Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2010

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ ΚΛΟΟΥΝ ΚΑΙ ΞΥΛΟΠΟΔΑΡΟΙ «ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΝ» ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Αναρωτιέμαι τελικά πως την έχουν δει μερικοί άνθρωποι, ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα στο βωμό του χρήματος και του εύκολου επαγγέλματος!
Το φαινόμενο που παρατηρήθηκε, όχι σε ένα, αλλά σε περισσότερα αποκριάτικα πάρτι, και κυρίως πάρτι που διοργάνωσαν Δημοτικά Σχολεία της πόλης, ήταν η απαράδεκτη, κατά απόλυτο τρόπο, συμπεριφορά των προσκαλεσμένων «διασκεδαστών», κλόουν, ξυλοπόδαρων και μάγων, προς τα παιδιά ! Με αγανάκτηση παρακολούθησα τις εκρήξεις θυμού και απειλών, τα νεύρα και την έλλειψη υπομονής τους και τελικά το κατά πολύ μειωμένο βαθμό διασκέδασης, για να μη το χαρακτηρίσω ενόχληση, που "προσέφεραν" στα παιδιά.
Άνθρωποι προφανώς τυχαίοι που δέχτηκαν μια απλή πρακτική καθοδήγηση, π.χ. πώς να περπατάνε πάνω στα ξυλοπόδαρα και πώς να βάφονται κλόουν, οι οποίοι δεν είχαν καμία στοιχειώδη εκπαίδευση στο θέμα της συμπεριφοράς και της επικοινωνίας με τα παιδιά!!
Θεωρώ απαράδεκτη την επιλογή τους από τους αρμοδίους, χωρίς τον έλεγχο εκ των προτέρων των υπηρεσιών που προσφέρουν, και μάλιστα όταν οι αρμόδιοι αυτοί έχουν να κάνουν με παιδιά, είναι οι ίδιοι εκπαιδευτικοί ή γονείς και διοργανώνουν πάρτι σχολείου!!!

Είναι απαράδεκτο το να κυκλοφορούν και να το παίζουν ειδικοί στη διασκέδαση παιδιών, άνθρωποι ακατάλληλοι, χωρίς καν συναίσθηση του τι κάνουν τη δεδομένη στιγμή, που μέσα από το ρόλο που τους δόθηκε εκτονώνουν τις χειρότερες πλευρές του εαυτού τους. Διότι όχι μόνο η διασκέδαση, αλλά και η επικοινωνία με ένα, και πολύ περισσότερο, με πολλά παιδιά, είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, ιδιαίτερο και πολύπλοκο, θέλει ευαισθησία, μεράκι, αγάπη για το παιδί, υπευθυνότητα, τέχνη, το οποίο, πώς να το κάνουμε, δεν μπορεί να το εξασκεί ο κάθε ένας τυχαίος, αργόσχολος και επικίνδυνα άσχετος με ότι αφορά το παιδί !!!

Θέλει τόσο μεγάλη υπευθυνