικά σήμαινε ένα ζώο που ήταν έγκυος ή ένα θηλυκό ζώο. Αργότερα σήμαινε μήτρα. Η matrix ήταν ένα μέρος όπου συνέβαινε η δημιουργία. Ιδιότητές της είναι : θηλυκή και μητρική, περιλαμβάνει ένα βάθος και μια ουσία που γεμίζει τα κενά, μπορεί να είναι η μήτρα στα όποια στοιχεία διαμορφώνονται, δημιουργούνται, περιέχονται ή εξαρτώνται.

Η μικρή ομάδα Εμπειρίας – Αυτογνωσίας Αναλυτικού Τύπου είναι ομάδα που δεν απαιτεί να υπάρχει κίνητρο από τα μέλη που την αποτελούν. Δεν είναι άμεσα θεραπευτική και αφορά κυρίως την ευαισθητοποίηση και ενδεχομένως την απόκτηση κινήτρου για περαιτέρω θεραπεία.

Προέχει η έκφραση συναισθήματος, η ελεύθερη ρέουσα συζήτηση χωρίς θέμα και σκοπό, η σύζευξη των αντιθέσεων, η επεξεργασία των σχέσεων

μέσα σε ένα ομαδικοαναλυτικό πλαίσιο.

Η ανάλυση, που εμπεριέχεται στη διαδικασία της ομάδας, πραγματοποιείται μέσα στην ομάδα, από την ομάδα, μέσω της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου του ομαδικού αναλυτή, που διατίθεται για το κάθε μέλος, για την ομάδα ως όλον καθώς και για την κοινωνική ανάλυση – καθρέφτισμα της εξωδομής και της φαινομενολογίας της ομάδας.

Η ομάδα ως όλον βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής, υπάρχει ελευθερία έκφρασης όλων, επικέντρωση στο «εδώ και τώρα», έμφαση στις συμφωνίες και διαφωνίες, ενθάρρυνση της ενεργού συμμετοχής των μελών.

Τα μέλη μπορεί να επιτύχουν διορθωτική συναισθηματική εμπειρία, συναισθηματική έκφραση και εκφόρτιση, μεγαλύτερου βαθμού συνειδητοποίηση πρώην ασυνείδητων δυνάμεων, ενδοψυχική διεργασία, διερεύνηση του ατομικού και ομαδικού εαυτού.

Η ομάδα εμπειρίας - αυτογνωσίας έχει συντονιστή ή συντονιστές οπότε έχει όρια και πλαίσιο. Ο συντονιστής = συν + τονίζει = περιμένει τους τόνους των άλλων για να τους συντονίσει, δεν βγάζει εκείνος τον πρώτο τόνο. Ο συντονιστής διαθέτει την ομαδικοαναλυτική κουλτούρα.

Το περιεχόμενο του λόγου είναι η αφορμή για να δοθεί σημασία στα φαινόμενα που αναδύονται και στην ίδια τη διαδικασία μέσα από την οποία εμφανίζεται η ιδιαιτερότητα του κάθε μέλους και η δυναμική της ομάδας – μήτρας.

Οι ομάδες Εμπειρίας – Αυτογνωσίας διαρκούν περίπου 8 μήνες ή περίπου 32 συναντήσεις. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται μία φορά την εβδομάδα και διαρκούν μιάμιση ώρα.

Στην σύνθεση της ομάδας επιδιώκεται η ανομοιογένεια των μελών ως προς την ηλικία, το φύλο, τα ενδιαφέροντα, την οικογενειακή κατάσταση, το επάγγελμα.

Μέσα από τη λειτουργία της ομάδας εμπειρίας – αυτογνωσίας εμφυσείται μια ομαδικοαναλυτική στάση ζωής, ενδυναμώνοντας τον ομαδικό εαυτό στον προστατευόμενο χώρο της ομάδας, οπότε βγαίνοντας έξω να μπορεί το κάθε μέλος να αναμετρηθεί με όλα αυτά τα δυναμικά που εμπλέκονται συνεχώς με τη ζωή μας.

Πηγές :

1) «Ομαδική Ανάλυση και Εξελίξεις», Β. Μενούτης, Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

2) «Ατομικός και Ομαδικός Εαυτός», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

3) «Η σημασία της άποψης του Foulkes για την Matrix», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

4) Εισαγωγικό Σεμινάριο του Κύκλου Σεμιναρίων – Εργαστηρίων, στη Ζώνη Αναπτυξιακή – Θεραπευτική – Συμβουλευτική, στον Τομέα Αναπτυξιακών Θεραπευτών Συμβούλων.

5) «Ομαδική Ανάλυση», http://www.hagap.gr/

Οι φωτογραφίες είναι από :

http://www.igas.ie/site/about-group-analysis/

http://iogap.org/main/

http://www.instituteforcouplescounseling.com/GroupTherapy.htm

"Μίλα"

2011-11-18T22:36:00.006+02:00

«Είπες : «Να μάθω να κατανοώ αυτό που προβάλει ως ακατανόητο»

Ένα μπερδεμένο κουβάρι ήτανε κι άρχισες να το ξετυλίγεις. Κόμποι, χιλιάδες κόμποι και στρώματα σκόνης από τα παλιά. Ξετυλίγεις. Να συναντήσεις τι; Εκεί, στο βάθος, στον πάτο του πηγαδιού να δεις καθαρό ένα πρόσωπο.

«Εδώ είναι το μυστικό», είπε. Δεν έδειχνε το σώμα, τα χέρια ή το λαιμό της. Το στόμα της μόνο έδειχνε. «Εδώ στα λόγια και στις αναμνήσεις, εδώ είναι το μυστικό», είπε.

«Δείτε πόσο υποφέρω», λένε. «Απολαύστε με μέσα στην υπεροχή του πόνου μου», λένε.

Όταν εγώ υποφέρω είναι μόνο για μένα. Ο πόνος είναι μια ιδιωτική υπόθεση.
Τις είδα να κάνουν πολλά. Όλα μέσα στο θόρυβο. Πως εγώ να τις κατανοήσω, εγώ που λογαριάζω το καθετί. Που μετρώ τα λόγια και τις σκέψεις. Μόνη δίχως θεατές. Μόνη μέσα στη σιωπή»

«Μίλα» της λέει. Κι εκείνη μιλά και θυμάται πράγματα και, καθώς θυμάται και καθώς μιλά, κάτι σα μαγικό συμβαίνει και η “αρρώστια” για λίγο φεύγει και οι πόνοι για λίγο φεύγουν και ο βήχας και οι πονοκέφαλοι απομακρύνονται.
Συναισθήματα, που για χρόνια μέναν καταχωνιασμένα στο σκοτάδι και στη σιωπή, βγαίνουν στο φως. Θυμάται. Για πρώτη φορά θυμάται. Είναι πέντε χρόνων (…) σιχαίνεται και οργίζεται. Όμως σιωπά. Δε λέει τίποτα. Η οργή καταχωνιάζεται. Έπειτα από χρόνια, (…) για πρώτη φορά θα μιλήσει και θα εκφράσει το θυμό που έκρυψε.

Ναι! Ο θυμός πρέπει να απελευθερώνεται, το ίδιο και η οργή. Όμως τι γίνεται με τη λύπη, με τη χαμηλόφωνη και ήπια λύπη; Αν οργιζόμουν, ίσως ήμουνα λιγότερο θλιμμένη.
Από υπολείμματα αναμνήσεων πάσχει (…). Ο λόγος, ένα γιατρικό. Απολυμαίνει με το λόγο τις πληγές του σώματος. Μιλώντας έρχεται η κάθαρση. Η πλύση, η απολύμανση, η λύτρωση.

Έμεινα σιωπηλή. Δεν είπα τίποτα. Όμως, άλλο από τη γλώσσα δεν έχω για να βρω το υποκατάστατο της πράξης, άλλο από τη μιλιά δεν έχω για να αποδεσμεύσω το συναίσθημα. Γιατί λοιπόν, γιατί μένω βουβή; Ποιος θα μου πει γιατί δε μιλώ; Ποιος θα μου πει γιατί δε σου φανερώνω όλα όσα μέσα μου συμβαίνουν;

Η σιωπή με βαραίνει. Υγιής, και μέσα στη σιωπή νοσώ. Νοσταλγώ εκείνον που θα σκύψει πάνω μου να μου πει : «Μίλα»

Οι λέξεις! Οι λέξεις που βάζουν τάξη στο χάος.

Εκείνος ακούει τα όνειρα και τις λησμονημένες σκηνές. Ακούει οτιδήποτε χωρίς αναστολές περνά από το μυαλό της. Όσο κι αν αυτό θα είναι επώδυνο, παράλογο ή ασήμαντο.

Η κάθαρση παραχωρεί τη θέση της στην ψυχανάλυση.»

Αποσπάσματα από το βιβλίο "Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ" της Φωτεινής Τσαλίκογλου - 2000 - Εκδόσεις Καστανιώτη.

Οι εικόνες είναι από :
sfpe.wordpress.com/.../page/4/
radiocaptain.blogspot.com/
www.talkingtherapy.eu/index.php?pageid=11&lang=gr

ΕΛΛΑΔΑ !

2011-10-24T15:31:00.003+03:00

Οι Έλληνες είναι Εργατικοί, Επίμονοι, Μαχητές
Οι Έλληνες είναι Νικητές!

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Οδυσσέας Ελύτης

ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΟΝΤΑ !!

2011-10-23T01:03:00.002+03:00

Συγκινητική διαφήμιση by babisflou

Do we need to disguise ourselves to get closer?
GET CLOSER !

Χρειαζόμαστε να μεταμφιέζουμε τους εαυτούς μας για να έρθουμε πιο κοντά ;
Ας έρθουμε πιο κοντά !!

Εσωτερικές Συγκρούσεις - Dr Ryke Geerd Hamer - Παρατήρηση - Διερεύνηση - Διασαφήνιση

2011-10-22T14:02:00.015+03:00

Τις προηγούμενες μέρες ήρθα σε επαφή με ένα κείμενο που το πρόσφατο χρονικό διάστημα κυκλοφορεί σε πολλούς διαδικτυακούς τόπους πάνω - κάτω με την ίδια μορφή και το ίδιο περιεχόμενο. Εγώ το συνάντησα με τον τίτλο «Η λύση που δίνει ο εγκέφαλος» και για πρώτη φορά άκουσα για τον εμπνευστή του τον Dr Ryke Geerd Hamer. Η πρώτη μου αντίδραση στο κείμενο αυτό ήταν συγκίνηση, επαλήθευση προσωπικών βιωμάτων και αίσθηση προσφοράς και μιας ακόμα οπτικής σε όσα καθημερινά μας συμβαίνουν και έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρούμε, όχι μόνο στο στενό μας περιβάλλον, αλλά σε όλη τη χώρα και τον κόσμο ολόκληρο.

Θεώρησα εξ αρχής ότι το κείμενο αυτό μπορεί να αντηχήσει συναισθήματα και έννοιες και να δημιουργήσει σκέψεις μέσα στον καθένα με κέντρο τον ίδιο του τον εαυτό και την φροντίδα που του αξίζει, και όχι εστίαση στις κάθε λογής εξωτερικές δυσκολίες που προέρχονται από συνθήκες και ανθρώπους, που εν τέλει αποτελούν μόνο το αποτέλεσμα και όχι την αιτία, την αφορμή ή την ουσία των όσων μας συμβαίνουν.

Η επιθυμία μου ήταν να δημοσιεύσω ένα μέρος του κειμένου αυτού ως ανάρτηση στην ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑ, αλλά πριν από αυτό θεώρησα ενδιαφέρον να κάνω μια βόλτα στο διαδίκτυο και να αναζητήσω παρόμοιες αναφορές τόσο στην θεωρία όσο και στον ίδιο το ιατρό που την εμπνεύστηκε και δούλεψε πάνω σε αυτή. Περά από δεκάδες ελληνικούς ιστότοπους με το ίδιο ακριβώς κείμενο (και αυτό προσθέτει μια δόση καχυποψίας), υπάρχουν συνεντεύξεις και video και αρκετές αναφορές. Η ανάρτηση (με το ίδιο κείμενο) που τράβηξε το ενδιαφέρον μου και παρέμεινα σε αυτή ήταν στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας LIFO, η οποία εμπεριέχει ένα μεγάλο αριθμό σχολίων όπου αποτυπώνεται, αν μη τι άλλο, ένας μεγάλος αριθμός πλευρών και απόψεων που μπορεί να έχει ο καθένας γύρω από ένα παρόμοιο θέμα.

Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ο γιατρός – σύμφωνα με τα ευρέως αποδεκτά κοινωνικά δεδομένα, αμφιλεγόμενες οι θεωρήσεις του σύμφωνα με την επίσημη επιστημονική απόδειξη ιατρικών δεδομένων και επίσης διαφαίνονται και πολλές αμφιλεγόμενες παράμετροι της θεωρίας αυτής με σκοτεινά σημεία αναφοράς, που όμως στο ανωτέρω κείμενο δεν προσδιορίζονται.

Παράλληλα αναδύεται η δύναμη του εαυτού, η ανάγκη της ψυχικής φροντίδας, της συναισθηματικής έκφρασης και της εξέλιξης της ψυχικής μας κατάστασης πέρα από συμβουλές και υποστηρικτικές διαδικασίες, αλλά ουσιαστικά μέσα από βαθιά αποδοχή των εσωτερικών μας καταστάσεων ώστε να προχωρήσουμε στην αναπτυξιακή διαδικασία, την ωριμότητα και την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Ως σύμπτυξη των ανωτέρω βασική προϋπόθεση είναι ο σεβασμός στα ρεαλιστικά δεδομένα και την τρέχουσα πραγματικότητά μας, υποστηρίζοντας κάθε επιστημονική και ιατρική απαραίτητη διαδικασία ισορροπώντας την παράλληλα με την ψυχική και νοητική φροντίδα, αντιλαμβανόμενοι τον εαυτό μας ως ένα ενιαίο σύνολο λειτουργιών, αποδίδοντας την απαραίτητη προσοχή σε όλα τα μέρη που το αποτελούν.

Θα ήθελα στην ανάρτηση αυτή να μείνω σε αυτόν τον «πρόλογο» και να παραθέσω μέρη του κειμένου που προσωπικά θεωρώ και τα σημαντικότερα και να ακολουθήσει και μια επόμενη ανάρτηση με συμπλήρωση, διασαφήνιση και αντιπαράθεση αυτών, μιας και η συγκεκριμένη θεματολογία, με ευρεία όρια, είναι τα τελευταία χρόνια εμβόλιμη στις ζωές μας, μας φλερτάρει ταυτόχρονα με μια έντονη αντίσταση, όχι στην αποδοχή της, που δεν είναι το ζητούμενο, αλλά στη δημιουργική αμφισβήτησή της ώστε να οδηγηθούμε «ερευνητικά» στην επαλήθευση, την επιβεβαίωση ή και την επιλεκτική αξιοποίηση όσων πραγματικά θα μπορούσαν να προσθέσουν ποιότητα, ανάπτυξη και εξέλιξη στον εαυτό μας.

«Η λύση που δίνει ο εγκέφαλός μας»

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική.

Όπως λέει, η ασθένεια είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος

Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε

Ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο ...

Όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη.

Όλες τις ασθένειές σας, θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε.
Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί.

Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις. Να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας, μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται.

Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει.

Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους. - να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει.

Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας.

Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο. - οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος.

Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους. - να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.

Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας.

Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας.

Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Σχετικές αναρτήσεις :

http://www.lifo.gr/team/readersdigest/27073

http://theasforum.info/bulletthea/showthread.php?173-%C7-%EB%FD%F3%E7-%F0%EF%F5-%E4%DF%ED%E5%E9-%EF-%E5%E3%EA%DD%F6%E1%EB%FC%F2-%EC%E1%F2

http://olympia.gr/2011/03/03/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CF%87%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%81/

Οι εικόνες είναι από :

http://www.lifo.gr/team/readersdigest/27073 &

http://radiofloga.blogspot.com/2010/05/blog-post_6462.html
http://withfriendship.com/user/kethan123/psychotherapy.php
http://www.instituteforcouplescounseling.com/GroupTherapy.htm
matisse

Richard D. Wolff

2011-10-19T13:25:00.000+03:00

Παιδεία υπό τον τύπο Συνεπτυγμένης κατοίκων μακράν Αθηνών

2011-09-21T14:08:00.005+03:00

Ευχαρίστως σας γνωρίζουμε, η Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας, ότι αποφασίσαμε να ικανοποιήσουμε ένα αίτημα του ευρύτερου Ελλαδικού χώρου, οργανώνοντας ειδικά Προγράμματα Παιδείας υπό τον τύπο της Συνεπτυγμένης, ως ακολούθως:

1) Ομαδικών Αναλυτών
2) Αναπτυξιακών Θεραπευτών – Συμβούλων
3) Ψυχοδραματιστών
4) Μουσικοθεραπευτών
5) Θεραπευτών Εικαστικών Τεχνών
6) Θεραπευτών Βραχείας Ψυχοθεραπείας
7) Συγκαλούντων Μεσαίες και Μεγάλες Ομάδες
8) Θεραπευτών Παιδιού - Εφήβου - Οικογένειας
9) Θεραπευτών Κοινότητας

Ως εναρκτήριο τριήμερο των Προγραμμάτων αυτών, ορίσθηκε η Παρασκευή 16, Σάββατο 17 και η Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011 για το Ακαδημαϊκό έτος 2011-2012.

Το Βασικό Πρόγραμμα (απόγευμα Παρασκευής έως απόγευμα Κυριακής) συμπεριλαμβάνει τις ακόλουθες καταστάσεις - δραστηριότητες:

1) Προσωπική Ανάλυση – Θεραπεία, δυαδικού πλαισίου.
2) Προσωπική Ανάλυση – Θεραπεία, ομαδικού πλαισίου.
3) Θεωρία
4) Εποπτεία Σπουδαστών
5) Εποπτεία Ομάδων Αυτογνωσίας
6) Ελληνική Ομαδική – Αναλυτική ‘ΚΟΙΝΩΝΙΑ’
7) Εποπτεία Κύκλου Θεραπείας και Συμβουλευτικής
8) Εισαγωγικό Σεμινάριο – Εργαστήριο Ομαδικών Δυναμικών
9) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄(Ομάδα: Ψυχοδράματος)
10) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄: Ομάδα Κινηματογράφου
11) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄ (Ομάδα Πηλού – Πλαστελίνης)
12) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄: Ομάδα Μουσικής – Κίνησης
13) Μείζων Επιτροπή Παιδείας και Σεμιναρίων - Εργαστηρίων

Υφίσταται η δυνατότητα για περαιτέρω του Βασικού Προγράμματος δραστηριότητες, ώστε το τριήμερο να μετατρέπεται σε τετραήμερο (Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄ : Ομάδες α) Μουσικής – Κίνησης β) Κινηματογράφου).

Επόμενη Συνάντηση : Παρασκευή 14, Σάββατο 15 και η Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Λαλέχου 8, Ν. Ψυχικό, Αθήνα, 15451
hagap@otenet.gr, 210 8619577 - 210 8628487

Ηλιόλουστα πρωινά .....

2011-08-17T15:20:00.006+03:00

Η ζωή γίνεται ομορφότερη όταν μέσα
από την ομίχλη αρχίζουν να διακρίνονται οι σκιές που νόμιζες κτίρια, δέντρα, οπτικά εμπόδια και διέκοπταν την πορεία σου, σε έκαναν να αλλάζεις δρόμο, σε πισωγύριζαν ....

Ενώ ήταν μόνο σκιές ......

Μια βαθύτερη ματιά, ένα ζεστό δυνατό φύσημα, ένα αιώρημα του χεριού και αρχίζουν να ελευθερώνουν το μυαλό, να αφήνουν χώρο για τα ηλιόλουστα πρωινά της εσωτερικής σου ελευθεριας!!

.

.

Reach

2011-07-26T00:27:00.002+03:00

Some dreams live on in time forever
Those dreams, you want with all your heart
And Ill do whatever it takes
Follow through with the promise I made
Put it all on the line
What I hoped for at last would be mine

If I could reach, higher
Just for one moment touch the sky
From that one moment in my life
Im gonna be stronger
Know that Ive tried my very best
Id put my spirit to the test
If I could reach

Some days are meant to be remembered
Those days we rise above the stars
So Ill go the distance this time
Seeing more the higher I climb
That the more I believe
All the more that this dream will be mine

If I could reach, higher
Just for one moment touch the sky
From that one moment in my life
Im gonna be stronger
Know that Ive tried my very best
Id put my spirit to the test
If I could reach

If I could reach, higher
Just for one moment touch the sky
Im goona be stronger
From that one moment in my life
Im gonna be so much stronger yes I am
Know that Ive tried my very best
Id put my spirit to the test
If I could reach higher
If I could, If I could
If I could reach
Reach, Id reach, Id reach
Id reach Id reach so much higher
Be stronger

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009 - Η "ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑ" ΕΓΡΑΦΕ ....

2011-07-07T01:52:00.000+03:00

ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΥΗΚΕ ΣΤΙΣ 30/9/2009 !!

Τι ιδεολογίες υπάρχουν άραγε σήμερα;
Οι βασικές γραμμές ενός κόμματος έχουν αντικαταστήσει τις ιδέες και την κουλτούρα του, κάνοντας τη διαφορετικότητα, κοινοτυπία.

Αυτό που γίνεται κατανοητό ακόμα και από τους διακριτικούς παρατηρητές είναι ότι σε αυτές τις εκλογές (2009) «παίζουν» πολύ τα Εθνικά Θέματα της χώρας μας με μείζονα σημασία για το μέλλον της. Σε έναν κατά τα άλλα σημαντικό, μα παράλληλα και «επικίνδυνο» χορό απόψεων, που συνήθως περνάνε απαρατήρητες ανάμεσα στον ξύλινο λόγο των πολιτικών, είναι ότι η Θράκη και το μέλλον της θα κριθεί από τις κινήσεις που ο κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός θα κάνει στη Διεθνή Σκακιέρα, που τον τελευταίο καιρό μας συμπεριλαμβάνει σε καίριες θέσεις, ίσως προς έκπληξη πολλών! (ακόμα και αν με μεγάλη προσπάθεια προσπαθούν να τις απομυθοποιήσουν).

~ Με τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη αναδεικνύεται η Ελλάδα και κυρίως η Θράκη ως ενεργειακό κέντρο;

~ Η επαναδιαπραγμάτευση του αγωγού, ως κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου θέτει αυτή την προοπτική ως επικίνδυνη να χαθεί; Υπάρχει ή όχι η πρόθεση να απορριφθεί;

~ Η πορεία που χάραξε ο Κώστας Καραμανλής θέτει την Ελλάδα, στο θέμα αυτό σε περισσότερο ασφαλή θέση;

~ Αξιόπιστες εφημερίδες της αριστεράς όπως το Παρόν και το Ποντίκι φέρνουν στη θεματολογία τους άμεσα ή έμμεσα προθέσεις του Γ. Παπανδρέου να μη συνεχίσει τη συνεργασία με την Κίνα για τη χρήση των Ελληνικών Λιμανιών; Αυτή δεν είναι μια προοπτική που θα αναδείκνυε την Ελλάδα σε καθοριστική θέση στο Διεθνές εμπόριο;

~ Γιατί ο Κώστας Καραμανλής δεν έβγαλε στη φόρα τους εσωκομματικούς του αντιπάλους που έπαιζαν πισώπλατα συμφωνίες για ανατροπή των σχεδίων του σε Διεθνή Επίπεδο;

~ Γιατί αυτά δεν τα βγάζει στη φόρα ο κ. Καρατζαφέρης;

~ Πόσοι και πόσο έχουν πουληθεί στους Αμερικανούς προσπαθώντας να ανατρέψουν μέγιστης σημασίας για τη χώρα συμφωνίες με Ρωσία και Κίνα;

~ Πόσο ειλικρινής είναι η θέση του Γ. Καρατζαφέρη για τη φορολογία της Εκκλησίας; Διότι αν είναι ειλικρινές τότε αναδεικνύεται σε μεγάλο παίκτη, αν είναι ψηφοθηρικό για την απογοήτευση των δικών του μεν, αλλά με κέρδος από ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, τότε κερδίζουν οι κομματική μηχανισμοί που λίγο τους ενδιαφέρουν τα Εθνικά μας ζητήματα.

~ Γιατί τώρα μόνο προεκλογικά ο Κώστας Καραμανλής παίζει επιθετικά και ίσως μόνο σε μια ενδεχόμενη νίκη της Ν.Δ. διαφαίνεται η πρόθεσή του να ξεκαθαρίσει το τοπίο από εσωκομματικούς αντιπάλους και φιλόδοξους αντικαταστάτες του;

~ Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνεται, με μένος των περισσότερων Ελλήνων, τα γεγονότα του Δεκέμβρη σε μια «πρακτορική» συμφωνία με τους Αμερικάνους;

~ Γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή δεν αποκάλυψε όλο το παρασκήνιο των επεισοδίων του Δεκέμβρη παρά προτίμησε να πέσει όλο το βάρος στον αστυνομικό που πυροβόλησε το άτυχο αγόρι;

~ Γιατί μια αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προκαλεί φόβο και ανασφάλεια για τα Εθνικά Θέματα;

~ Μια νίκη της ΝΔ θα δώσει την ώθηση στον Κ. Καραμανλή να καθαρίσει το τοπίο ή θα υποκύψει σε ότι μέχρι σήμερα δεν τον ωθεί να αποκαλύψει παρασκήνια που απείλησαν και τις δικές του διεθνής συμφωνίες;

Αυτό που διακρίνεται είναι ότι σ’ αυτές τις εκλογές τίθεται στο λαό προκαταβολικά η ευθύνη για μεγάλα Εθνικά ζητήματα. Μαζί με την ψήφο του ο καθένας επιλέγει και την πορεία της Ελλάδας στον κόσμο και την διασφάλιση και ενίσχυση της θέσης της παγκοσμίως.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι μέχρι και την τελευταία στιγμή παίζονται όλα και ακριβώς επειδή κρίνονται Εθνικά Θέματα και αυτός που θα κυβερνήσει τη χώρα πρέπει να έχει τη δυναμική και την ικανότητα να πάει τον τόπο μπροστά, πέρα από συμφέροντα, συμφωνίες κάτω από τραπέζια, πράκτορες και προσωπικές φιλοδοξίες που παρασέρνουν τη χώρα μας σε μια σκλαβιά που θαρρείς και ποτέ δεν έφυγε από πάνω μας.

Ο Έλληνας πρέπει να πάψει πια να είναι ραγιάς! Θα πρέπει σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση να σταθεί στο ύψος του σαν Έλληνας και να επιλέξει αν όχι το καλύτερο που θα επιθυμούσε,τουλάχιστον αυτό που θα θέσει την Πατρίδα μας σε πορεία εξελικτική από όπου και αν αυτή υποστηρίζεται και όχι επιλεκτικά και δεσμευτικά!

http://alkioni.blogspot.com/2009/09/blog-post_30.html

(Λόγω τεχνικών προβλημάτων στην λήψη σχολίων από το blog, μπορείτε να αποστέλλεται τα σχόλιά σας στο e-mail : alkioni2006@gmail.com)

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!

2011-06-22T00:47:00.000+03:00

ΨΗΦΙΣΜΑ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

2011-06-18T11:50:00.000+03:00

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς .

Εμείς εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, έχουμε έρθει στην πλατεία Ορεστιάδας για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματα μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Δεν ψάχνουμε τι μας χωρίζει, βρίσκουμε τι μας ενώνει.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.
Καταγγέλλουμε το ξεπούλημα και την διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση).

Καλούμε όλους τους ανθρώπους αυτού του τόπου να συμπορευτούν στον αγώνα μας και να συμμετέχουν, στις δημοκρατικές μας διαδικασίες με ανυπόγραφα πανό, χωρίς σημαίες και κόμματα.

Να πάρουν πίσω τα μέτρα που μας κλέβουν το παρόν και το μέλλον μας. Διεκδικούμε τον πλούτο που εμείς παράγουμε και αυτοί μας κλέβουν.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια, όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται και οι πολιτικές τους. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας και δεν το αναγνωρίζουμε.

• Αντιδρούμε στη βάρβαρη επίθεση στην ελληνική περιφέρεια, με κλείσιμο οργανισμών, υπηρεσιών, σχολείων, προνοιακών δομών και τον πληθυσμιακό μαρασμό της.

• ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΌ ΤΟ Δ. Ν. Τ.

• ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ

ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

Λαϊκή Συνέλευση στις 8μ. μ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

2011-06-15T13:23:00.003+03:00

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ

ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΕΥΘΥΝΗΣ!!!

ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ - S.H. FOULKES

2011-06-13T23:01:00.006+03:00

Αυτό το άρθρο είναι μια συζήτηση για τις ψυχαναλυτικές ιδέες πάνω στο έγκλημα για να αναδείξει τους τρόπους μέσω των οποίων η ψυχανάλυση μπορεί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων εγκληματικότητας.

Ο Foulkes ήταν εντυπωσιασμένος από τις πράξεις των παραβατών οι οποίες δε ήταν τόσο ασυνείδητες φαντασιώσεις, όσο φαντασιώσεις τις οποίες εκδραμάτιζαν.

Μεταξύ των παραβατών, τους οποίους παρακολούθησε κλινικά, ο Foulkes εντόπισε ένα εντυπωσιακό ποσοστό όπου παρουσίαζαν υπνοβασία, παρορμητική περιπλάνηση, αναστρέψιμη αμνησία για την ταυτότητα και βρέξιμο του κρεβατιού.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νευρωτικός δρα στα όνειρά του, ενώ ο εγκληματίας ονειρεύεται στις πράξεις του.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Δεν υπάρχουν οι τύποι ‘εγκληματίας’ και παραβάτης’. Το να σκέφτεται κανείς με αυτούς τους όρους είναι το πρώτο και θεμελιώδες λάθος

Οι εγκληματική παρόρμηση ή η παρόρμηση που τείνει στην παραβίαση του νόμου, είναι μέσα στον καθένα.

Τα τρία στοιχεία, εγκληματίας – κοινωνία – δικαστής, είναι προσωποποιήσεις των τριών στοιχείων μέσα στον καθένα, και ανάλογα μέσα στο κάθε μέρος του τρίου – του Εκείνο, του Εγώ και του Υπερεγώ.

Μέσα στο μυαλό του εγκληματία υπάρχει ένας δικαστής πολύ πιο αυστηρός από τον Mr Justice X, όπου προηγούνται τιμωρίες σύμφωνα με την αρχή του ‘τιμωρείται κάποιος με τον τρόπο που κακοποιήθηκαν τα θύματα του’ για πράξεις οι οποίες δεν έχουν διαπραχθεί, οπότε η πραγματική τιμωρία έρχεται ως ανακούφιση.

Ο κοινός πολίτης – ας πούμε ο ένορκος – στέκεται ανάμεσα σε δύο τάσεις αντίδρασης, του εγκληματία και του δικαστή, με τον ίδιο τρόπο που στέκεται ανάμεσα στον εγκληματία και τον δικαστή εντός του.

Η τιμωρία είναι μια αμφιλεγόμενη αξία, ένας συμβιβασμός, συμβολικά.

Η τιμωρία έχει διπλό πρόσωπο. Ασκείται απευθείας στον παραβάτη αλλά την ίδια στιγμή κατευθύνεται και στα μη – εγκληματικά μέλη της κοινωνίας για να εκφοβίσει και να τα αποτρέψει και επίσης να ικανοποιήσει το αίτημά τους για εκδίκηση.

Ο αναλυτής έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά με τις αντι-κοινωνικές δυνάμεις μέσα στους θεραπευόμενούς του. Ο αναλυτής τείνει στο να βλέπει το έγκλημα περισσότερο ως το σύμπτωμα κάποιας ασθένειας ή ως μια δυσλειτουργία της κοινωνίας. Η κοινωνία και όχι ο εγκληματίας είναι αυτή που πρέπει να πρώτα να αντιμετωπιστεί.

Η ανάλυση μπορεί να συγκριθεί με την εφεύρεση του μικροσκοπίου. Φανερώνει στο μικρόκοσμο του κάθε ατόμου τα αποτελέσματα των προβλημάτων που αφορούν όλη την κοινωνία γύρω τους.

Η κοινωνία προς το παρόν ενδιαφέρεται τόσο λίγο για τα άτομα που θα ήταν παράλογο να περιμένουμε να κάνει προσπάθειες και θυσίες στην προσπάθεια να βοηθήσει μερικούς παραβάτες. Και όμως μερικοί από τους εγκληματίες είναι ικανοί να γίνουν ιδιαιτέρως άξια μέλη της κοινωνίας.

Ακόμα όμως και αν μια κοινωνία ενδιαφερόταν για την ευημερία των ατόμων, πρακτικοί λόγοι θα την οδηγούσαν στο να εστιαστεί την ψυχική υγεία κατά την ανατροφή, ως θέμα πρόληψης, παρά ως θεραπεία.

Όσον αφορά την μεταχείριση των παραβατών, το πιο σημαντικό βήμα μπροστά θα ήταν, όλοι οι άνθρωποι που συνδιαλέγονται μαζί τους όπως – δικαστές, δικηγόροι, κοινωνικοί λειτουργοί – να εξοικειωθούν πλήρως με την διανοητική πολυπλοκότητα των παραβατών τόσο καλά όσο με αυτήν που υπάρχει μέσα στο δικό τους μυαλό. Αυτή η πλήρης ανάλυση θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα τους ύλη.

Οι παραβάτες δεν αποτελούν ένα άλλο είδος ανθρώπων και δεν έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους εκτός από το ότι οι πράξεις τους είναι ενάντια στο νόμο.

Δεν υπάρχουν εγκληματικές παρορμήσεις ή αλλιώς όλες οι παρορμήσεις είναι από μόνες τους εγκληματικές.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ- ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ S.H. FOULKES "PSYCHOANALYSIS AND CRIME"

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Selected Papers of S.H. Foulkes - Psychoanalysis and Group Analysis

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

2011-06-06T19:48:00.003+03:00

Τετάρτη, 8 Ιουνίου · 7:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

http://www.facebook.com/event.php?eid=108976115858508#!/event.php?eid=108976115858508&notif_t=event_invite

HELEN KELLER & ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H.FOULKES ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ "THE WORLD I LIVE IN"

2011-05-13T19:59:00.008+03:00

Η Helen Adams Keller (Ιούνιος 27, 1880 – Ιούνιος 1, 1968) ήταν μια κωφή και τυφλή Αμερικανίδα συγγραφεύς, ακτιβίστρια και ομιλήτρια.
Η Helen γεννήθηκε στην Tuscumbia, Alabama. Οι αναπηρίες της προκληθήκαν από ένα υψηλό πυρετό το Φεβρουάριο, 1882 όταν ήταν 19 μηνών. Η απώλεια της ικανότητας της να επικοινωνήσει σε μια τέτοια νεαρή αναπτυξιακή ηλικία ήταν τραυματική για την ιδία και για την οικογένεια της και ως αποτέλεσμα έγινε αρκετά ανεξέλεγκτη.

Η Keller γεννήθηκε σε ένα κτήμα που ονομαζόταν Πράσινος Κισσός, στις 27 Ιουνίου, 1880. Δεν γεννήθηκε αρχικά τυφλή και κωφή, άλλα ήταν ένα πραγματικά υγιές παιδί. Έτσι ήταν μέχρι 19 μήνες αργότερα όταν προσβλήθηκε από μια αρρώστια την οποία οι γιατροί περιγράφανε ως μια οξεία συμφόρηση του στομαχιού και του εγκεφάλου. Η Keller δεν είχε για πολύ καιρό αυτή την αρρώστια, άλλα την άφησε τυφλή και κωφή, και ανίκανη να μιλήσει. Από την ηλικία των επτά, είχε ήδη εφεύρει πάνω από 60 διαφορετικά σημάδια με τα οποία μπορούσε να επικοινωνήσει με την οικογένεια της.

Το 1887, οι γονείς της Captain Arthur H. Keller και Kate Adams Keller, επικοινώνησαν τελικά με την Alexander Graham Bell, ο όποιος δούλευε με τα κωφά παιδιά. Ο Bell τους συμβούλευσε να έρθουν σε επαφή με το Ινστιτούτο Perkins για τους τυφλούς στην Νοτιά Βοστόνη, Μασαχουσέτη. Αυτοί διάλεξαν την δασκάλα Anne Sullivan, η όποια ήταν μονό 20 χρονών, να προσπαθήσει να μπει στο μυαλό της μικρής τότε Helen. Αυτή ήταν μόλις η αρχή της 49 χρονης περιόδου δουλειάς μαζί.

Η Sullivan ζήτησε και πήρε τη άδεια από τον πατέρα της Helen να απομονώσει το κορίτσι από το υπόλοιπο της οικογένειας σε ένα μικρό σπίτι στον κήπο τους. Ο πρώτος της στόχος ήταν να ενσταλάξει την πειθαρχεία στο καλομαθημένο κορίτσι. Η σημαντική ανακάλυψη της Helen στην επικοινωνία ήρθε μια μέρα όταν εκείνη κατάλαβε ότι οι κινήσεις της δασκάλας της πάνω στις παλάμες της συμβόλιζαν την έννοια του νερού και σχεδόν ενθουσιάστηκε ζητώντας από την δασκάλα της τα ονόματα όλων των οικείων αντικείμενων στον κόσμο της (περιλαβαίνοντας και την αγαπημένη της κούκλα).

Η Anne ήταν ικανή να διδάξει την Helen να σκέφτεται κατανοητά και να μιλάει, χρησιμοποιώντας την μέθοδο Tahoma: ακουμπώντας τα χείλη των άλλων καθώς μιλάνε, νιώθοντας τους τις δονήσεις, και συλλαβίζοντας τους αλφαβητικούς χαρακτήρες πάνω στην παλάμη της Helen. Ακόμη έμαθε να διαβάζει αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά και λατινικά σε μπραιγ.

Το 1888, η Helen φοίτησε στο ινστιτούτο Perkins. Το 1894, η Helen και η Anne μετακόμισαν στην Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσουν μαθήματα στο σχολείο κωφών Wright-Humason. Το 1898 επέστρεψαν στην Μασαχουσέτη και η Helen εισάχθηκε στο σχολείο Cambridge για νέες κοπέλες πριν πετύχει να μπει στο κολέγιο Radcliffe το 1900. το 1904, στην ηλικία των 24, η Helen αποφοίτησε στο Radcliffe ως η πρώτη κωφή και τυφλή που αποφοίτησε από κολλέγιο.

Με τεράστια θέληση, η Helen κατάφερε να γίνει παγκοσμίως διάσημη ομιλήτρια και συγγραφεύς. Έθεσε ως αποστολή στην ζωή της να παλέψει για τους παρεμποδισμένους από αισθήσεις στον κόσμο.

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ HELEN KELLER
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΩ» ΑΠΟ ΤΟΝ S.H.FOULKES

Ο Foulks ασχολήθηκε με τα γραπτά της Helen Keller σε μια αναζήτηση μελετών σχετικών με την ταύτιση, την εσωτερίκευση και άλλων παρόμοιων θεμάτων.
Κατά τη γνώμη του πρέπει να αποδώσουμε ιδιαίτερη σημασία στο τι έχει να πει, πέρα από την εξαιρετική της διορατικότητα και την ποιητική δύναμη των περιγραφών της.

Η Helen Keller έχοντας αποστερηθεί τις κύριες αισθήσεις επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, υπάρχει στην περίπτωσή της, μια καθυστέρηση στην έκφραση, καθώς και μια παρατεταμένη διαδικασία ανάπτυξης ανάλογη με μια εικόνα αργού ρυθμού (slow – motion picture). Επιπλέον τα κανάλια εισόδου των εξωτερικών ερεθισμάτων είναι περιορισμένα. Η έναρξη του σχηματισμού λέξεων και αργότερα ο σχηματισμός ιδεών χαράχθηκαν με ένα ξεχωριστό τρόπο. Ο κόσμος των λέξεων, που διαμορφώνει ένα από τα πιο αποφασιστικά βήματα στην ανάπτυξη μας, έφθασε από μια πλαϊνή είσοδο, μέσω εντυπώσεων αφής του χεριού της. Έτσι είναι ικανή, και εμείς μαζί της, να διακρίνει καθαρά, μεταξύ λεκτικών αναμνήσεων και πραγματικών πρώτων εμπειριών, ότι αυτά τα δύο έχουν διαχωριστεί από το φίλτρο των σχετικών τους προσκολλήσεων. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να παρατηρήσουμε τί μπορούν να κάνουν οι λέξεις και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς χωρίς αυτές.

Πολλές σύγχρονες σχόλες (σύγχρονη ψυχολογία, ψυχοπαθολογία, Gestalt) λαμβάνουν υπόψη ότι εξέχων σημείο στην ανάπτυξη του ανθρώπου είναι το βήμα από το στάδιο όπου οι λέξεις χρησιμοποιούνται ως έκφραση για κάτι στο στάδιο όπου εννοούν, σημαίνουν κάτι. Η επίτευξη αυτού του ψυχικού / διανοητικού επιπέδου θεωρείται η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο.

Ο Foulkes διαβάζοντας το κεφάλαιο «Πριν την αυγή της ψυχής» από το βιβλίο της Helen Keller το διανθίζει με δικά του ερμηνευτικά σχόλια.

Helen Keller : Πριν έρθει η δασκάλα μου δεν ήξερα ότι είμαι εγώ. Ζούσα σε έναν κόσμο όπου ήταν ένας μη-κόσμος ….. Δεν ήξερα ότι δεν ήξερα τίποτα, ή ότι ενεργώ ή επιθυμώ. Δεν είχα ούτε θέλω, ούτε νόηση. Συνδεόμουν με αντικείμενα και πράξεις μέσω μιας τυφλής φυσικής ώθησης.

Η γνώση του Εγώ και του κόσμου είναι αλληλοεξαρτώμενες. Στην πραγματικότητα η μία είναι η αντανάκλαση της άλλης. Είναι σημαντικό να είναι ξεκάθαρη αυτή η εσωτερική σχέση πριν εξεταστούν οι ειδικοί μηχανισμοί της ταύτισης και της προβολής. Η Keller περιγράφει τις πράξεις της ως ενστικτώδης μίμηση άλλων (αυτό προηγείται της ταύτισης, μερικές φορές συμπεριλαμβάνεται στην ‘πρόωρη ταύτιση’), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκέψη.

Helen Keller : ......είναι η έναρξη δύο ικανοτήτων, της ελευθερίας του θέλω, ή της επιλογής, και της λογικής, ή της δύναμης να σκέφτεσαι από το ένα πράγμα στο άλλο, που κάνει δυνατό το να υπάρξεις, πρώτα σαν παιδί και μετά σαν ενήλικας.

Αυτό αντιστοιχεί στο στάδιο της εύρεσης των λέξεων, δηλαδή οι λέξεις ως σήματα ή σημάδια για κάτι. Όταν η Keller λέει ότι σκεφτόταν μόνο αντικείμενα και ήθελε μόνο αντικείμενα, επιβεβαιώνει μια θεμελιώδη αντίληψη της σύγχρονης ψυχολογίας που καθορίζει το ότι πρωταρχικά στην ανάπτυξη υπάρχουν ολόκληρα αντικείμενα και ο διαχωρισμός τους σε διαφορετικές αισθήσεις αντιστοιχεί σε πιο περίπλοκη δομή διανοητικής συμπεριφοράς

Helen Keller : Όταν έμαθα την έννοια του «εγώ» και του «εμένα» και ανακάλυψα ότι ήμουν κάτι, άρχισα να σκέφτομαι. Τότε υπήρξε για μένα η συνείδηση για πρώτη φορά.

Αυτή είναι η πιο συνταρακτική στιγμή : το εγώ γεννιέται μαζί με τη σημαίνουσα λειτουργία των λέξεων και μαζί με τη συνείδηση.
Η Keller ορίζει τη φύση ως «ο κόσμος που μπορώ να αγγίξω».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES

O Foulkes σπούδασε ιατρική στη Χαϊδελβέργη και στη Φρανκφούρτη όπου και αποφοίτησε το 1923, και για περίοδο δύο ετών εργάστηκε και σπούδασε με τον νευρολόγο Kurt Goldstein . Έχει εκπαιδευτεί ως ψυχαναλυτής από το 1928 - 30, στη Βιέννη, όπου αναλυτής του ήταν Helene Deutsch .

Μετακόμησε στο Έξετερ το 1939 όπου έγινε ψυχοθεραπευτής σε μια μεγάλη ψυχιατρική κλινική όπου δημιούργησε την πρώτη ομαδικοαναλυτική ψυχοθεραπευτική ομάδα. Ήταν τότε που καλείται στο στρατό στο Στρατιωτικό Κέντρο Northfield το 1942 όπου πήρε μέρος στην ανάπτυξη μιας σειράς καινοτόμων θεραπειών, πολλές από αυτές βασισμένες στις ομάδες και υπήρξε πρωτοπόρος τόσο της ομάδικής αναλυσης όσο και της θεραπευτικής κοινότητας.

Μετά τον πόλεμο συνέχισε την ψυχαναλυτική πρακτική του και γρήγορα άρχισε να διεξάγει αναλυτικές ομάδες στο ιδιωτικό του ιατρείο. Συνέχισε διπλή πρακτική στην ατομική ψυχανάλυση και στην ανάλυση ομάδας μέχρι την αποχώρησή του.

Ο Foulkes είχε επίσης ενδιαφέρον για την νευρολογία , ψυχιατρική , κοινωνιολογία και ψυχολογία . Το πρώιμο έργο του Foulkes με ομάδες των στρατιωτών στο Northfield Νοσοκομείο (UK) συνέβαλε στην ίδρυση του Ομίλου Αναλυτικής Κοινωνία (GAS) το 1952, με έδρα το Λονδίνο. Έπαιξε αργότερα ρόλο στην έναρξη του Ινστιτούτου Ομάδικής Ανάλυσης (IGA) το 1971 για τους ασχολούμενους με την κατάρτιση.

Ο Foulkes θεωρεί τις ομάδες ως βασική προϋπόθεση για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όλα τα ανθρώπινα όντα έχουν γεννηθεί σε κοινωνικές ομάδες (οικογένειες, πολιτισμούς, κοινωνίες), και τα διαμορφώνουν στη διάρκεια της ζωής τους συνεχώς με συνειδητό και λιγότερο συνειδητό τρόπο.

Η ομαδική ανάλυση, ως μια μορφή ψυχοθεραπείας, προωθεί τις αξίες της επικοινωνίας του διαλόγου και της ανατροφοδότησης. Προωθεί την ανάλυση των τρεχουσών σχέσεων και δυναμικών μέσα στην ομάδα ως το επίκεντρο της ψυχοθεραπευτικής εργασίας.

Ο SH Foulkes πέθανε ξαφνικά από στεφανιαία θρόμβωση το 1976, σε ηλικία 77, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής ενός σεμιναρίου.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ HELEN KELLER : ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΩΦΩΝ
http://www.e-pek.gr/index.php?categoryid=14&p2_articleid=19

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES : ΒΙΒΛΙΟ : Selected Papers of S.H. Foulkes - Psychoanalysis and Group Analysis

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ S.H. FOULKES : http://en.wikipedia.org/wiki/S._H._Foulkes

PERFECT TO ME

2011-05-04T22:16:00.005+03:00

Made a wrong turn, once or twice.
Dug my way out, blood and fire.
Bad decisions, that's alright.
Welcome to my silly life.
Mistreated, misplaced, misunderstood.
Miss 'No way, it's all good', it didn't slow me down.
Mistaken, always second guessing, underestimated.
Look, I'm still around.

Pretty, pretty please, don't you ever, ever feel
Like you're less than less than perfect.
Pretty, pretty please, if you ever, ever feel like you're nothing,
You are perfect to me

You're so mean when you talk about yourself; you were wrong.
Change the voices in your head; make them like you instead.
So complicated, look happy, you'll make it
Filled with so much hatred, such a tired game.
It's enough; I've done all I can think of.
Chased down all my demons, I've seen you do the same.

Woah ohh, pretty, pretty please, don't you ever, ever feel
Like you're less, less than perfect.
Pretty, pretty please, if you ever, ever feel like you're nothing,
You are perfect to me.

The whole world's scared so I swallow the fear.
The only thing I should be drinking is an ice cold beer.
So cool in line, and we try try try, but we try too hard and it's a waste of my time.
Done looking for the critics, cause they're everywhere.
They dont like my jeans; they don't get my hair.
Exchange ourselves, and we do it all the time.
Why do we do that? Why do I do that?

Why do I do that?

Yeah, oh, oh baby, pretty baby
Pretty, pretty please, don't you ever, ever feel
Like you're less than perfect.
Pretty,pretty please, if you ever, ever feel
Like you're nothing, you're perfect to me, yeahhh.
You're perfect, you're perfect
Ohh pretty, pretty please, don't you ever, ever feel
Like you're less than perfect.
Pretty, pretty please, if you ever, ever feel, like you're nothing
You're perfect to me

You're perfect to me.
You're perfect to me.

«Ένα τραγούδι μονόλογος προς τον εαυτό ….
Μια έκφραση πρώτα για τον εαυτό μας και μετά για τα παιδιά μας ….
Ας τους το δείχνουμε .... ότι είναι τέλεια για μας!»

Έκανα μια λάθος στροφή, μία ή δύο φορές.
Έσκαψα τη διέξοδο μου, αίμα και φωτιά.
Κακές αποφάσεις, αυτό είναι εντάξει.
Καλώς ήλθατε στην ανόητη ζωή μου.
Κακοποίηση, αστοχία, παρανόηση.
Δεσποινίς : «Αποκλείεται, είναι όλα καλά!», δεν με καθησυχάζει.
Λάθος! Πάντα η δεύτερη εικασία, υποτιμάται.
Κοίτα, είμαι ακόμα γύρω.

Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, ποτέ μα ποτέ μην αισθανθείς
ότι είσαι κάτι λιγότερο από τέλειος.
Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, αν ποτέ, νιώσεις σαν να είσαι τίποτα,
Είσαι τέλειος για μένα

Είσαι τόσο μίζερος όταν μιλάς για τον εαυτό σου. Κάνεις λάθος.
Άλλαξε τις φωνές μέσα στο κεφάλι σου. Κάνε τες να σε συμπαθήσουν αντ 'αυτού.
Τόσο πολύπλοκο, να φαίνεσαι ευτυχισμένος, τα καταφέρνεις!
Γεμάτος με τόσο μίσος, τόσο κουραστικό παιχνίδι.
Αρκετά! Έχω κάνει όλα όσα μπορώ να σκεφτώ.
Κυνηγημένος από όλους τους δαίμονές μου, σε έχω δει να κάνεις το ίδιο.

Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, ποτέ μα ποτέ μην αισθανθείς
ότι είσαι κάτι λιγότερο από τέλειος.
Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, αν ποτέ, νιώσεις σαν να είσαι τίποτα,
Είσαι τέλειος για μένα

Όλος ο κόσμος είναι φοβισμένος γι 'αυτό καταπίνω το φόβο.
Το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να πίνω είναι μια παγωμένη μπύρα.
Έτσι cool στη σειρά, προσπαθούμε προσπαθούμε προσπαθούμε,
αλλά προσπαθούμε πάρα πολύ σκληρά και είναι χάσιμο χρόνου.
Πετυχαίνει το να ψάχνεις για κριτικές, γιατί υπάρχουν παντού.
Δεν τους αρέσουν τα τζιν μου, δεν εγκρίνουν τα μαλλιά μου.
Ανταλλάσουμε τους εαυτούς μας, και το κάνουμε όλη την ώρα.
Γιατί το κάνουμε αυτό; Γιατί το κάνω αυτό;
Γιατί το κάνω αυτό;

Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, ποτέ μα ποτέ μην αισθανθείς
ότι είσαι κάτι λιγότερο από τέλειος.
Αρκετά, αρκετά παρακαλώ, αν ποτέ, νιώσεις σαν να είσαι τίποτα,
Είσαι τέλειος για μένα

Είσαι Τέλεια για μένα
Είσαι Τέλεια για μένα

ΩΡΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

2011-05-04T20:41:00.003+03:00

ΡΟΗ ΠΟΥΛΙΑΔΟΥ (αρχιτέκτονας) : Για να προχωρήσουμε, πρέπει να μη χορταίνουμε να μαθαίνουμε. Πρέπει να κοιτάζουμε πίσω μόνο για να πάρουμε θάρρος. Όσο αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτε δεν μας ανήκει τόσο πιο εύκολα τολμάμε.

SUGAHSPANK (τραγουδοποιός και τραγουδίστρια) : Οι δημιουργικοί άνθρωποι σπάνια καταφέρνουν να ξεφύγουν από τις λούπες του μυαλού τους ή να μην επαναπαυτούν στο ταλέντο τους. Χρειάζεται συνήθως ένα γερό χαστούκι για να προχωρήσουν.

GREECE IS FOR LOVERS (Χριστίνα Κοτσιλέλου και Θάνος Καραμπάτσος – σχεδιαστές αντικειμένων) : Η μεγαλύτερη δυσκολία στην Ελλάδα είναι η διατήρηση της δημιουργικότητας σε μια χώρα όπου «ο κόσμος καίγεται» και η οποιαδήποτε αισθητική ανησυχία αντιμετωπίζεται ως κάτι περιττό.
Για να πας μπροστά χρειάζεσαι χιούμορ, υπομονή, καλούς συνεργάτες και την τόλμη να ρισκάρεις, ακόμα και όταν οι γύρω σου δεν σε παίρνουν και πολύ σοβαρά. Και σίγουρα να σκέφτεσαι «διεθνώς».

ΚΑΙΤΗ ΤΑΖΕΔΑΚΗ (σχεδιάστρια κοσμημάτων) : Για να ξεχωρίσεις από τη μάζα πρέπει να έχεις «ταυτότητα» και να επιμένεις σε αυτήν. Εμπόδια σου βάζει μόνο ο εαυτός σου. Δεν υπάρχουν άλλα εμπόδια.

ΑΘΗΝΑ ΑΝΔΡΕΑΔΗ (τραγουδίστρια – τραγουδοποιός) : Αν δεις τις δύσκολες στιγμές ως ευκαιρία για εξέλιξη τότε βλέπεις τη ζωή πιο σφαιρικά και δεν μεγεθύνεις τις δυσκολίες. Ίσως το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μάθουμε να ακούμε και να εμπιστευόμαστε τη φωνή μέσα μας, όχι το μυαλό μας με τους φόβους του, που καμιά φορά μας μπερδεύουν.

ΑΝΝΑ ΡΕΖΑΝ – ΚΡΙΤΣΕΛΗ (ηθοποιός, τραγουδίστρια) : Νομίζω ότι το «Γκρέκο μασκαρά» του Γιάννη Μηλιώκα είναι πολύ επίκαιρο, ειδικά οι στίχοι «τσίρκο παράγκα φίρμα γκρέκα» και «φράγκο ρεζέρβα φαλιμέντο περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία». Και o νοών νοείτο. Για να μη φανώ πολύ απαισιόδοξη, θα ήθελα να αναφέρω και το «Κοίτα μια νύχτα» της Χαρούλας Αλεξίου, επειδή περιέχει τον ελπιδοφόρο στίχο «και μες στην παρακμή της χτυπάει και Ολυμπιάδα»

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΟΥΛΟΥΚΑΚΟΥ (ηθοποιός) : Δεν κάνω σχέδια, μόνο όνειρα.

STELLAR (make-up artist – beauty editor) : Τι χρειάζεται κάποιος για να ξεφύγει από τα συνηθισμένα; Γιατί να θέλει κάποιος να ξεφύγει από τα συνηθισμένα; Δεν περνάμε ωραία που είμαστε όλοι ίδιοι και δεν πάμε ούτε ένα βήμα μπροστά; Αναρωτιέμαι αν ο Χίτλερ πέθανε ή αν ακόμα ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο που εχθρεύεται και χλευάζει το διαφορετικό.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΛΙΔΗΣ (μουσικός) : Μια φράση από το βιβλίο «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα» : «Δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από τη δειλία»

THALIA MAVROS (σκηνοθέτης, δημοσιογράφος, εκδότρια) : Οραματίζομαι μια ζωή βουτηγμένη στη δημιουργικότητα, στην έμπνευση, στην ομορφιά, στην τέχνη, στη συνεργασία και στο πάθος.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΑΥΡΙΔΗ (πρόεδρος της οργάνωσης Greek-Paris) : Η Ελλάδα για μένα είναι η πιο ωραία χώρα στον πλανήτη, το πιο ήρεμο και ασφαλές μέρος με αυτήν την ποιητική θάλασσα, τον μονίμως καλοκαιρινό ήλιο, την ιστορία και τον πολιτισμό που εμπνέουν, τα υπέροχα νησιά, τη μουσική και το κέφι παντού.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ (συγγραφέας, δημοσιογράφος) : Για να πας ένα βήμα μπροστά, πρέπει να αγαπάς αυτό από το οποίο προέρχεσαι, να μη φοβάσαι να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου, να επιτρέπεις στη ζωή να σε ξαφνιάζει και να σε συγκινεί.

"ΩΡΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" – ΒΗΜΑDONNA – ΑΠΡΙΛΙΟΣ

«Τον νυμφώνα σου βλέπω…»

2011-04-18T00:41:00.002+03:00

Tον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω,

ίνα εισέλθω εν αυτώ˙

λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,

φωτοδότα, και σώσον με.

ΣΥΛΙΒΡΙΑ

2011-04-09T21:03:00.002+03:00

Κάτω από τον ήλιο της Τοσκάνης - Under the Tuscan sun

2011-04-08T23:40:00.010+03:00

sunset

2011-03-29T22:16:00.002+03:00

Θεσσαλονίκη, Μάρτιος 2008
φωτο: alkioni

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ....

2011-03-28T20:46:00.000+03:00

Μικρές Χαρές 2008 - Κωνσταντίνος Πιλάβιος - Δέσποινα Λάδη

2011-03-22T22:43:00.001+02:00

Μακρύτερα βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.

2011-03-18T15:53:00.004+02:00

Πηγαίνουμε από τον έναν κόσμο σε έναν άλλο, ίδιο σχεδόν με τον προηγούμενο, ξεχνώντας αμέσως από πού είχαμε έρθει και χωρίς να νοιαζόμαστε που πηγαίνουμε, αφού ζούσαμε μονάχα από στιγμή σε στιγμή. Μπορείς να φανταστείς πόσες ζωές θα πρέπει να ζήσαμε, ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα στη ζωή από το φαγητό, τους καβγάδες ή την ανάληψη εξουσίας μέσα στο Σμήνος; Χίλιες ζωές, Ίωνα, δέκα χιλιάδες! Κι ύστερα, άλλες εκατό μέχρι ν’ αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα, κι άλλες εκατό ακόμα για να συλλάβουμε την ιδέα ότι σκοπός μας στη ζωή είναι να βρούμε αυτή την τελειότητα και να την εκδηλώσουμε. Φυσικά, ο ίδιος κανόνας εξακολουθεί να ισχύει και τώρα ακόμα : επιλέγουμε τον επόμενο κόσμο μας με βάση τα όσα μαθαίνουμε σ’ αυτόν εδώ. Αν δεν μάθουμε τίποτα, ο επόμενος κόσμος θα είναι ίδιος με αυτόν και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους ίδιους περιορισμούς και τα ίδια δυσβάσταχτα βάρη.

Τέλεια ταχύτητα δεν είναι να πετάς με χίλια μίλια την ώρα ή με ένα εκατομμύριο ή με την ταχύτητα του φωτός. Κι αυτό γιατί κάθε αριθμός είναι από μόνος του ένα όριο, ενώ η τελειότητα δεν έχει όρια. Τέλεια ταχύτητα, σημαίνει να είσαι εκεί.

Το μυστικό ήταν να πάψει ο Ιωανάθαν να θεωρεί τον εαυτό του παγιδευμένο μέσα σ’ ένα περιορισμένο σώμα που είχε άνοιγμα φτερών περίπου ένα μέτρο και επιδόσεις, οι οποίες μπορούσαν να αποτυπωθούν σε κάποιο διάγραμμα.
Το μυστικό ήταν κρυμμένο στην επίγνωση ότι η αληθινή του φύση ζούσε τόσο τέλεια όσο ένας άγραφος αριθμός, παντού ταυτόχρονα, πέρα από χώρο και χρόνο.

Ο δικός του τρόπος να εκφράζει αγάπη ήταν το να προσφέρει κάτι από την αλήθεια που είχε βιώσει σε όσους γλάρους δε ζητούσαν τίποτε άλλο στη ζωή παρά μια ευκαιρία για να τη δουν κι αυτοί.

Μακρύτερα βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.
Στον τόπο απ’ τον οποίο ήρθες, οι γλάροι το μόνο που ξέρουν είναι να στήνουν τα πόδια τους στην άμμο, να κρώζουν και να μαλώνουν μεταξύ τους.
Απέχουν χίλια μίλια απ’ τον παράδεισο – κι εσύ λες ότι θέλεις να τους κάνεις να τον δουν από κει που βρίσκονται!

Ο καθένας από εμάς δεν είναι άλλο από μια χωρίς όρια ιδέα της ελευθερίας και οι πτήσεις ακριβείας δεν είναι παρά ένα βήμα που μας οδηγεί στο να εκφράσουμε την πραγματική μας φύση. Πρέπει να παραμερίζουμε οτιδήποτε μας περιορίζει ανεξάρτητα από το αν είναι τελετουργία, προκατάληψη ή οποιουδήποτε άλλου είδους πειρασμός. Η ελευθερία είναι η ίδια η φύση της ύπαρξής μας.

Κάποια στιγμή όλοι μας φτάνουμε σ’ ένα σημείο όπου τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας βοηθήσει εκτός από την πίστη μας στις ιδέες που αγαπάμε περισσότερο.

Πέτα. Όσο πιο προσεχτικά το ακούω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι το πρότυπο των περιπετειών του Ιωανάθαν αποτελεί το «προσχέδιο» κάθε πετυχημένης ζωής. Πιστεύω ότι ο δρόμος όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι είναι ο δικός του δρόμος : το να βρούμε, δηλαδή, αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από καθετί άλλο στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, επιμονή και ακλόνητη αποφασιστικότητα.

Σαν αντάλλαγμα γι’ αυτήν την προσπάθεια, το «προσχέδιό μας» υπόσχεται ότι θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς μας. Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σ’ αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους, καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά απ’ όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.

Πέτα για μένα σημαίνει αφέσου, δείξε εμπιστοσύνη στη δύναμη του αοράτου. Σημαίνει πως πρέπει να αφήσουμε τον ουρανό να μας υψώσει κοντά του, να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις και τις δοκιμασίες της αγάπης και της γνώσης μας. Κι όταν φτάσουμε επιτέλους στον προορισμό μας, ακούω τον Ιωανάθαν να ψιθυρίζει πως θα ανακαλύψουμε ότι βρισκόμασταν εκεί συνέχεια.
Επί αιώνες, οι ιδέες αυτές έβρισκαν καταφύγιο σε καρδιές, καθρεφτίζονταν σε όνειρα και ελπίδες, σε κείμενα, στη μουσική, σε πίνακες ζωγραφικής και ζωές που εκατομμύρια άνθρωποι έχουν διαλέξει να ζήσουν.

Ο χρόνος δεν αποτελεί όριο για τον πραγματικό Ιωανάθαν, όπως δεν αποτελεί όριο και για το δικό μας πραγματικό εαυτό, κι ότι όποτε κι αν το θελήσουμε μπορούμε να ανυψωθούμε στον άνεμο με τις δικές μας φτερούγες και να πετάξουμε.

Αποσπάσματα από το βιβλίο "Ο Γλάρος Ιωαναθαν Λίβινγκστον" του Richard Bach, 1992, Εκδόσεις διόπτρα

Νίκος Αλιάγας "Ο ήλιος της Ελλάδας ξεκινά να λάμπει πρώτα από μέσα μας"

2011-03-16T20:07:00.004+02:00

"Μπορεί η χώρα μας να είναι χρεοκοπημένη μέχρι το λαιμό και να ταλαντεύεται, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να της κλέψει τη μοναδικότητα της ομορφιάς της. Ακόμα και φτωχιά, η Ελλάδα μας παραμένει μια κούκλα, με μια υπερ το δέον φιλόξενη και φιλήσυχη κοινωνία.

Ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει, με τα μέσα που διαθέτει, ό,τι μπορεί για την καλυτέρευση της εικόνας της χώρας μας προς τα έξω. Γιατί προπάντων πρέπει να καταλάβουμε, αλλά και να περάσουμε σε όλους το μήνυμα ότι η εικόνα της χώρας μας, η Ελλάδα μας, μας ανήκει. Ότι εμείς είμαστε στη φωτογραφία. Και δεν πρέπει να τη χαρίσουμε στους όποιους τυχοδιώκτες και στα όποια διευθυντήρια που μας προτιμούν με το κεφάλι σκυμμένο.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει «ξεκίνα να σαρώνεις την ίδια σου την αυλή αν θες η μέρα σου να πάει καλά»

Ο ήλιος της Ελλάδας ξεκινά να λάμπει πρώτα από μέσα μας. Και αυτόν τον ζεστό ήλιο πρέπει να προβάλουμε σε όλο τον κόσμο! "

Άρθρο του Νίκου Αλιάγα με τίτλο "Οι τηλεοράσεις του κόσμου"
στην εφημερίδα το Θέμα - Κυριακή 13-3-2011

I am woman

2011-03-08T18:13:00.002+02:00

I am woman, hear me roar
In numbers too big to ignore
And I know too much to go back an' pretend
'Cause I've heard it all before
And I've been down there on the floor
No one's ever gonna keep me down again

Oh yes, I am wise
But it's wisdom born of pain
Yes, I've paid the price
But look how much I gained
If I have to
I can do anything
I am strong (strong)
I am invincible (invincible)
I am woman

I am woman watch me grow
See me standing toe to toe
As I spread my lovin' arms across the land
But I'm still an embryo
With a long, long way to go
Until I make my brother understand

Oh, yes, I am wise
But it's wisdom born of pain
Yes, I've paid the price
But look how much I gained
If I have to
I can face anything
I am strong (strong)
I am invincible (invincible)
I am woman

(Helen Reddy - 1975)

Who you gonna fight for ....

2011-03-06T20:33:00.010+02:00

Bryn Christopher
The Quest

I'm leaving tonight
Going somewhere deep inside my mind
I close my eyes slowly
Flowin' away slowly
But I know I'll be alright

It's coming stronger to me
And I know someone is out there
Lead the way
Lead the way
Show me the answers I
need to know

Chorus

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

Verse 2

All my life/love it is
It is all my love
All my life/love it is
I know it is a life to live lately
From above I hear
I hear the sound of them sinkin'
I feel numb, I'm alive
I know I'm getting closer

Chorus

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

Bridge

My life has had it's share of troubles
And now I found a place to go
I've said goodbye to all my troubles'
Cause now I've found my place to go

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

Κέντρα Υποδοχής Λαθρομεταναστών ΩΡΑ ..... ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ !

2011-02-28T18:16:00.004+02:00

Εξ’ αρχής είχα μιαν αμφιβολία αν αυτή η ανάρτηση θα ήταν μια στοιχειοθετημένη αναφορά στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και των κέντρων υποδοχής και το πόσο αυτές τις μέρες έχει συνδεθεί με την πόλη μας. Επίσης θα μπορούσε να είναι μια προσωπική βιωματική ανάρτηση. Η ζυγαριά γέρνει προς το δεύτερο, μιας και οι κρίσεις, οι επικρίσεις, οι ορολογίες και οι αναφορές έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της ελεύθερης έκφρασης φορέων, συλλόγων, επίσημων και μη πολιτών.

Το έναυσμα για να μην ακολουθηθεί ένα συγκεκριμένο τυπικό ανάπτυγμα ενισχύθηκε από την «παράδοξη», για τα δεδομένα της πόλης και των τοπικών κοινωνιών γενικότερα, εξέλιξη του θέματος, και πόσο αυτό φαίνεται να έχει διαχυθεί στην κοινωνία της Ορεστιάδας. Η αντίδραση και η αποκάλυψη του θέματος, για τα κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών, προέκυψε αυθόρμητα και παρορμητικά από τη βάση της κοινωνίας, τους ίδιους τους δημότες, χωρίς καθοδηγητές, χρώματα και ταμπέλες.

Μέσα από μια πρωτότυπη διαδικασία για την πόλη μας, φαίνεται να έχει υπερισχύσει μια κοινή τοποθέτηση απέναντι στο θέμα των κέντρων υποδοχής λαθρομεταναστών, ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να τα ονομάζει, όχι ως προς την ιδεολογία που το συνοδεύει, αλλά ως προς το αποτέλεσμα - στόχο.
Αναδύεται μια ιδιαιτερότητα από όλη αυτή τη διαδικασία, όλοι οι «δρόμοι», οι αντιθέσεις και οι διαφωνίες συνυπάρξανε και οδηγούν στο κοινό επιθυμητό αποτέλεσμα, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένας σκοπός. Η δύναμη της καθολικότητας ένωσε όλες τις δυνάμεις κάτω από το ίδιο κοινό αίτημα.

Το θέμα της λαθρομετανάστευσης έχει πολλές παραμέτρους, οι απόψεις επίσης αναλύονται ανάλογα με τα δεδομένα του καθενός. Θεωρώ ότι το εξαιρετικά ενδιαφέρον που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι πως οι δημότες αντιμετωπίζουν όλοι μαζί μια εξωτερική «απειλή» για την πόλη. Σε κάθε περίπτωση αυτό έχει να κάνει με το φόβο μπροστά στο άγνωστο, τον αιφνιδιασμό των συνεπειών και κατά πόσο αυτό θα επιφέρει μια ξαφνική ή σταδιακή παραμόρφωση των δεδομένων και των συνθηκών ζωής όπως έχουν εγκατασταθεί έως σήμερα στην κοινωνία μας.

Με μια ευρεία ματιά που παρατηρεί περισσότερο το φαινόμενο που αναδύεται και όχι το περιεχόμενο, είναι ενδιαφέρον να παρατηρηθούν οι τάσεις που αναπτύσσονται καθώς και οι μηχανισμοί του φόβου και του αιφνιδιασμού που μπορεί να δρουν προφυλακτικά για τα δεδομένα μας, που έχουμε εξασφαλίσει.
Από την άλλη μεριά, μέσα σε όλα αυτά φαίνεται σαν να υπάρχει ένας ή μια ομάδα συμπολιτών μας που φαινομενικά «πήγε να μας την κάνει». Και που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει έμμεσα και άμεσα μια συνολική στάση της κοινωνίας απέναντι σε ένα εγχείρημα για το οποίο με κάποιο τρόπο διεκδικήθηκε και μάλιστα φαίνεται ότι στην πορεία προς την πραγματοποίησή του ανατρέπονται νόμοι, διαδικασίες και καταστάσεις πάγιες εδώ και χρόνια.

Οι δημότες αντιδρούν και δρουν, ο κάθε συμμετέχον τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο της αντίδρασης και το σημαντικό είναι ότι μπορεί από αυτό να πάρει και να χρεωθεί όσο αντέχει. Και σε όλους μαζί χρεώνεται όλο, είναι σημαντικό όλο το «βάρος» να ισορροπεί πάνω σε πολλούς.

Έχω την αίσθηση όμως πως παράλληλα η διαδικασία αυτή αντικατοπτρίζει μια εύθραυστη ισορροπία, έναν ανταγωνισμό ομολόγων κάτω από την ίδια στέγη, εκεί είναι πιθανό να γίνουν προβολές, προκλήσεις και κακοήθεις καθρεφτίσματα και εκεί θεωρώ ότι το όλον είναι το μόνο που μπορεί να χωρέσει αυτές τις διαδικασίες, και από μέσα να παρατηρηθεί τί αντέχει και τί κινδυνεύει να κατακερματιστεί.

Τίθεται στον καθένα το ερώτημα πόσο επιθυμεί να πάρει το κομμάτι του και να φύγει ή πόσο επιθυμεί να συνυπάρξει επωφελούμενος μαζί με τους άλλους, παραμένοντας μέσα σε αυτό σαν ξεχωριστό ισότιμο μέλος.
Πόσο ξεκάθαρο είναι ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή είναι σχέσεις ισοτιμίας και όχι ισότητας και πόσο ξεκάθαρη είναι η έννοια της ζήλιας ως θέση, να αποκτήσω ότι και εσύ, σε σύγκριση με την έννοια του φθόνου, να καταστρέψω ό,τι έχεις για να μη το έχει κανείς ;

Μέσα στο πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί οι ναρκισσιστικές διακρίσεις για την προβολή σε στιγμιαίο επίπεδο, μέσω βιασύνης και καπήλευσης δεν συντονίζονται με την διεκδίκηση με μακροπρόθεσμα οφέλη, όπου μέσα από τη δικαίωση του όλου θα έρθει και η δικαίωση του καθενός.

Ένα παράπλευρο θέμα είναι πόσο το όλον αποτελεί εσωτερικευμένη διαδικασία για τον καθένα που συμμετέχει ή αποτελεί πεδίο δράσης, όπου σε όλους θα μοιραστεί ο ρόλος αυτού που «πήγε να μας την κάνει».
Πόσο τελικά «αυτός» είναι ο συμμέτοχος μιας δυσάρεστης προοπτικής ή «αυτός» που καθρεφτίζει την ανάγκη της κοινωνίας για την ύπαρξη αυτού του ρόλου;
Πόσο επιτρέπεται κάθε φορά να προκύπτει αυτό ο ρόλος και οι συνέπειες του, και να μην ανακόπτεται;
Πόσο ο «πατέρας» - ή αυτός / οι που μπαίνει / νουν στη θέση του «πατέρα» - στην κοινωνία της Ορεστιάδας μπορεί να είναι παρόν με όλες της διαστάσεις της πατρικής φιγούρας και να ξέρει πότε να αφήνει τα παιδιά να πλακώνονται μεταξύ τους πριν βάλει τα όρια, πότε να τον καβαλάνε στο παιχνίδι και πότε να σηκώνει το ανάστημά του για να αποτρέψει το «κακό» όταν αυτό πλησιάζει, ακόμα και αν χρειαστεί «επανάσταση», γιατί στο «κακό» δεν πας για να θυσιαστείς, αν κάποιος έρχεται να σε «σκοτώσει», τότε αυτός που πρέπει να «πεθάνει» είναι ο άλλος.
Μετριότητες, αμφιθυμίες και διχασμοί δεν επιτρέπονται.

Θεωρώ λοιπόν ότι το φαινόμενο της αντίδρασης της βάσης της πόλης μας – των απλών δημοτών - αναδύει τη μέγιστη ανάγκη της τοπικής κοινωνίας να βρει πατρικές φιγούρες που θα σταθούν στο ύψος του πολεμιστή και του μαχητή, γιατί ο «πρώτος» πατέρας αυτής της χώρας έχει αφήσει ανυπεράσπιστους, τόσο τη Μάνα – Πατρίδα όσο και τα ίδια τα παιδιά - πολίτες.

Αυτό το φαινόμενο προβάλλεται και στην πόλη μας, απαιτώντας και εξαναγκάζοντας σχεδόν τους τοπικούς άρχοντες να πάρουν θέση. Η αντίδραση από τη βάση και η σύνταξη όλων των τοπικών αρχόντων μπορεί σε στιγμιαίο επίπεδο να δίνει μια χροιά ανακούφισης, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι τί πατέρα επιθυμούμαι να έχουμε και πόσο δύσκολο (όχι όμως πάντα και δυσάρεστο) είναι τα παιδιά να διαπιστώνουν πόσο δυνατότερα είναι από τον πατέρα, με τον οποίο και επιθυμούν να ταυτιστούν.

Νομίζω ότι η κοινωνία της Ορεστιάδας βάζει το μέγιστο ερώτημα αυτές τις μέρες. Θα αναδειχθούν οι ηγέτες προτάσσοντας τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους ; Θα οδηγηθούμε στην παραδοχή τους ως μέρος της κοινωνίας, προχωρώντας στο συμβολικό τους θάνατο και παίρνοντας τα ίδια τα παιδιά στα χέρια τους την ανάδειξη αυτού του τόπου; Ή μήπως και τα δύο μαζί ;

Το θέμα των κέντρων υποδοχής θεωρώ ότι από άνωθεν διαχειρίζεται με τρόπο αφελή και υποτιμητικό για τη χώρα μας και την περιοχή μας. Υποτιμούνται συνθήκες και διαπραγματεύσεις που στο παρελθόν με σοφία είχαν ακολουθηθεί, συνυπολογίζοντας εθνικούς, πολιτικούς, χωροταξικούς, εκπαιδευτικούς, οικονομικούς παράγοντες, και σήμερα αγνοούνται και παραλείπονται. Η έκβαση του προβλήματος «κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών» πραγματικά δεν μπορεί να προσδιορισθεί ως προς την εξέλιξη και τις συνέπειες που θα έχει παρά μόνο μέσα από τη διαλεκτική που θα αναπτυχθεί παράλληλα με την παρατήρηση των γεγονότων ρεαλιστικά και δυναμικά.

Ως φαινόμενο όμως, η ανάδειξη της έννοιας της δημοκρατίας από τη βάση ως όλον, μέσω της διαδικασίας στήριξης ενός αιτήματος χωρίς ταμπέλες και χρωματισμούς, είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα για όλους. Το αποτέλεσμα θα είναι εξελικτικό, όχι όμως απαραίτητα και εύκολο ή ευχάριστο για όλους! Η διαδρομή μέσα από τη δυσκολία και τη ματαίωση είναι που φέρνει την εξέλιξη!

ΤΩΡΑ

2011-02-24T16:47:00.004+02:00

Στίχοι: Πάνος Φαλάρας
Μουσική: Lluis Llach
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Όπως και να ’ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.

Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ’ναι τούτη η γη, θα ’μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί. (2)

Όπως και να ’ναι ο κόσμος, δε θα σταθώ πουθενά.
Δεν καρτεράει ο χρόνος, πίσω ποτέ δε γυρνά.

Όπως και να ’ναι ο κόσμος, θα τραγουδώ στη ζωή.
Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή.

Όπως και να ’ναι τούτη η γη, θα ’μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί. (2)

Όπως και να ’ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.

Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ’ναι τούτη η γη, θα ’μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί. (2)

Μαγική Ροδιά ......

2011-02-21T11:23:00.003+02:00

Υποδομές και δημόσιοι χώροι σε πρώτο πλάνο - «Το βασικό είναι οι ιδέες και όχι τα χρήματα»

2011-02-13T18:40:00.020+02:00

Δεν χρειάζεται να είσαι αρχιτέκτονας για να θαυμάσεις την Κοπεγχάγη.

H Κοπεγχάγη είναι μια πόλη που αναπνέει, σέβεται τον κάτοικό της, έχει πραγματική ποιότητα ζωής και θέτει ολοένα και υψηλότερους στόχους:

αρχιτεκτονικούς

και περιβαλλοντικούς.

Το Orestad, είναι μια δημόσια έκταση που αναπλάθεται με έμφαση στις υποδομές και στους δημόσιους χώρους, οικοδομείται με όρους υψηλής, πειραματικής αρχιτεκτονικής και πωλείται («οικοπεδοποιείται» θα λέγαμε κυνικά στην Ελλάδα) προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για τη νέα γραμμή του Μετρό. Η υπεύθυνη για το εγχείρημα, πρόεδρος της εταιρείας που έχει συστήσει από κοινού ο δήμος της Κοπεγχάγης με το δανικό κράτος εξηγεί πράγματα ανήκουστα για την ελληνική πραγματικότητα, όπως τον τρόπο σχεδιασμού μιας περιοχής από το μηδέν, με τις υποδομές... να προηγούνται!

Στο υποβαθμισμένο προάστιο Amager με λίγα χρήματα ο δήμος της Κοπεγχάγης κάνει παρεμβάσεις και δημιουργεί υποδομές για να ανεβάσει το επίπεδο της περιοχής. Η επικεφαλής αρχιτέκτονας της Πόλης της Κοπεγχάγης -ένας θεσμός που δεν υπάρχει σε καμία ελληνική πόλη, όπως μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας- εξηγεί πώς ο δήμος ενισχύει το «By Liv», στα ελληνικά «τη ζωή στην πόλη». Βάζοντας τους κανόνες με τους οποίους μεγαλουργεί ο ιδιωτικός τομέας και όχι αφήνοντας την αγορά να ορίσει την εξέλιξη της πόλης...

Περιβάλλον - ανάπτυξη άρρηκτα συνδεδεμένα

Το Orestad μετατρέπεται σε ένα ταξίδι στο μέλλον, ένα μέλλον όπου η αρχιτεκτονική, η βιώσιμη ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος είναι άρρηκτα δεμένες.

Ο φορέας που υλοποιεί την επένδυση στο Orestad και προετοιμάζει για μια ανάλογη σε ένα παλαιό τμήμα του λιμανιού της πόλης (το Nordhavnen) ονομάζεται CPH City and Port Development και ανήκει κατά 45% στο κράτος και 55% στον δήμο Κοπεγχάγης. Επικεφαλής του είναι μια έμπειρη πολεοδόμος - αρχιτέκτων, η Rita Justesen. «Το Orestad είναι μια μεγάλη πράσινη λωρίδα δίπλα στην πόλη. Το όραμά μας είναι οι κάτοικοί της να ζουν μια σύγχρονη ζωή με τη φύση δίπλα στο παράθυρο, καθώς μόλις το 10% της έκτασης θα χτιστεί». «Θέλουμε το Orestad να είναι μοντέρνο, διαφορετικό και ελκυστικό ώστε να προσελκύσει νέους ανθρώπους και επιχειρήσεις. Για τον λόγο αυτό επιτρέψαμε μεγάλους κτιριακούς όγκους για να ενθαρρύνουμε τα αρχιτεκτονικά πειράματα, αλλά και να συγκεντρώσουμε τη δόμηση σε πυρήνες, ώστε να διατηρούμε άφθονους ελεύθερους χώρους. Αντίθετα, το Nordhavnen θέλουμε να είναι πιο κοντά στη σκανδιναβική εμπειρία, εντάσσοντας τα παλαιά κτίρια του λιμανιού σε νέες χρήσεις και σε μια urban ατμόσφαιρα».

Αυστηροί όροι

Ξεναγός στο Orestad είναι το Κέντρο Δανικής Αρχιτεκτονικής (Dansk Arkitektur Center) και οι αρχιτέκτονες Soren Smidt - Jensen και Bo Christiansen. «Για να χρηματοδοτήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ο δήμος της Κοπεγχάγης ή το κράτος θέτουν αυστηρούς όρους», εξηγούν. «Οσοι επενδύουν στο Orestad και στο Nordhavnen πρέπει να πληρούν 14 προδιαγραφές για την ταυτότητα των κτιρίων, την αειφορία, τη χρήση του νερού, την αρχιτεκτονική και πολλά ακόμα.

Στο Orestad το 2030, θα υπάρχει μια πόλη όπου θα εργάζονται 60.000 άνθρωποι και θα ζουν 20.000 και φυσικά θέλουμε να είναι βιώσιμη. Aλλωστε, η Κοπεγχάγη θέλει να είναι η «αειφορική πρωτεύουσα» της Ευρώπης μέχρι το 2015 και «CO2 ουδέτερη» έως το 2025.

Πολλά από τα projects, όπως το VM Houses, το Mountain και το 8 Building έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκατοντάδες αρχιτέκτονες απ' όλο τον κόσμο επισκέπτονται την Κοπεγχάγη απλώς για να τα δουν».

Τι θα μπορούσε να εφαρμοστεί στις πόλεις της Ελλάδας

Τι από αυτά που εφαρμόζονται στην Κοπεγχάγη θα μπορούσε να γίνει στις πόλεις της Ελλάδας; «Στην Κοπεγχάγη έχουμε κάποιες περιοχές στις οποίες συγκεντρώνονται πολλοί μετανάστες. Αυτό που δοκιμάσαμε αρχικά ήταν να αντικαταστήσουμε ορισμένα από τα παλαιά κτίρια με καινούργια», εξηγεί η κ. Justesen. «Το μοντέλο αυτό, όμως, δεν «δούλεψε» πολύ καλά.

Δοκιμάσαμε, λοιπόν, να εργαστούμε στον υπάρχοντα αστικό ιστό: να κρατήσουμε μικρά σπίτια και να επιτρέψουμε τη συνένωσή τους με σύγχρονο τρόπο. Η ατμόσφαιρα αυτή άρεσε στους νέους κι έτσι οι περιοχές όπου το μέτρο εφαρμόστηκε είναι σήμερα από τις πιο νεανικές. Η συμβουλή μου, λοιπόν, για την Αθήνα (και όχι μόνο) θα ήταν: μην εστιάζετε στις κατεδαφίσεις, δουλέψτε για να βελτιώσετε τα κτίρια που έχετε. Στηρίξτε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και δώστε λύσεις στα προβλήματα με πρωτότυπο τρόπο. Δείξτε τόλμη».

Το παράδειγμα της περιοχής Amager είναι χαρακτηριστικό. Για παράδειγμα, η μεταμόρφωση ενός παλαιού βυρσοδεψείου σε κέντρο πολιτισμού και η δημιουργία ενός κλειστού γυμναστηρίου λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους νέους και τους παλαιούς κατοίκους της περιοχής. «Το βασικό είναι οι ιδέες και όχι τα χρήματα», λέει ο κ. Christiansen. «Για παράδειγμα, τοποθετώντας μερικές καρέκλες στους δημόσιους χώρους ενθαρρύνεις τους κατοίκους να καθίσουν έξω. Απλά τις κάνεις... ασήκωτες, ώστε να μην κλαπούν!».

Βασικός άξονας παρεμβάσεων, η εμπειρία του πεζού στην πόλη

Περπατώντας στην Κοπεγχάγη, τόσο στο κέντρο όσο και στις γειτονιές, αντιλαμβάνεσαι εύκολα το υψηλό επίπεδο ποιότητας ζωής και την εύκολη καθημερινότητα. Ενα καλό παράδειγμα είναι η χρήση του ποδηλάτου. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της πόλης διαθέτουν ποδήλατο, ενώ το 37% αυτών το χρησιμοποιεί καθημερινά για να μεταβεί στην εργασία ή τη σχολή του.

Μάλιστα το 23% των οικογενειών διαθέτει τα λεγόμενα cargo bikes, ποδήλατα με μεγάλους κάδους στο μπροστινό τους μέρος, όπου κάθονται τα παιδιά. Η χρήση του ποδηλάτου, σε συνδυασμό με τις δημόσιες συγκοινωνίες (που καλύπτουν το ένα τρίτο των μετακινήσεων) αφήνουν την Κοπεγχάγη χωρίς κυκλοφοριακό πρόβλημα. Πολλοί Δανοί, όπως η Αρχιτέκτων της Πόλης της Κοπεγχάγης κ. Tina Saaby, δεν διαθέτουν καν αυτοκίνητο!

Αν απορείτε για το αξίωμα της κ. Saaby, είναι γιατί ανάλογος θεσμός δεν υπάρχει σε καμία ελληνική πόλη. «Ο Αρχιτέκτων της Πόλης είναι ένας θεσμός που υπάρχει εδώ και έναν αιώνα στην Κοπεγχάγη, εγώ είμαι η 10η στη σειρά!», εξηγεί. «Ο Αρχιτέκτων της Πόλης είναι αυτόνομος και δρα συμβουλευτικά, προσπαθώντας να εμπνεύσει και να δώσει κίνητρα στον δήμο, στους κατοίκους και στην αγορά να εστιάζουν περισσότερο στην αρχιτεκτονική».

«Οταν μιλάμε για τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον δημόσιο χώρο, δεν μιλάμε μόνο για τα κτίρια. Μιλάμε για όλα όσα ζει ο πεζός περπατώντας στην πόλη, αυτή είναι η εμπειρία που θέλουμε να ενισχύσουμε. Στην κατεύθυνση αυτή κάνουμε παρεμβάσεις και παίρνουμε νομοθετικές πρωτοβουλίες για παράδειγμα, υποχρεώνουμε τις μεγάλες επιχειρήσεις να κάνουν τις αίθουσες συναντήσεων και τα εστιατόριά τους στο ισόγειο, με μεγάλες τζαμαρίες ώστε ο πεζός να αντιλαμβάνεται τις δραστηριότητες που γίνονται στους κόλπους της πόλης καθώς περπατάει.

Οταν ένας ιδιοκτήτης κρατάει άδειο για πολύ καιρό ένα ισόγειο, τότε παρεμβαίνουμε και τον προτρέπουμε να βρει μια χρήση. Στόχος μας είναι ο κάτοικος να μείνει 5 λεπτά περισσότερο στον δημόσιο χώρο».

Τη διαφορά δεν κάνει μόνο η τακτοποιημένη και ευνομούμενη πόλη, αλλά και η ίδια η πραγματικότητα των Δανών. Που, για παράδειγμα, εργάζονται 9 με 5 αδιαπραγμάτευτα, «γιατί το αφεντικό σου θέλει να γυρίσεις σπίτι να ξεκουραστείς για να είσαι αποδοτικός την επόμενη ημέρα», όπως λέει ο κ. Christiansen. «Ποιος ο λόγος άλλωστε να δημιουργείς ελεύθερους χώρους, αν δεν μπορείς να τους χαρείς»...

Στην ανάρτηση χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα του άρθρου

"Υποδομές και δημόσιοι χώροι σε πρώτο πλάνο "
της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" στις 23/10/2010

του απεσταλμένου της εφημερίδας στην Κοπεγχαγη Γιώργου Λιάλιου

Tούτος ο ουρανός ο φθινοπωρινός ......

2011-02-05T12:37:00.003+02:00

" Γιασαλάμ θα πει τόσα χώρεσα
που το δαίμονά μου συγχώρεσα
για όλα του τα πάθη τα άγρια
γιασαλάμ θα πει Αλεξάνδρεια "

Διαλογισμός και σκέψεις ....

2011-01-25T21:29:00.008+02:00

«Η αλήθεια είναι ότι δε νομίζω πως είμαι καλή στο διαλογισμό. Ξέρω πως μου λείπει η εξάσκηση, αλλά ειλικρινά, δεν υπήρξα ποτέ καλή σ’ αυτό. Φαίνεται ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Το είπα κάποτε σε έναν Ινδό μοναχό και απάντησε : “Κρίμα που είσαι το μοναδικό πρόσωπο στην ιστορία του κόσμου που είχε ποτέ τέτοιο πρόβλημα”. Μετά, ο μοναχός μου ανέφερε ένα απόσπασμα από το Μπαγκαβάτ Γκίτα : “….., ο νους είναι αεικίνητος, ανήσυχος, δυνατός και πεισματάρης. Το να τον δαμάσεις είναι τόσο δύσκολο όσο το να δαμάζεις τον άνεμο».

Ο διαλογισμός είναι ταυτόχρονα η άγκυρα και τα φτερά. Ο διαλογισμός είναι ο τρόπος. Υπάρχει διαφορά μεταξύ διαλογισμού και προσευχής, παρ’ όλο που και οι δύο πρακτικές επιδιώκουν την επικοινωνία με το θείο, με το πέρα από το συνειδητό, με το βαθύτερο εαυτό μας. Άκουσα να λένε ότι προσευχή είναι όταν μιλάς με το Θεό, ή ένας εσωτερικός μονόλογος με τον εαυτό σου, ενώ ο διαλογισμός είναι όταν τον αφουγκράζεσαι, το Θεό, τον εαυτό, το σύμπαν, ό,τι πιστεύει και με ότι επικοινωνεί ο καθένας όταν στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα ή προς τα έξω, πέρα από το ρεαλιστικό.

Μαντέψτε τώρα τι μου είναι ευκολότερο. Είμαι ικανή να φλυαρώ όλη μέρα στο Θεό, στον εαυτό μου, στο σύμπαν, για τα προβλήματα και τα συναισθήματά μου. Όταν όμως έρχεται η ώρα να βυθιστώ στη σιωπή και να αφουγκραστώ …. το πράγμα αλλάζει. Όταν απαιτώ από τον εαυτό μου να μείνει ακίνητος, είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα βαριέμαι, θυμώνω, καταπιέζομαι, αγχώνομαι, και όλα τα παραπάνω μαζί.

Όπως τα περισσότερα ανθρωποειδή, βαρύνομαι με αυτό που οι Βουδιστές αποκαλούν «μυαλό μαϊμούς», σκέψεις που πετούν από κλαδί σε κλαδί και σταματούν μόνο για να ξυστούν, να φτύσουν και να τσιρίξουν. Από το μακρινό παρελθόν μέχρι το άγνωστο μέλλον, το αχαλίνωτο και απείθαρχο μυαλό μου πετάγεται ανεξέλεγκτα μέσα στο χρόνο, αγγίζοντας δεκάδες ιδέες ανά λεπτό.

Αυτό καθ’ αυτό δεν είναι πρόβλημα.

Η ουσία είναι οι συναισθηματικές επιδράσεις που συνοδεύουν τις σκέψεις. Κάποιες είναι ευχάριστες και σε κάνουν ευτυχισμένο, κάποιες καταθλιπτικές και άλλες ανήσυχες, κάποιες σου χαλάνε το κέφι και κάποιες άλλες σου το φτιάχνουν και σε χαλαρώνουν. Και όταν θυμάσαι τις στιγμές οργής, αρχίζεις να φουντώνεις και να τσατίζεσαι πάλι. Κι ύστερα το μυαλό κρίνει πως είναι η κατάλληλη στιγμή να λυπηθείς τον εαυτό σου και ακολουθεί πάραυτα η μοναξιά. Τελικά γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι! Τα συναισθήματα αντί να γίνουν το φως στο τούνελ των σκέψεων, που θα σε βγάλει σε έναν κόσμο όπου όλα είναι αποδεκτά και τίποτα τυχαίο, γίνονται σκλάβοι των σκέψεων και κουρνιάζουν όλο και βαθύτερα, απομονωμένα. Έτσι γίνεσαι σκλάβος των σκέψεων σου!!»

Απόσπασμα, με τροποποιήσεις και προσθήκες, πλάγια γράμματα, για την παρούσα ανάρτηση από το βιβλίο “Eat – Pray – Love” της Ελιζαμπεθ Γκιλμπερτ

Relaxing .....

2011-01-20T09:53:00.004+02:00

http://harmonyandhome.blogspot.com/2008/08/scenes-from-beach-house.html

COCO

2011-01-19T18:33:00.004+02:00

J' ai per - du mon pauvr' Co-co Co-co

mon chien que j' a-do-re

Tout pres du Tro-ca-de-ro

Il est loin s'il court en-co-re, je l'a-voue,

mon plus grand'r'gret

Dans ma per-te si cru-el-le,

C' est qu' plus mon homm'me trom-pait

Plus Co-co m'e-tait fi-de-le!

(Refrain)

Vous n'auriez pas vu Coco?
Coco dans l'Trocadero
Co dans l'Tro
Co dans l'Tro
Coco dans l'Trocadero
Qui qu'a qui qu'a vu Coco?
Eh! Coco!
Eh! Coco!
Qui qu'a qui qu'a vu Coco?
Eh! Coco!

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

2011-01-11T21:38:00.003+02:00

Ραντεβού στον αέρα

Εξυπνη κομεντί με δραματικούς τόνους από τον Τζ. Ράιτμαν

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Του Παναγιωτη Παναγοπουλου

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΚΟΜΕΝΤΙ - Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν

Ερμηνείες: Τζορτζ Κλούνεϊ, Βέρα Φαρμίγκα, Αννα Κέντρικ, Τζέισον Μπέιτμαν

ΚΡΙΤΙΚΗ. Δεν είναι συχνό φαινόμενο μια ταινία να ισορροπεί με τόση δεξιοτεχνία ανάμεσα στο στοιχείο της κομεντί και του δράματος, να σκιαγραφεί το ουσιαστικό πορτρέτο ενός νέου, διαφορετικού χαρακτήρα και να έχει τόσο σωστό τάιμινγκ στην έξοδό της στις αίθουσες.

Το «Ραντεβού στον αέρα» είναι μια ταινία που αναφέρεται στην οικονομική κρίση, όμως είναι πολύ περισσότερα πράγματα πέρα απ' αυτό. Ο Ράιαν, ο ήρωας που υποδύεται ο Τζορτζ Κλούνεϊ, δουλεύει για λογαριασμό δειλών εργοδοτών που διστάζουν να απολύσουν τους εργαζομένους τους. Κάνει εκείνος, λοιπόν, τη δουλειά αντί γι' αυτούς, ταξιδεύοντας από πόλη σε πόλη στην Αμερική.

Η ζωή του βρίσκεται ανάμεσα σε αεροπλάνα, αεροδρόμια, ενοικιάσεις αυτοκινήτων και δωμάτια ξενοδοχείων. Σε όλα έχει κάρτες προνομίων και αισθάνεται «σαν στο σπίτι του», ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από το πώς αισθάνεται τον ελάχιστο χρόνο που βρίσκεται στο παραμελημένο μικρό του διαμέρισμα και στις απόμακρες σχέσεις που έχει με την οικογένειά του. Ο Ράιαν προτιμά τη στημένη θαλπωρή των ξενοδοχείων και το σεξ χωρίς δεσμεύσεις με μια συνάδελφο, που όπως του λέει, «είμαι ακριβώς το ίδιο με σένα, αλλά με κόλπο».

Αυτή η προσεκτικά στημένη ζωή θα τεθεί σε κίνδυνο από μια φιλόδοξη νεαρή κοπέλα στην εταιρεία του, που προτείνει να κοπούν τα ταξίδια και οι απολύσεις να γίνονται με τηλεδιάσκεψη. Εκείνος θα την πάρει μαζί του για ένα τελευταίο ταξίδι ώστε να της δείξει ότι η ελάχιστη αξιοπρέπεια είναι να κοιτάς στα μάτια εκείνον που απολύεις. Η ανατριχιαστική αληθοφάνεια των σκηνών των απολύσεων δεν είναι τυχαία, καθώς το συνεργείο βρήκε πραγματικούς απολυμένους, στους οποίους έδωσε βήμα να πουν ό, τι θα έλεγαν στους εργοδότες τους την ώρα της απόλυσης.

Μετά το «Thank you for smoking» και τη «Juno», το «Ραντεβού στον αέρα» είναι το τρίτο καλό δείγμα δουλειάς από τον Ράιτμαν, που εξελίσσεται σε καλό μάστορα της έξυπνης κομεντί με δραματικούς τόνους και κοινωνικό θέμα.

Εξαιρετικά λεπτοδουλεμένη είναι η δουλειά που έχει γίνει στις ερμηνείες από τον Κλούνεϊ και τις Βέρα Φαρμίγκα και Αννα Κέντρικ. Ολοι τους είναι υποψήφιοι για Οσκαρ, ενώ η ταινία διεκδικεί ακόμη τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου.

Shake up the happiness

2011-01-07T13:02:00.006+02:00

Train - Shake Up Christmas

Shake up the happiness
Wake up the happiness
Shake up the happiness
It’s Christmas time

There’s a story that I was told
And I wanna tell the world
Before I get to old
and don’t remember it
So let’s December it
And reassemble it oh yeah

Once upon a time in a town like this
A little girl made a great big wish
To feel the world full of happiness
And be on Santa’s magic list

Chorus 2X
Shake it up
Shake up the happiness
Wake it up
Wake up the happiness
Come on you-all
It’s Christmas time

Ho, Ho, Ho
Ho, Ho, Ho
It’s Christmas time

At the same time miles away
A little boy made a wish that day
That the world would be okay
And Santa Claus would hear him say
I got dreams and I got love
I got my feet on the ground
And family above
Can you send some happiness?
With my best to the rest
Of the people of the East and the West And
Maybe every once in a awhile you
Get my grandma a reason to smile
It's the season of smile
It’s cold but we’ll be freezing in style
Let me meet a girl one day that
Wants to spread some love this way
We can let our souls run free and
She can open some happiness with me

Chorus 2X

I know you’re out there
I hear your reindeer
I see the snow where
Your boots have been
I’m gonna show them
Someday we'll know then
This love will grow and
They'd believe again

Chorus 2X

Ho, Ho, Ho
Ho, Ho, Ho
It’s Christmas time
Chorus

Ταρακούνησε την ευτυχία
Ξύπνησε την ευτυχία
Ταρακούνησε την ευτυχία
Είναι Χριστούγεννα

Υπάρχει μια ιστορία που μου διηγήθηκαν
Και θέλω να την πω στον κόσμο
Πριν γεράσω τόσο
Που δε θα τη θυμάμαι
Ας τη θυμηθούμε αυτό το Δεκέμβρη
και να την επανασυναρμολογήσουμε

Μια φορά και έναν καιρό σε μια πόλη σαν και αυτή
Ένα μικρό κορίτσι έκανε μια υπέροχη μεγάλη ευχή
Να νιώσει τον κόσμο γεμάτο ευτυχία
Και να μπει στη μαγική λίστα του Άη – Βασίλη

Ταρακούνησε την ευτυχία
Ξύπνησε την ευτυχία
Ταρακούνησε την ευτυχία
Ελάτε όλοι μαζί
Είναι Χριστούγεννα

Ho, Ho, Ho
Ho, Ho, Ho
Είναι Χριστούγεννα

Την ίδια στιγμή πολλά μίλια μακριά
Ένα μικρό αγόρι έκανε μια ευχή εκείνη τη μέρα
Ότι ο κόσμος θα είναι ΟΚ
Και ότι ο Άη – Βασίλης θα τον ακούσει να λέει
Έχω όνειρα και έχω αγάπη
Έχω τα πόδια μου στο έδαφος
Και την οικογένεια παραπάνω
Μπορείς να στείλεις λίγη ευτυχία ;
Με τις καλύτερες ευχές μου για όλους
Τους ανθρώπους της Ανατολής και της Δύσης
Και ίσως κάθε φορά στις δικές σας στιγμές

Δώσε στη γιαγιά μου ένα λόγο να χαμογελάσει
Είναι η εποχή του χαμόγελου
Κάνει κρύο αλλά εμείς μπορούμε να παγώνουμε με στυλ!
Θα ήθελα να συναντήσω ένα κορίτσι μια μέρα το οποίο
Θα ήθελε να διαδώσει την αγάπη με αυτό τον τρόπο
Θα ήθελα να αφήσουμε μαζί τις ψυχές μας να τρέχουν ελεύθερες
Αυτό το κορίτσι να μπορέσει να ανακαλύψει την ευτυχία μαζί μου

Chorus 2X

Ξέρω ότι είναι κάπου εκεί έξω
Ακούω τους ταράνδους σου
Βλέπω το χιόνι εκεί από όπου
πέρασαν οι μπότες σου
Θα το δείξω σε όλους
Κάποια μέρα θα το ξέρουμε
Αυτή η αγάπη θα μεγαλώσει
Και όλοι θα ξαναπιστέψουν

Chorus 2X

Ho, Ho, Ho
Ho, Ho, Ho
It’s Christmas time
Chorus

Για τις μέρες που πέρασαν ..... Auld Lang Syne

2010-12-25T22:23:00.006+02:00

& ........ http://www.youtube.com/watch?v=bsCYnWYWs4E&feature=related

Auld Lang Syne
Robert Burns

Should auld acquaintance be forgot
and never brought to mind?
Should auld acquaintance be forgot
and days of auld lang syne?

For auld lang syne, my dear,
For auld lang syne,
We'll take a cup o' kindness yet
For auld lang syne

We twa hae run aboot the braes
And pou'd the gowans fine;
we've wander'd mony a weary foot
Sin' auld lang syne

We two hae paidled i' the burn,
Frae mornin' sun till dine;
But seas between us braid hae roar'd
Sin' auld lang syne

And here's a hand, my trusty friend,
And gie's a hand o' thine;
We'll take a cup o' kindness yet
For auld lang syne

Should auld acquaintance be forgot,
and never brought to mind?
Should auld acquaintance be forgot
and days of auld lang syne?

For auld lang syne, my dear,
For auld lang syne,
We'll take a cup o' kindness yet
For auld lang syne

ΜΥΡΤΩ ΑΛΙΚΑΚΗ - "Τα συναισθήματα είναι εκεί και κοιμούνται"

2010-12-20T18:53:00.004+02:00

Φέτος είσαι καλεσμένη σε ένα «Δείπνο». Τι σου αρέσει στην ηρωίδα σου;

Μου αρέσει η Γουίνι γιατί κατ’ αρχάς θεωρώ ότι υπάρχει ως γυναίκα. Είναι λίγο υστερική, δεν θέλει να βλέπει και πολύ την πραγματικότητα, μέχρι που κάποια στιγμή η πραγματικότητα της χτυπά την πόρτα, γιατί τα συναισθήματα είναι εκεί και κοιμούνται. Είναι το στιλ γυναίκας που είναι λίγο εναλλακτική, χορτοφάγος, οικολόγος, είναι λίγο δήθεν. Είναι εγκλωβισμένη σε αυτή την ιστορία «πώς να γίνετε ευτυχισμένη στη ζωή σας», με όλα τα βιβλία αυτοβοήθειας, και σαν να θέλει να αρπαχτεί από κει. Είναι προφανές ότι είναι ταλαιπωρημένη.

Εσύ πιστεύεις στους οδηγούς ζωής;

Δεν έχω διαβάσει ποτέ μου κανένα βιβλίο αυτοβοήθειας. Και λίγο τα περιφρονώ. Δεν θεωρώ ότι απαραιτήτως τους λείπει η ουσία, απλώς η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Δεν θεωρώ ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα αυτά που αναστέλλουν τις διαδικασίες προς την προσωπική σου ευτυχία. Πιστεύω όμως πολύ, όπως ξέρεις, στην ψυχανάλυση ή σε οτιδήποτε άλλο μπορεί να καθαρίσει έναν άνθρωπο από τραύματα, κόμπους κτλ. Είναι σημαντικό να πιστεύεις σε κάτι, για να σε βοηθήσει.

Εσύ πώς ερωτεύεσαι;

Αυτό που με κάνει να ερωτεύομαι είναι τελείως ασυνείδητο. Κι εγώ μπορεί να γοητεύομαι από μια εικόνα έτσι όπως τη φαντάζομαι, από έναν τρόπο ζωής, το ντύσιμο, που θεωρώ ότι είναι ενδεικτικό, τη μουσική. Τελικά όμως αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε πραγματικά είναι ένα είδος ψυχικής συγγένειας και συνήθως συγγένεια με το προβληματικό κομμάτι του εαυτού μας. Από κει προκύπτει το πάθος, το οποίο ίσως είναι και λίγο υπερεκτιμημένο.

Συνέντευξη - Μυρτώ Αλικάκη - FREE SUNDAY, 18-12-2010

http://www.citypress.gr/freesunday/index.html?action=article&article=251

Ομαδικο - αναλυτική Ομάδα

2010-12-15T22:50:00.004+02:00

Η επιθυμία για να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας, να αναζητήσουμε το παρασκήνιο πίσω από τις συμπεριφορές και τις διαθέσεις μας, που παρατηρούμε ότι επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, καθώς επίσης και η ανάγκη να επενδύσουμε περισσότερο στα συναισθήματά μας και στην έκφρασή τους από την εκλογίκευση των γεγονότων και των περιστάσεων στη ζωή μας, μας οδηγούν στην αναζήτηση μιας ιδιαίτερης επικοινωνιακής σχέσης, που θα μπορεί να αναδείξει όλα αυτά που θα φωτίσουν πλευρές του εαυτού, των σχέσεων, των επιθυμιών και των δυσκολιών που συνθέτουν τη ζωή μας.

Οι επιλογές σήμερα είναι πολλές και εξαρτώνται από τις ανάγκες του καθενός, τι ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία του καθώς και από τις δυνατότητες, την ικανότητα, τη χωρητικότητα, την ακτινοβολία και την προσωπική θεραπεία του ειδικού – θεραπευτή .

Μια επιλογή με μεγάλο εύρος δυνατοτήτων, μέσα στις οποίες μπορεί να «περιπλανηθεί» ο κάθε ενδιαφερόμενος παράλληλα με τη διαθεσιμότητα ενός ομαδικού αναλυτή - ψυχοθεραπευτή, είναι η ομαδικο-αναλυτική ομάδα.

Μερικά από τα κίνητρα που περιλαμβάνει μια καλώς υποκινούμενη συμμετοχή σε μια ομαδικο-αναλυτική ομάδα μπορεί να είναι :

• Η προσδοκία του ατόμου όχι να αλλάξει τον εαυτό του, αλλά να ξεμπερδέψει κάποια νήματα της πρόσφατης συναισθηματικής ιστορίας του και απλά να τα ξανατακτοποιήσει, καθώς και να αντιμετωπίσει προβλήματα έναντι των συνανθρώπων του.

• Η ιδέα ότι η ομαδική ανάλυση είναι λιγότερο δραστική και τρομακτική διαδικασία από την ψυχανάλυση, χωρίς να μεταβάλει την ανάγκη και την επιθυμία για αυτοέλεγχο και εσωτερική κάθαρση, γιατί μοιάζει περισσότερο αληθινή.

• Η επιθυμία για σχέση κατανόησης, επιθυμία για αμοιβαιότητα και δυνατότητα ξεσπασμάτων με ανθρώπους που θα υπάρχει περιορισμένη κοινωνική επαφή εκτός της ομάδας.

• Η αίσθηση ότι μέσα σε μια ομάδα είναι όλοι ισότιμοι, κρίνονται από ισάξιους και δεν δέχονται μόνο βοήθεια, αλλά την προσφέρουν επίσης.

• Η ικανοποίηση του μαζοχιστικού στοιχείου έκθεσης του εαυτού, περισσότερο μπροστά στα μέλη μιας ομάδας πάρα μπροστά σε έναν μόνο αναλυτή, καθώς και η ικανοποίηση σε μεγαλύτερο βαθμό της ναρκισσιστικής επιθυμίας για επίδειξη.

• Η ανάγκη για μια φυσική διέξοδο για τον εαυτό που απομονώνεται ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή ζωή, καθώς και η ανάγκη για συναισθηματική διέξοδο πριν την έκρηξη.

• Η έλλειψη αισιοδοξίας και αυτοσεβασμού

• Η αίσθηση ότι μια ομάδα μπορεί να βοηθήσει το άτομο να δει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του εαυτού του για το πόσο μακριά μπορεί να φθάσει, να τεστάρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει που βρίσκεται το βασικό πρόβλημα.

• Η δυσκολία για καλλιέργεια φιλικών σχέσεων παράλληλα ή ανεξάρτητα με την αίσθηση επάρκειας όταν είναι το άτομο μόνο του.

• Η επιθυμία ενός ατόμου:
 να εκφραστεί για τα προβλήματά του μεταξύ ιδίων
 να συγκρίνει τις δυσκολίες του με των άλλων ανθρώπων και να καθρεφτίσει στη συμπεριφορά τους τη δική του.
 Να παρατηρεί τη συμπεριφορά της ομάδας αναζητώντας το νόημά της υπό την καθοδήγηση ενός θεραπευτή.

Τα κίνητρα της καλώς υποκινούμενης συμμετοχής σε μια ομαδικο-αναλυτική ομάδα προκύπτουν από ένα παράδειγμα – αναφορά από το βιβλίο
«GROUP PSYCHOTHERAPY» - S.H. FOULKS AND E.J. ANTHONY

ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΥΑΛΙΑ

2010-12-07T23:18:00.003+02:00

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν' αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω

Πήρα κόκκινο στυλό
και τραβάω γιαλό-γιαλό και γράφω
τραγουδάκια της φωτιάς
της φωτιάς, της πυρκαγιάς
τη ζωή μου αντιγράφω

Πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ' αρέσει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος
είναι βάσανο ο φίλος
που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ' αρέσει το φεγγάρι
πώς μ' αρέσει το φεγγάρι
όταν βγαίνει να με δει
και κρατάει το φανάρι
και κρατάει το φανάρι
στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινη καρδιά
και πουκάμισα φαρδιά φοράω
και ρωτάω να μου πουν
όσοι ξέρουν ν' αγαπούν
σε ποιον έρωτα χρωστάω

Πήρα κόκκινα φτερά
και περνάω μια χαρά, γελάω
Πιάνω σώμα του χιονιού
και ουρά χελιδονιού
στου Θεού τ' αυτί μιλάω

Πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ' αρέσει αυτός ο ήλιος
όταν βγαίνει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος
κι είναι βάσανο ο φίλος
που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ' αρέσει το φεγγάρι
πώς μ' αρέσει το φεγγάρι
όταν βγαίνει να μας δει
και κρατάει το φανάρι
και κρατάει το φανάρι
στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν' αγαπώ...

ΠΟΛΗ

2010-12-01T20:17:00.012+02:00

http://myist.deviantart.com/

"Καμία πόλη δεν θα έπρεπε να είναι

τόσο μεγάλη

που να μην μπορείς να την εγκαταλείψεις

περπατώντας ένα πρωί"

Σίριλ Κόνολι

Βρετανός Λογοτέχνης

http://jyoujo.deviantart.com/

http://leonidafremov.deviantart.com/

Με τι κριτήρια ψηφίζουμε;

2010-11-10T01:43:00.001+02:00

Με τι κριτήρια ψηφίζουμε; Βρισκόμαστε ακόμα στις διαδικασίες εκλογών και προετοιμαζόμαστε για τη δεύτερη Κυριακή – Β’ γύρο των εκλογών.
Για άλλη μια φορά στο ζάπινγκ το καναλιών, σαν να μη πέρασε μια μέρα, οι ερωτώντες στους δρόμους λένε «εμείς φταίμε» , « εμείς ψηφίζουμε αυτό που μας αξίζει» , «όλοι είναι ανίκανοι».
Και ακόμα έχουμε εκλογές, μόλις βγήκαμε από τα εκλογικά κέντρα!

Τι μπορεί να συμβαίνει; Σε τι αντιφάσεις πέφτουμε και την ίδια στιγμή που ψηφίζουμε, παραδεχόμαστε ότι ήδη έχουμε κάνει λάθος! Τι σημαίνει να αμφισβητούμε τις ίδιες τις επιλογές μας!
Σε μια πρώτη διερεύνηση και μια μερική αναλυτική ματιά στις εξελίξεις των ημερών και στις εκλογικές διαδικασίες εντοπίζεται ένα θέμα κριτηρίων τα οποία ο καθένας από μας χρησιμοποιεί, ασυνείδητα τις περισσότερες φορές, συγκεχυμένα και αρκετά χαοτικά.

Τα κομματικά και συγγενικά κριτήρια έρχονται πρώτα σε μια λίστα συνειδητών και λογικών κριτηρίων, που οι περισσότεροι επικαλούνται. Με ό,τι προαναφέρθηκε, εκ του αποτελέσματος, δεν είναι αξιόπιστα, αφήνουν αμφιβολίες και το ουσιαστικότερο, δεν ικανοποιούν τους ψηφοφόρους, που θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ευχαριστημένοι από τη δική τους ψήφο, με την προϋπόθεση ότι επέλεξαν ελεύθερα και συνειδητά να οδηγηθούν οι ίδιοι στην κάλπη.

Το ζήτημα προς διερεύνηση είναι τα κριτήρια επιλογής - ψήφου των εκπροσώπων και κατ’ επέκταση των συνδυασμών που αυτοί εκπροσωπούν. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι πριν την οποιαδήποτε ψηφοφορία εκπροσώπων θα έπρεπε να προηγηθεί ένα είδος «ψηφοφορίας» κριτηρίων! Από τις κοινωνικές ομάδες που καλούνται να συμμετέχουν σε μια εκλογική διαδικασία θα ήταν εξαιρετικά δημιουργικό και επιτυχημένο, για την επόμενη φάση – της εκλογικής διαδικασίας, να επιλέγονται, με δημοκρατικές διαδικασίες, τα κριτήρια που θα πρέπει να πληρούν οι υποψήφιοι.

Οι «αρχηγοί» των ψηφοδελτίων πράγματι διαθέτουν μια κριτική σκέψη και διαθέτουν μια λίστα προτεραιοτήτων, τόσο ως προς τα πρόσωπα με τα οποία θα ήθελαν να συνεργαστούν, όσο και ως προς τα προσόντα τους σε επίπεδο «ρόλου» που θα μπορούσαν να παίξουν, μέσα στο πλαίσιο που καλούνται να εκλεγούν (αυτοδιοίκηση, περιφέρεια, βουλή).
Παρατηρώντας όμως τα πρόσωπα και την ανατροφοδότηση που παίρνουμε από αυτά, πριν την εκλογική διαδικασία, ο καθένας από μας μπορεί να μπει σε μια αναλυτική κριτική των μηνυμάτων που λαμβάνει.

Τα κριτήρια που προβάλλονται από όλους τους φορείς, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις ίδιες τις μικροκοινωνίες που ζούμε είναι τα ελάχιστα, είναι ελλιπή, επιφανειακά και πολλές φορές παραπλανητικά.
Πριν την ημέρα των εκλογών παρατηρείται ότι όσο πιο κοντά πλησιάζει κανείς στα ίδια τα πρόσωπα, την ανατροφοδότηση που υπάρχει από αυτά και τα εξωλεκτικά μηνύματα που στέλνουν, τόσο περισσότερο ξεκαθαρίζουν τα συναισθήματα προς την πιθανή επιλογή, διαμορφωμένη πέρα από κοινές κοινωνικές προτροπές, προς την προσωπική επιθυμία και τόσο πιο κοντά είναι η ικανοποίηση από μια ξεκάθαρα προσωπική επιλογή.

Η αξιολόγηση των κριτηρίων που οδηγούν σε μια περισσότερο «αυτογνωσιακή» κατάσταση θα έπρεπε ίσως να προηγηθεί από τους «αρχηγούς» των ψηφοδελτίων, για την επιλογή των συνεργατών τους και έπειτα των πολιτών για την επιλογή των εκπροσώπων τους. Ας μη ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές ως ψηφοφόροι πράγματι ψάχνουμε ανθρώπους για να ταυτιστούμε, που όμως σύμφωνα με τα μειωμένης αξίας κοινωνικά κριτήρια που διαθέτουμε, και τη μηδαμινή σχεδόν σημασία που δίνουμε στην επεξεργασία των δικών μας πράξεων και αποφάσεων, επιθυμούμε αυτοί οι άνθρωποι, ασυνείδητα, να μας μοιάζουν. Εδώ μπορεί να διακριθεί ένας πραγματικά – ώριμος ηγέτης, ο οποίος θα προτιμήσει να "προσφέρει" πρόσωπα τα οποία θα αποτελούν επιλογές ώριμων προσωπικοτήτων, βάση ώριμων κριτηρίων.

Τέτοιου είδους κριτήρια θα έπρεπε να είναι αρχικά η ακτινοβολία της προσωπικότητας, η απλότητα, τα εξωλεκτικά μηνύματα που εκπέμπει κάποιος, όπως το βλέμμα, οι χειρονομίες, ο τόνος της φωνής, οι συσπάσεις του προσώπου, η συναισθηματική συμμετοχή ή απροσφορότητα στη λεκτική του έκφραση.
Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει η δυναμική του προσώπου ως προς τη δράση, ως προς την διατύπωση ξεκάθαρων και προσωπικών απόψεων καθώς και ως προς τη δυναμική της ίδιας της παρουσίας του μέσα σε ένα χώρο.

Η Δομή της προσωπικότητας, η συμπεριφορά, η αυθεντικότητα και η ενσυναίσθηση είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν ένα πρόσωπο.
Η δυνατότητα έκφρασης σε ολιγάριθμο ή πολυπληθές κοινό, η σωστή χρήση της γλώσσας και της σύνταξης, το επίπεδο γνώσεων τόσο στο επαγγελματικό ή κύριο αντικείμενο απασχόλησης, όσο και σε ένα γενικό πλαίσιο, μέσα από το οποίο θα αναδεικνύεται η προσωπικότητα, θα πρέπει να είναι βασικά χαρακτηριστικά ανθρώπων που επιθυμούν να εκπροσωπήσουν κοινωνικές ομάδες ή πολίτες μιας πόλης ή μιας χώρας.

Μερικές φορές τα ονόματα των υποψηφίων, τα λογότυπα και οι ονομασίες συνδυασμών, οι φωτογραφίες και τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στέλνουν διαφόρων ειδών μηνύματα στους ανθρώπους που θέλουμε να επηρεάσουμε. Ίσως να θεωρείται ότι ένα αποτέλεσμα επηρεάζεται πολύ λίγο από αυτά, αλλά σίγουρα δεν αφήνει ανεπηρέαστη τη συνολική άποψη που διαμορφώνεται, όχι μόνο ως προς τη διαδικασία εκλογής, όσο και για τη δυναμική, τη θέση που διεκδικεί και την άποψη για τον ίδιο τον εαυτό του κάθε προσώπου το οποίο αφορούν αυτά τα χαρακτηριστικά.

Σε επίπεδο συνδυασμού ο κάθε ψηφοφόρος πρέπει να κάνει ένα τεστ αρνητικών και θετικών ψήφων που περιλαμβάνει κάθε ψηφοδέλτιο, το ποσοστό ρίσκου που δίνει για την επιτυχία του συνδυασμού, τη δυναμική των εκλεγέντων μεμονωμένα ή σε μια σύνθεση συμβουλίου, το προσωπικό ποσοστό που δίνει σε ψήφο βάση συγγενών, φίλων, τύψεων, ενοχών, φανατισμού και έμμεσων συμφερόντων.

Ίσως πολλά ακόμα κριτήρια θα μπορούσαν να προστεθούν μιας και η αναλυτική αυτή διαδικασία έχει να κάνει με την προσωπικότητα του καθενός, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και τις προτεραιότητές τους σε γενικές διαδικασίες επιλογής στη ζωή.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

2010-11-06T19:22:00.002+02:00

Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρώνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
είμαι απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιγιόν

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ, ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ.

2010-10-28T12:51:00.003+03:00

Στη φιλοσοφία των Ελλήνων προσωκρατικών κυριαρχούσε η άποψη ότι ο άνθρωπος αναπτύσσει τα φυσικά του χαρίσματα μόνο μέσα από το συναγωνισμό – και είναι βαθύτατα καχύποπτος για τις προθέσεις οποιουδήποτε παραιτείται από το συναγωνισμό και ισχυρίζεται ότι είναι αλτρουιστής.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Η καταστροφή δεν ήταν, για τον Νίτσε, παρά ένα στάδιο στη διαδικασία της δημιουργίας, αφού, όπως έγραφε, ο νέος εαυτός δεν μπορεί να δημιουργηθεί παρά στις στάχτες του παλιού. Η νιτσεϊκή ιδέα του Υπερανθρώπου αφορά το ξεπέρασμα των περιορισμών του εαυτού, την αξιοποίηση των προσωπικών δυνατοτήτων και την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης απέναντι στη ζωή. Ο Υπεράνθρωπος αγαπά τη μοίρα του, την επιλέγει, αγκαλιάζει τα βάσανά του και τα μετατρέπει σε τέχνη και ομορφιά.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Υπάρχουν μόνο δύο επιλογές. Ή θα είσαι ικανή ή δε θα σε νοιάζει.
2000, Michael Cunningham – “Οι ώρες”

Αγαπούσε τα δάση εκείνα, όχι κουκουναριές, όχι πεύκα, όχι έλατα, τα άλλα, που μια φορά το χρόνο τα χάνουν όλα, να τα βλέπει κατακόκκινα, να πιάνει ανεμοστρόβιλος και τα φύλλα να χορεύουν σαν νιφάδες, οι κόκκινοι χιονιάδες της Πίνδου.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - “Ο άγιος της μοναξιάς”

Δεν ένιωθε οργή για κανέναν, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να αντιδράσει, να παλέψει εναντίον ενός αντιπάλου – και ύστερα να πρέπει να υποστεί απρόβλεπτες συνέπειες, όπως μια εκδίκηση.
Όταν απέκτησε όλα όσα επιθυμούσε στη ζωή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη της δεν είχε νόημα, γιατί όλες οι μέρες ήταν ίδιες.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Θραύσματα ουρανού γυαλίζουν στις λακκούβες που έχει αφήσει η χτεσινοβραδινή μπόρα ….
2000, Michael Cunningham – “Οι ώρες”

…. ο ατελείωτος μόχθος του διανοούμενου – να χύσει κανείς όλη αυτή τη γνώση στον εγκέφαλό μέσα από το άνοιγμα τριών χιλιοστών στην ίριδα.
Θαυμάσια εικόνα! Ο Σοπενάουερ κι ο Σπινόζα διυλίζονται, συμπυκνώνονται και μεταγγίζονται μέσω της κόρης, κατά μήκος του οπτικού νεύρου κατευθείαν στους ινιακούς λοβούς μας.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Τελικά τα μάτια, δυο μικρά κομματάκια, χωράνε πολλή θέα, τη θέα όλου του κόσμου, τη θέα του παρόντος και του παρελθόντος, τη θέα των προσδοκιών που κι αυτές, πριν πραγματοποιηθούν φτιάχνουν τοπία και θεάματα σαν αληθινά, κι ας χώνουν στην ίδια εικόνα ανάκατες, λίγη παλιά Ουρουγουάη, ένα κυριακάτικο γιουβέτσι στην Αμφιλοχία, δύο διαόλισες συμμαθήτριες της Γ’ Γυμνασίου και κάτι κίτρινα βουνά του Μάη, που όλο δεν προλαβαίνεις να πας κοντά και να τα πιάσεις.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - Ο άγιος της μοναξιάς

Στη ζωή της η Βερόνικα είχε προσέξει ότι πάρα πολλοί άνθρωποι που γνώριζε σχολίαζαν τα τρομερά πράγματα που συνέβαιναν σε άλλους σαν να νοιάζονταν πολύ να βοηθήσουν, ενώ στην πραγματικότητα ευχαριστιόνταν με τον πόνο των άλλων, επειδή αυτό τους έκανε να πιστεύουν ότι ήταν ευτυχισμένοι, ότι η ζωή είχε φανεί γενναιόδωρη μαζί τους.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Την κυριεύει ένα κύμα συναισθημάτων, ένα αντάριασμα της θάλασσας, που ξεπηδάει απ’ το στήθος της και τη βγάζει στην επιφάνεια, την αφήνει να επιπλέει απαλά, σα να’ ναι ένα πλάσμα της θάλασσας που εξόκειλε στην άμμο, αλλά τώρα το πήρε πάλι το νερό – σα να έχει γυρίσει από μια σφαίρα ασήκωτης βαρύτητας στο πραγματικό μέσο της, στο ρούφηγμα και το φούσκωμα του θαλασσινού νερού, στην αβαρή λαμπρότητα.
2000, Michael Cunningham – “Οι ώρες”

Οι τύψεις ξαναγύρισαν αλλά τις απομάκρυνε και πάλι αποφασιστικά. Γιατί τώρα ένιωθε κάτι που ποτέ δεν το είχε επιτρέψει στον εαυτό της : μίσος.
Μίσος. Κάτι τόσο απτό όσο και οι τοίχοι, τα πιάνα ή οι νοσοκόμες – μπορούσε σχεδόν να αγγίξει την καταστροφική ενέργεια που έβγαινε από το κορμί της. Άφησε το συναίσθημα να έρθει, χωρίς να νοιαστεί αν ήταν καλό ή όχι.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Η ελπίδα είναι το έσχατο κακό …… γιατί παρατείνει το βάσανο.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Τις προχωρημένες ώρες όσα θα ήταν ωραίο να μεγαλώνουν μίκραιναν, παραδείγματος χάριν η προσδοκία, κι όσα θα ήταν καλό να μικραίνουν μεγάλωναν, παραδείγματος χάριν ο φόβος.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - Ο άγιος της μοναξιάς

Η αποκάλυψη της πηγής κάθε συμπτώματος, με κάποιο τρόπο το εξαφάνιζε.
Φτάνοντας στον προσδιορισμό της πηγής, το σύμπτωμα αναστέλλεται.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Μόλις το πλεονάζον εγκεφαλικό ηλεκτρικό φορτίο που ευθύνεται για τα συμπτώματα, εκφορτιστεί μέσα από τη συναισθηματική κάθαρση, τότε τα συμπτώματα φρονιμεύουν και εξαφανίζονται στα γρήγορα!
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Οι άνθρωποι δε μαθαίνουν ποτέ με τα λόγια, πρέπει να ανακαλύπτουν μόνοι τους.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

"Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να μισήσει τον εαυτό του;"
"Ίσως η δειλία. Ή ο αιώνιος φόβος μήπως κάνεις λάθος, μήπως δεν κάνεις αυτό που περιμένουν οι άλλοι.»
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Παλιότερα πίστευε πως η μονίμως αναμμένη τιβί εμπόδιζε τους ανθρώπους να μιλήσουν, με τον καιρό κατάλαβε ότι τους εμπόδιζε να σφαχτούν, περιχαρακωνόταν ο καθένας στη δική του μοναξιά με άλλοθι ένα ντοκιμαντέρ ή ένα μάτς και η βραδιά κυλούσε όπως - όπως.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Η μεγάλη αυθεντία, οι πολλές σπουδαίες γνώμες και συμπεράσματα καταπιέζουν τις δημιουργικές συνθετικές ικανότητες του ανθρώπου. Γι’ αυτό τον ίδιο λόγο, προτιμώ να διαβάσω ένα θεατρικό έργο πριν δω την παράσταση και οπωσδήποτε πριν διαβάσω τις κριτικές.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Ο Φρόυντ είχε δίκιο : πρέπει να υπάρχει μια δεξαμενή σύνθετων σκέψεων στον εγκέφαλο, πέρα από τη συνείδηση, αλλά σε ετοιμότητα, έτοιμες οποιαδήποτε στιγμή να κληθούν να παρελάσουν στη σκηνή της συνειδητότητας. Και σ’ αυτή τη μη συνειδητή δεξαμενή, δε θα υπάρχουν μόνο σκέψεις, αλλά και συναισθήματα!
Όσο ορθολογιστής κι ελεύθερος διανοητής κι αν ήταν, στο μυαλό του όμως κρύβονταν φωλιές υπερφυσικού τρόμου. Κι όχι πολύ βαθιά : «εφημέρευαν», βρισκόταν δευτερόλεπτα μακριά απ’ την επιφάνεια. Α, να υπήρχε μια λαβίδα να ξεριζώσει αυτές τις φωλιές, σαν τις αμυγδαλές!
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

«Οι μέρες άρχισαν να φαίνονται ολόιδιες. Και όταν φαίνονται ίδιες, περνούν πιο γρήγορα»
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

«Οι σκέψεις είναι σκιές των συναισθημάτων μας – πάντα πιο σκοτεινές, πιο άδειες και πιο απλές»
«Κανείς δεν πεθαίνει ποτέ από θανατηφόρες αλήθειες στις μέρες μας – υπάρχουν πάρα πολλά αντίδοτα»
«Τι χρειάζεται ένα βιβλίο που δε μας πηγαίνει πέρα απ’ όλα τα βιβλία;»
"Ποια είναι η σφραγίδα της απελευθέρωσης; - Να μην ντρέπεσαι πια μπροστά στον εαυτό σου!"
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

…..δε νοσταλγούσαν τίποτα, δεν αδημονούσαν για τίποτα, η σχέση τους με το χρόνο ήταν μερικά δεν.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Μίσησε όλα όσα μπορούσε εκείνη τη στιγμή. Τον εαυτό της, τον κόσμο, την καρέκλα μπροστά της, τη χαλασμένη θέρμανση σ’ ένα διάδρομο, τους τέλειους ανθρώπους, τους εγκληματίες. Ως έγκλειστη μπορούσε να νιώθει πράγματα που οι άνθρωποι κρύβουν από τον εαυτό τους – επειδή εκπαιδευόμαστε να αγαπάμε, να είμαστε καλοί δέκτες, να προσπαθούμε να βρούμε διέξοδο, να αποφεύγουμε τη σύγκρουση. Μισούσε τα πάντα, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο είχε ζήσει τη ζωή της – χωρίς ποτέ να ανακαλύψει τις εκατοντάδες άλλες Βερόνικες που υπήρχαν μέσα της και ήταν ενδιαφέρουσες, τρελές, παράξενες, θαρραλέες και ριψοκίνδυνες.
Πως μπορώ να μισώ κάποιον που μου έδωσε μόνο αγάπη; Σκέφτηκε θέλοντας να διορθώσει τα συναισθήματά της. Αλλά ήταν ήδη πολύ αργά, το μίσος ήταν ελεύθερο, είχε ανοίξει τις πύλες της προσωπικής της κόλασης. Μισούσε την αγάπη που της είχε δοθεί, επειδή ήταν μια αγάπη που δε ζητούσε τίποτα σε αντάλλαγμα – πράγμα παράλογο, εξωπραγματικό, αφύσικο.
Η αγάπη που δε ζητούσε αντάλλαγμα κατάφερνε να τη γεμίζει ενοχές και επιθυμία να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της, ακόμα και αν αυτό σήμαινε να εγκαταλείψει όλα όσα είχε ονειρευτεί για τον εαυτό της. Ήταν μια αγάπη που για χρόνια προσπάθησε να της κρύψει τις δυσκολίες και τη σήψη του κόσμου – αγνοώντας ότι μια μέρα θα το αντιλαμβανόταν και δε θα είχε άμυνες για να τις αντιμετωπίσει.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Δεν είναι η αλήθεια ιερή, ιερή είναι η αναζήτηση της αλήθειας του καθενός μας! Μπορεί να υπάρχει πιο ιερή πράξη από την αυτοαναζήτηση;
«Γίνε αυτό που είσαι» Και πως μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει ποιος είναι και τι είναι χωρίς την αλήθεια;
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Δεν προτιμάμε ούτε επιλέγουμε, με τη στενή έννοια, μια πάθηση. Επιλέγουμε όμως την ψυχική πίεση – και η ψυχική πίεση είναι αυτή που επιλέγει την αρρώστια!
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Θεωρούσε ότι όλα ήταν ανοησίες, είχε τελικά αποδεχθεί όσα της επέβαλλε η ζωή. Στην εφηβεία θεωρούσε ότι ήταν πολύ νωρίς για να επιλέξει, τώρα που ήταν ενήλικη, είχε πειστεί ότι ήταν πάρα πολύ αργά για να αλλάξει.
Και που είχε ξοδέψει όλη την ενέργεια της μέχρι στιγμής ; Καταβάλλοντας προσπάθειες για να μην αλλάξει τίποτα στη ζωή της. Είχε θυσιάσει πολλές επιθυμίες της, για να συνεχίσουν να την αγαπούν οι γονείς της όπως την αγαπούσαν όταν ήταν παιδί, αν και ήξερε ότι η αληθινή αγάπη μεταβάλλεται με τον καιρό, ωριμάζει και ανακαλύπτει νέους τρόπους έκφρασης.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Η τρέλα είναι πάντοτε μια αυστηρά προσωπική υπόθεση, κάθε πόνος είναι μοναδικός, κάθε φόβος ακριβός …..
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Όταν γίνει μέσα σου το κλικ της απόγνωσης, οι τρόποι που σου προσφέρονται για να απελπίζεσαι είναι όλο και περισσότεροι.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Εδώ μέσα όλοι μπορούν να λένε αυτό που σκέφτονται, να κάνουν ό,τι τους καπνίσει, χωρίς να δέχονται κανενός είδους κριτική. Στο κάτω - κάτω σε τρελοκομείο βρίσκονται.
Τώρα ζούσε μια εμπειρία που δεν είχε δει ούτε στα όνειρα της : το άσυλο, την τρέλα, το τρελοκομείο. Όπου οι άνθρωποι δεν ντρέπονταν να εξομολογηθούν ότι είναι τρελοί. Όπου κανείς δε διέκοπτε αυτό που του άρεσε, μόνο και μόνο για να κάνει χάρη στους άλλους.
Ζούσε κάτι ενδιαφέρον, διαφορετικό, ανέλπιστο : φαντάσου ένα μέρος όπου οι άνθρωποι παίζουν τους τρελούς για να κάνουν ότι θέλουν.
"Θέλω να περπατήσω μόνη" Στο κάτω - κάτω ήταν και αυτή τρελή και δεν είχε ανάγκη να θέλει να είναι ευχάριστη σε κανέναν.
1999, Paulo Coelho- "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει"

Υπήρχε μια εποχή στη ζωή μας που είμαστε τόσο κοντά, ώστε τίποτα δεν έμοιαζε να εμποδίζει τη φιλία και την αδερφοσύνη μας, και μόνο ένα μικρό γεφυράκι μας χώριζε. Την ώρα που ετοιμαζόσουνα να το πατήσεις, εγώ σε ρώτησα : «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να’ ρθεις σε μένα;» - Αμέσως εσύ σταμάτησες να το θέλεις. Κι όταν σε ξαναρώτησα έμεινες σιωπηλός. Από τότε βουνά και χείμαρροι και όλα όσα χωρίζουν κι αποξενώνουν ορθώθηκαν ανάμεσά μας, κι ακόμα κι αν θέλαμε να συναντηθούμε, δεν μπορούσαμε. Αλλά όταν τώρα θυμάσαι εκείνο το μικρό γεφυράκι, χάνεις τα λόγια σου, ξεσπάς σε λυγμούς και απορείς.
Παράξενη ιστορία. Το πρώτο πρόσωπο δεν μπορεί να κάνει το βήμα, γιατί τώρα θα έμοιαζε σαν να υποτάσσεται στο άλλο – απ’ ότι φαίνεται, η εξουσία παρεμβαίνει και εμποδίζει το πλησίασμα.
Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε έκφραση θετικών συναισθημάτων μπορεί να ερμηνευτεί ως απόπειρα επιβολής εξουσίας. Ιδιόρρυθμος συλλογισμός : έτσι γίνεται σχεδόν αδύνατο να τον πλησιάσεις.
2001, Irvin Yalom – “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”

Για να μην εισβάλλουν στη σκέψη του ανεπιθύμητοι επισκέπτες και την παραβιάζουν μεταμφίεζε τις λέξεις …… και ένιωθε γενναιόδωρος και ουσιαστικός γιατί μερικές καταπονημένες λέξεις που έπλητταν να φέρουν μια έννοια συνεχώς επί χρόνια τον ευγνωμονούσαν για την αλλαγή και κάθονταν στο μυαλό του με τις ώρες, πρόθυμες να λειώσουν, να αδειάσουν, να υπερχειλίσουν, να υπνωθούν και να εξαπατήσουν τους βαριεστημένους χρήστες.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Ο χειμώνας θέλει σύννεφα, η άνοιξη λιβάδια, το καλοκαίρι παραλίες, το φθινόπωρο δάση. Ο Νοέμβριος αλλού ήταν κόκκινος, οι οξιές έπαιρναν φωτιά και σιγόκαιγαν ως το Δεκέμβριο, που τις έσβηνε το χιόνι για να ξαπλώσει άνετα στους δύο επόμενους δικούς του μήνες.
2003, Ιωάννα Καρυστιάνη, - "Ο άγιος της μοναξιάς"

Kris Allen - Live Like We're Dying

2010-10-10T13:43:00.002+03:00

Sometimes we fall down, can't get back up
We're hiding behind skin that's too tough
How come we don't say I love you enough?
'Til it's to late, it's not too late

Our hearts are hungry for a food that won't come
And we could make a feast from these crumbs
And we're all staring down the barrel of a gun
So if your life flashed before you, what would you wish you would've done?

Yeah, we gotta start lookin' at the hands of the time we've been given
If this is all we got, then we gotta start thinkin'
If every second counts on a clock that's tickin'
Gotta live like we're dying

We only got 86 400 seconds in a day to
Turn it all around or to throw it all away
We gotta tell 'em that we love 'em while we got the chance to say
Gotta live like we're dying

And if your plane fell out of the skies
Who would you call with your last goodbye?
Should be so careful who we left out of our lives
And when we long for absolution, there will be no one on the line

Yeah, we gotta start lookin' at the hands of the time we've been given
If this is all we got, then we gotta start thinkin'
If every second counts on a clock that's tickin'
Gotta live like we're dying

We only got 86 400 seconds in a day to
[ Kris Allen Lyrics are found on www.songlyrics.com ]
Turn it all around or to throw it all away
We gotta tell 'em that we love 'em while we got the chance to say
Gotta live like we're dying, oh, like we're dying, oh, like we're dying
Like we're dying, oh, like we're dying

You never know a good thing 'til it's gone
You never see a crash 'til it's head on
Why do we think we're right when we're dead wrong?
You never know a good thing 'til it's gone

Yeah, gotta start lookin' at the hands of the time we've been given
If this is all we got, then we gotta start thinkin'
If every second counts on a clock that's tickin'
Gotta live like we're dying

We only got 86 400 seconds in a day to
Turn it all around or to throw it all away
We gotta tell 'em that we love 'em while we got the chance to say
Gotta live like we're dying

Μερικές φορές πέφτουμε και δεν μπορούμε να επανέλθουμε
Κρυβόμαστε πίσω από το δέρμα μας που είναι πολύ σκληρό
Πως γίνεται να μη λέμε «σ’αγαπώ»;

Μέχρι να είναι αργά, δεν είναι αρκετά αργά !

Οι καρδιές μας είναι πεινασμένες για μια τροφή που δεν έρχεται
Και εμείς μπορούμε να κάνουμε μια γιορτή από τα ψίχουλα
Όλοι είμαστε μπροστά από το βαρέλι ενός πυροβόλου όπλου
Έτσι αν η ζωή σου άστραφτε μπροστά σου, τι θα ευχόσουν να είχες κάνει;

Θα είχαμε αρχίσει να κοιτάμε το χρόνο που μας δόθηκε στα χέρια
Αν είναι όλα αυτά που έχουμε, τότε ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε
Αν κάθε δευτερόλεπτο μετράει σε ένα ρολόι που χτυπάει
Τότε πρέπει να ζήσουμε σαν να ήταν να πεθάνουμε την επόμενη στιγμή.

Έχουμε 86 400 δευτερόλεπτα τη μέρα
Για να τα γυρίσουμε όλα αλλιώς ή για να τα πετάξουμε όλα μακριά
Να πούμε στους άλλους ότι τους αγαπάμε,
όταν έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε
πρέπει να ζήσουμε σαν να ήταν να πεθάνουμε την επόμενη στιγμή.

Και αν το αεροπλάνο σου έπεσε από τους ουρανούς
Ποιόν θα χαιρετούσες με το τελευταίο σου αντίο;
Πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί για το ποιόν αφήνουμε
έξω από τις ζωές μας
Γιατί όταν θα έχουμε καιρό για άφεση αμαρτιών, τότε δε θα βρίσκεται κανένας εκεί

Ας αρχίσουμε να κοιτάμε το χρόνο που μας δόθηκε στα χέρια
Αν είναι όλα αυτά που έχουμε τότε ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε
Αν κάθε δευτερόλεπτο μετράει σε ένα ρολόι που χτυπάει
Τότε πρέπει να ζήσουμε σαν να ήταν να πεθάνουμε την επόμενη στιγμή.

Έχουμε 86 400 δευτερόλεπτα τη μέρα
Για να τα γυρίσουμε όλα αλλιώς ή για να τα πετάξουμε όλα μακριά
Να πούμε στους άλλους ότι τους αγαπάμε,
όταν έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε
Τότε πρέπει να ζήσουμε σαν να ήταν να πεθάνουμε την επόμενη στιγμή.

Ποτέ δεν γνωρίζεις πόσο καλό είναι κάτι, έως να το χάσεις
Δεν έχεις δει καταστροφή μέχρι να σου συμβεί
Γιατί νομίζουμε ότι είμαστε σωστοί όταν είμαστε τόσο λάθος;
Ποτέ δεν γνωρίζεις πόσο καλό είναι κάτι, έως να το χάσεις

EAT ... PRAY ... LOVE ...

2010-09-27T19:11:00.005+03:00

Eat, Pray, Love
Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις
Eat, Pray, Love
Συγγραφέας: Gilbert Elizabeth
Μεταφραστής: Πανταζή Φανή
Εκδότης: Μίνωας

H Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ συνειδητοποιεί πως είναι καιρός να κάνει το δικό της ταξίδι, αναζητώντας τρία πράγματα που της λείπουν: την απόλαυση, την πίστη και την ισορροπία.

Από τη Ρώμη με την εκλεκτή κουζίνα και την αλέγκρα κουλτούρα πηγαίνει στην Ινδία, όπου, ύστερα από τέσσερις μήνες ασκητικής ζωής με γιόγκα και διαλογισμό, καταφέρνει να βρει την εσωτερική της πίστη. Τέλος, φτάνει στο εξωτικό Μπαλί, όπου θα ανακαλύψει ένα καινούριο μονοπάτι προς τη γαλήνη. Η ευτυχία αρχίζει να της χαμογελά...

Με στόχο την εξέλιξη

2010-09-14T23:16:00.003+03:00

Η 13η Σεπτεμβρίου 2010 ήταν μέρα αγιασμού σε όλα τα σχολεία της περιοχής.

Από το πρωί έως το μεσημέρι είχαν ολοκληρωθεί οι αγιασμοί σε όλες τις σχολικές μονάδες.

Το σούρουπο της ίδιας μέρας μετά τις 8:00μμ στην Ανατολική είσοδο - αυλή του Επαγγελματικού Λυκείου ΕΠΑΛ Ορεστιάδας συγκεντρώθηκαν περίπου 50 – 60 άτομα. Το βραδάκι της 13ης Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ένας ακόμα αγιασμός.

Αυτός του 2ου Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου Ορεστιάδας.

Παρευρέθηκα εκεί μετά από πρόσκληση ενός φίλου και πραγματικά το χάρηκα.

Μια αυλή γεμάτη ανθρώπους που εξέπεμπαν έναν ιδιαίτερο δυναμισμό.

Άνθρωποι με οικογένειες, με δουλειές, με καθημερινές υποχρεώσεις ενσωματώνουν στο καθημερινό πρόγραμμά τους για 4 χρόνια, 7:30 μμ – 10:00 μμ , τα μαθήματα της ειδικότητας που επέλεξαν και προετοιμάζονται, όσοι από αυτούς το θέλουν, για να δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης, με τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τους μαθητές του ημερήσιου ΕΠΑΛ.

Ένιωσα σαν να είμαι ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους. Η δύναμη που χρειάζεται για να εντάξεις στη ζωή σου άλλον ένα κύκλο εκπαίδευσης απαιτείται να είναι μεγάλη! Και αυτό ήταν διάχυτο παντού στην αυλή του σχολείου.

Πηγαδάκια, συζητήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, χιούμορ! Άνθρωποι που καμαρώνουν γι’ αυτό που πετυχαίνουν εκεί γιατί πραγματικά τους κάνει να ξεχωρίζουν, όχι μόνο ως δραστήριους και δημιουργικούς, αλλά και ως άνθρωπους που από οποιαδήποτε θέση και κατάσταση και αν βρίσκονται αντικρίζουν τη ζωή εξελικτικά!!

Συνοδοιπόροι και υποστηρικτές σ’ αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον εγχείρημα είναι ο διευθυντής και οι καθηγητές του Εσπερινού ΕΠΑΛ οι οποίοι δίνουν με την προσφορά τους τη δυνατότητα να πραγματοποιηθούν όλα όσα επιθυμούν και προγραμματίζουν οι ξεχωριστοί αυτοί «μαθητές», (70 περίπου στο σύνολό τους φέτος), αρπάζοντας μια δεύτερη ευκαιρία που τους δίνεται να προχωρήσουν και να πετύχουν νέους στόχους στη ζωή τους.

Ένιωσα πραγματικά περήφανη για την πόλη μου και τους ανθρώπους της και ένιωσα μιαν αυθεντική ζωντάνια και διάθεση για εξέλιξη που είχα πολύ, πολύ καιρό να συναντήσω!

Από τον Αραφάτ στον Νετανιάχου!

2010-08-23T22:39:00.002+03:00

Το πάνε από ’δώ, το φέρνουν από ’κεί, το ψειρίζουν και το αναμασούν, αλλά η ουσία είναι μία: με τη θέλησή μας ή και χωρίς αυτή, αλλά πάντως με τις ευλογίες και τις παροτρύνσεις της Ουάσιγκτον, πάμε να «τακιμιάσουμε» για τα καλά με το Ισραήλ!

Η άρον άρον ανταπόδοση της επίσκεψης του Παπανδρέου από τον Νετανιάχου δείχνει ότι οι Ισραηλινοί επείγονται να τελειώνουν μ’ αυτή την ιστορία της «σύσφιγξης» των σχέσεων Αθήνας - Τελ Αβίβ.

Είναι αυτονόητο ότι ο «πάγος» που έχει πέσει στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία δεν αναμένεται να λιώσει σύντομα. Η Τουρκία, από πιστός φίλος, συνεργάτης αλλά και καλός πελάτης οπλικών συστημάτων, έχει μετατραπεί σ’ έναν γείτονα που προκαλεί μεγάλη καχυποψία στους Ισραηλινούς αλλά και στους Αμερικανούς, που θεωρούν ότι τα παιχνιδάκια του Ερντογάν με το Ιράν του Αχμαντινετζάντ έχουν από καιρό ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής.

Στη πράξη τώρα. Η πρώτη επίπτωση που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Ισραηλινοί από τη διακοπή των σχέσεων με την Τουρκία είναι ότι δεν έχουν «ζωτικό χώρο» για να ασκηθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις τους και ειδικά η Πολεμική Αεροπορία τους. Κι αυτοί ως γνωστόν δεν κάνουν ασκήσεις απλά για να... ξεμουδιάσουν.

Σενάρια πολέμου

Τα σενάρια των ασκήσεων είναι συγκεκριμένα τα τελευταία χρόνια: Πώς θα βομβαρδίσουν στόχους στο Ιράν. Γι’ αυτό έχουν ανάγκη από μεγάλο «οικόπεδο» για να παίξουν «παιχνίδια πολέμου». Δεν άργησαν να το βρουν. Για την ακρίβεια το είχαν εντοπίσει και χρησιμοποιήσει πολύ πριν τα «σπάσουν» οριστικά με τους ισλαμιστές του Ερντογάν.

Το 2008 ο αμερικανικός Τύπος με πρωτοσέλιδα αποκαλύπτει το σενάριο της άσκησης «Ένδοξος Σπαρτιάτης» στο Αιγαίο και στην περιοχή του πεδίου βολής Κρανέα, έξω από τη Λάρισα:

● 100 ισραηλινά οπλισμένα μαχητικά απογειώνονταν από τις βάσεις τους.
● Ανεφοδιάζονταν στον αέρα και εκτελούσαν εικονικές προσβολές επίγειων στόχων στην Κρανέα.
● Στη συνέχεια επέστρεφαν στις βάσεις τους.

Σημαντική λεπτομέρεια: Η απόσταση που έκαναν τα ισραηλινά μαχητικά φορτωμένα με βόμβες ήταν ίση με αυτή που θα κληθούν να καλύψουν αν διαταχθούν να βομβαρδίσουν στόχους στο Ιράν. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε. Αυτό τουλάχιστον υποστήριξαν οι Αμερικανοί συνάδελφοι.

Δεύτερη λεπτομέρεια, πολύ σημαντική για τον ρόλο που καλείται να παίξει η Ελλάδα: Η άσκηση «Ένδοξος Σπαρτιάτης» ήταν γνωστή στους Έλληνες δημοσιογράφους, ειδικά σ’ αυτούς που καλύπτουν το αμυντικό ρεπορτάζ. Τους είχε ζητηθεί από κορυφαίους αξιωματούχους του Πενταγώνου να μην γράψουν ούτε λέξη μέχρι να ολοκληρωθεί η άσκηση και έλεγαν μάλιστα ότι «δεσμευόμαστε από συμφωνία που έχουμε υπογράψει»!

Όμως η άσκηση – και κυρίως το σενάριό της – διέρρευσε σε αμερικανική εφημερίδα εβραϊκών συμφερόντων. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε.

Το χειρότερο; Τα σχετικά περί... συμφωνίας εχεμύθειας ισχύουν πέρα για πέρα!!! Τι συμφωνία είναι αυτή;

Απ’ τον Μητσοτάκη στον Γιώργο

● Το 1992 ο μέγας Μητσοτάκης αναγνωρίζει το Ισραήλ.

● Έναν χρόνο μετά, πέφτει και τον διαδέχεται ο Ανδρέας Παπανδρέου.

● Το 1994 ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησής του, ο Γεράσιμος Αρσένης, επισκέφτηκε το Τελ Αβίβ και συναντήθηκε με τον Γιτζάκ Ράμπιν, πρωθυπουργό τότε, ο οποίος στα γεράματα είχε γίνει μετριοπαθής και εμφανιζόταν πρόθυμος να βρεθεί μια κάποια λύση στο Παλαιστινιακό. Μ’ αυτόν υπέγραψε ο Αρσένης την πρώτη αμυντική συνεργασία.

Ο Ράμπιν λόγω των μετριοπαθών θέσεών του δολοφονήθηκε λίγους μήνες μετά από φανατικό Εβραίο. Η αμυντική συμφωνία όμως έμεινε. Στις πρώτες σελίδες της προβλέπεται ότι δεν... θα είμαστε μαρτυριάρηδες για τις όποιες στρατιωτικές συνεργασίες κάνουμε.

Μέχρι το 2008 και τον «Ένδοξο Σπαρτιάτη» μεγάλες ασκήσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας δεν έγιναν, αφού Τελ Αβίβ και Άγκυρα ήταν «μες στα μέλια». Μετά έσφιξαν τα γάλατα και πλάκωσαν οι... Ένδοξοι Σπαρτιάτες και τα σχετικά στη γειτονιά. Σημειωτέον ότι μετά τον Αρσένη όλοι οι υπουργοί Άμυνας ανανέωναν την αμυντική συμφωνία των δύο πλευρών.

Παρά το κράξιμο που έπεσε μετά τη μεγάλη άσκηση των Ισραηλινών, η αμυντική συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ παρέμεινε σε ισχύ και αυτό αποκαλύφθηκε την ημέρα που οι Ισραηλινοί κομάντο επιτέθηκαν στο τουρκικό πλοίο ανοιχτά της Γάζας. Εκείνες τις ημέρες 10 ισραηλινά μαχητικά βρίσκονταν στη Κρήτη, στο πλαίσιο της άσκησης «Μίνωας», και Ισραηλινοί κομάντο με ελικόπτερα ετοιμάζονταν για ασκήσεις έρευνας - διάσωσης σε εχθρικό έδαφος στην... Ανδραβίδα! Και οι δύο ασκήσεις αναβλήθηκαν λόγω της επίθεσης στο πλοίο, αλλά ήδη οι Ισραηλινοί ζητάνε να προσδιοριστούν νέες ημερομηνίες το φθινόπωρο.

Πόσο μακριά είμαστε αποφασισμένοι να το πάμε με τους Ισραηλινούς; Η απόφαση φαίνεται ότι δεν θα υπαγορευτεί από το όποιο εθνικό συμφέρον – αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιο σ’ αυτή την υπόθεση. Η στρατιωτική συνεργασία των δύο πλευρών σπρώχνεται με χίλια από την Ουάσιγκτον, που από τη μια θέλει να στείλει ένα μήνυμα στην Άγκυρα και τον νέο... Λόρενς της Αραβίας, τον Ταγίπ Ερντογάν, και να του κόψει τις... πυρηνικές του ορέξεις (βλέπε σχέδια για πυρηνικό σταθμό στο Ακούγιου) και από την άλλη θέλει να εξυπηρετήσει και τους πιο πιστούς της συμμάχους.

Το ζήτημα είναι αν εμείς μπορούμε να κερδίσουμε κάτι απ’ αυτή την ανίερη για την ελληνική κοινή γνώμη συμφωνία. Εξαιρετικά αμφίβολο. Από την άλλη πλευρά είναι αλήθεια ότι κατορθώσαμε το... ακατόρθωτο. Αν και θεωρητικά ήμασταν η πιο ισχυρή χώρα των Βαλκανίων, καταφέραμε η περιοχή να γίνει προνομιακό γήπεδο για τον Νεο-Οθωμανισμό και τους κήρυκές του, Ερντογάν και Νταβούτογλου.

Η διπλωματική μας μοναξιά είναι απίστευτη, αλλά αυτό... από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για να πέσουμε άνευ όρων στην αγκαλιά του Νετανιάχου.

Άρθρο της Εφημερίδας "Το Ποντίκι" - Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

2010-08-18T00:15:00.003+03:00

Καλοκαίρι

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγόνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρι
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι
Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΜΑ ;

2010-08-10T19:09:00.000+03:00

Χρίσμα. Η πρώτη έννοια που παρατίθεται στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας – ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ» είναι : επίχρισμα, επάλειψη. Ακολουθεί η έννοια του άγιου μύρου και στη συνέχεια η έννοια του χρίσματος ως “επίσημη αναγνώριση, ανακήρυξη”.

Μπαίνω στην περιέργεια να δω τις τρεις έννοιες κάτω από το ίδιο πρίσμα. Να διακρίνω αυτό το κοινό που ετυμολογικά ή ουσιαστικά τις συνδέει.
Κυρίαρχο ρόλο έχει το ότι με την επάλειψη του άγιου μύρου κατά τη βάπτιση ενός παιδιού, αυτό αποκτά την επίσημη αναγνώρισή του –ανακηρύσσεται - χριστιανός. Οπότε η διαδικασία συνδέει τις τρεις λέξεις με το ίδιο νόημα.

Περνώντας λοιπόν στο χώρο της πολιτικής και συγκεκριμένα στις εκλογές της αυτοδιοίκησης που πλησιάζουν, ο όρος χρίσμα ….. παίζει πολύ.
Από άλλους θεωρείται απαραίτητο, από κάποιους ποθητό, ενώ για κάποιους άλλους είναι ανεπιθύμητο. Κάποιοι το σνομπάρουν γιατί … τους σνομπάρει. Ίσως να υπάρχουν και εκείνοι που δεν μπαίνουν καν σε διαλεκτική με αυτή τη διαδικασία.
Ανάλογα με το πώς σχετίζεται ο καθένας με την έννοια και τη διαδικασία του «χρίσματος» πιστεύω ότι μεταφέρει και μεταδίδει τα δικά του μηνύματα, τόσο για την αυτεπίγνωση και την αυτοαξιολόγησή του, όσο και για την τοποθέτησή του μέσα στο μεγάλο «παιχνίδι» που λέγεται «Καλλικράτης – Διοίκηση – Αυτοδιοίκηση».

Έτσι λοιπόν σκέφτομαι ποιου είδους είναι η «επάλειψη» που δέχεται ο εν βαπτίση υποψήφιος δήμαρχος, ώστε μέσω αυτού να αναγνωρισθεί … επίσημα;! Η κομματική αναγνώριση; Η ενσωμάτωση συγκεκριμένων δεδομένων; Ο ορισμός πορείας πλεύσης; Η υποστήριξη μιας ανωτέρου «δυνάμεως»; Η λειτουργία του ως ασφάλειας και στηρίγματος;

Έναυσμα για την παρούσα ανάρτηση αποτέλεσε ένα άρθρο που αναδημοσίευσε η εφημερίδα «Γνώμη» (6-8-2010) από την εφημερίδα «Το Βήμα» του Νίκου Μπακουνάκη.
«Οι πρώτες πληροφορίες για τις εκλογές (τοπικές και περιφερειακές), τις λεγόμενες «αυτοδιοικητικές», αποκαλύπτουν την παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Και είναι κρίμα γιατί στην κλίμακα του δήμου ή πολύ περισσότερο της περιφέρειας αυτές οι εκλογές είναι πιο σημαντικές από τις βουλευτικές. Αν λάβουμε υπόψη μας μάλιστα το γεωγραφικό εύρος των περιφερειών και τις αρμοδιότητες του εκλεγμένου περιφερειάρχη, ένα είδος τοπικού κυβερνήτη, είναι αυτοκτονικό και αντικοινωνικό τα κόμματα να δίνουν το χρίσμα σε υποψηφίους με κριτήρια κομματικής πειθαρχίας, κομματικών εκδουλεύσεων, προσωπικών σχέσεων ή ακόμη και ευκαιριακών συναλλαγών. (…..) Το κόμμα επικυρώνει την υποψηφιότητα, ως ένα είδος προσωπικού, πολιτικού εφάπαξ. Αν η πόλη καταστραφεί, το κόμμα δε θα ευθύνεται (…..) Δεν είναι εξ’ ορισμού κακό οι υποψήφιοι να έχουν κομματική ταυτότητα ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίζουμε ότι ανήκουν σ’ έναν πολιτικό χώρο. Αλλά αυτό είναι ένα κριτήριο που πρέπει να έπεται. Αυτό που προηγείται είναι η αυτοδιοικητική κουλτούρα του υποψηφίου, το έργο που έχει επιδείξει κι επίσης το πρόγραμμά του.»

Αναρωτιέμαι όμως πόσο πάμε για άλλη μια φορά να ρίξουμε το φταίξιμο στο σύστημα και στα κόμματα, που πράγματι παθογενώς καθορίζουν κάθε πολιτική διάσταση των κοινωνικών διαδικασιών της χώρας! Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και εν όψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών φαίνεται ότι τα πρόσωπα μπορούν να πάρουν τις διαδικασίες στα χέρια τους! Πραγματικά μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στον κομματικό διχασμό, ότι χρώμα και αν φέρει. Νομίζω ότι είναι η ώρα που η κοινωνία μπορεί να πει ένα τρανταχτό ΟΧΙ στην κατακυρίευση κάθε σκέψης, λογικής και προγραμματισμού με κομματικά κριτήρια. Και αυτό το ΟΧΙ πρέπει να ακουστεί και να μεταδοθεί πρωταρχικά από τους υποψήφιους δημάρχους και όσους ενδιαφέρονται να αναμιχθούν στην εκλογική διαδικασία. Πρώτα αυτοί πρέπει να αδιαφορήσουν για τις κομματικές διαδικασίες, είτε λέγονται «χρίσμα», είτε «στήριξη», είτε «υποστήριξη», είτε «επάλειψη» !!

Ο επόμενος δήμαρχος ή περιφερειάρχης περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα πρέπει να διαθέτει τη στόφα του ηγέτη. Και οι ηγετικές ικανότητες δεν έχουν να κάνουν με κανένα κόμμα, με καμιά καθοδήγηση ή έξωθεν αναγνώριση! Οι ηγετικές ικανότητες, σύμφωνα με τον Daniel Goleman στο «Ο νέος ηγέτης», έχουν να κάνουν με το πόσο ο ίδιος “είναι συντονισμένος με τα δικά του εσωτερικά σήματα, τις προσωπικές του αξίες, την αντίληψή του για την καλύτερη πορεία δράσης και την ικανότητά του να βλέπει την ευρύτερη εικόνα σε μια σύνθετη κατάσταση.”

Πως μπορούμε άραγε να εμπιστευτούμε έναν υποψήφιο δήμαρχο όταν ο ίδιος εξαρτάται από την επιλογή του κόμματός του; Πόσο μπορεί να δει ευρύτερα μια σύνθετη εικόνα όταν εξ’ αρχής αυτή αυτοπεριορίζεται από τα όρια του κόμματός του;

Η αυτοδιοίκηση ενός δήμου θέλει μια ισχυρή, αυτόφωτη προσωπικότητα της οποίας βασικό παράγοντα αποτελεί η «Οργανωτική κοινωνική επίγνωση». «Μια προσωπικότητα με έντονη οργανωτική επίγνωση επιδεικνύει διπλωματικότητα και πολιτική ευστροφία, είναι ικανή να εντοπίζει τα σημαντικά κοινωνικά δίκτυα, και μπορεί να αναγνωρίσει τις βασικές σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων. Μια τέτοια προσωπικότητα με ηγετικές ικανότητες είναι ικανή να συνδιαλλαγεί με όλες τις πλευρές, να κατανοήσει τις διαφορετικές οπτικές και να βρει τη χρυσή τομή που ικανοποιεί τους πάντες.»

Με όλα αυτά δεν αμφισβητώ τις ικανότητες των ανθρώπων που έχουν εμπλακεί ή θα εμπλακούν πιθανόν σε διαδικασίες χρίσματος. Πράγματι μπορεί να πιστεύουν σε όλα αυτά και να είναι στις προθέσεις τους να προσπαθήσουν να τα εφαρμόσουν. Το πρωταρχικό μήνυμα όμως που στέλνουν είναι πως αυτό δεν είναι η προτεραιότητά τους। Δεν είναι η διάθεσή τους να αναδείξουν το κοινωνικό σύνολο, που αποτελεί τη βάση αυτού του τόπου, σε πρωταγωνιστή! Όταν προηγούνται οι κομματικές διαδικασίες, τότε ο πολίτης μπαίνει σε αμφισβήτηση και προσπαθούν να χειριστούν τα κριτήριά του. Το ζητούμενο είναι η εξύψωση του πολίτη / δημότη στο βάθρο που ανήκει, δηλαδή στη μεγάλη βάση που κινεί τα νήματα και απαιτεί την αναγνώριση και την σύναψη ειλικρινών σχέσεων! Όταν αυτό υποβαθμίζεται μπροστά στις κομματικές διαβουλεύσεις – όσο δημοκρατικές και αν θέλουν να εμφανίζονται - νομίζω ότι ο κάθε υποψήφιος νιώθει ανασφάλεια, αν ο ίδιος είναι ικανός να έχει στο πλάι του όλον αυτό τον κόσμο που διψάει για έναν πραγματικό ηγέτη, που θα τον σεβαστεί, θα του προσφέρει τα όρια που απαιτούνται για να λειτουργήσει σωστά όλο το νέο αυτό εγχείρημα, που θα συνεργαστεί μαζί του προσφέροντας πρωτοβουλίες και όχι ρουσφέτια, θα τον δεσμεύσει μέσω του ενθουσιασμού σε μια συλλογική προσπάθεια για να διαμορφώσει μια ξεχωριστή ταυτότητα για την πόλη του.

Ένας πραγματικός ηγέτης / δήμαρχος πρέπει να αφιερώσει πραγματικό χρόνο για να καλλιεργήσει και να ενισχύσει στενές σχέσεις με τον πολίτη / δημότη που ξεπερνούν τις τυπικές, πολιτικοκομματικές, επικοινωνικοσυμβουλευτικές σχέσεις.

Δίπλα σε όλα αυτά πόσο φτωχό μοιάζει το χρίσμα!
Ίσως πράγματι για ένα παιδί που μόλις βαφτίζεται να ‘ναι αυτό το μόνο που μπορεί να του εξασφαλίσει την αναγνώρισή του ως χριστιανό, αλλά νομίζω ότι σε έναν ενήλικο δεν είναι αυτό που τον καθορίζει, αλλά η ίδια του η προσωπικότητα, το έργο του και οι πεποιθήσεις του!
Κάπου εκεί ίσως το κομματικό χρίσμα ετεροχρονισμένα συγχέεται με το άγιο μύρο και την αναγνώριση μέσω αυτού.
Ίσως αντί να παλινδρομούμε στην πολιτική να πρέπει να ωριμάσουμε … αρχής γενομένης από τους ανθρώπους που εκλέγουμε, από αυτούς που θα ‘θέλαμε να καμαρώνουμε όχι εξαρτώμενους, αλλά ως αυτοδύναμους και ανεξάρτητους ηγέτες!!!

Η εξουσία της κοινωνίας

2010-08-06T22:01:00.000+03:00

"Επειδή η κοινωνία με την ανεπτυγμένη της οργάνωση ασκεί μια άγνωστη, μέχρι τώρα, εξουσία πάνω στον άνθρωπο, η εξάρτηση του ανθρώπου απ' αυτήν έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που αυτός έπαψε πια να έχει μια δική του πνευματική ζωή.

Έτσι μπήκαμε σε έναν καινούριο Μεσαίωνα। Μέσα από μια γενική αποδοχή, η ελευθερία της σκέψης έπαψε να λειτουργεί, γιατί πολλοί σταμάτησαν πια να σκέφτονται σαν ελεύθερα άτομα και άρχησαν να καθοδηγούνται από την ομάδα όπου ανήκουν .....

Θυσιάζοντας την ανεξαρτησία της σκέψης έχουμε χάσει την πίστη μας στην αλήθεια! Η διανοητική - συναισθηματική ζωή αποδιοργανώθηκε। Η υπεροργάνωση των δημοσίων υποθέσεων καταλήγει στην οργάνωση της έλλειψης σκέψης!"

"Η βιομηχανική κοινωνία δε χαρακτηρίζεται μόνο από έλλειψη ελευθερίας αλλά επίσης και από μια "υπερπροσπάθεια"। Για δύο ή τρεις αιώνες πολλοί άνθρωποι έζησαν μόνο σαν εργαζόμενα άτομα και όχι σαν ανθρώπινα πλάσματα। Η ανθρώπινη υπόσταση ανακόπηκε, και στην ανατροφη των παιδιών από τέτοιους υπανάπτυκτους γονείς λείπει ένας βασικός παράγοντας για την ανθρώπινη ανάπτυξή τους। Αργότερα ο ενήλικος, υποταγμένος καθώς είναι στην υπεραπασχόληση, υποκύπτει όλο και περισσότερο στην ανάγκη για επιφανειακή διασκέδαση। Η απόλυτη παθητικότητα, η απόσταση της προσοχής από τον εαυτό του και η αδιαφορία για το άτομό του γίνονται πια μια φυσική ανάγκη γι 'αυτόν।

Μετά από όλα αυτά, ο Schweitzerκάνει έκκληση για τη μείωση της εργασίας και επιτίθεται ενάντια στην υπερκατανάλωση και την πολυτέλεια।

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έριχ Φρομ "Να έχεις ή να είσαι"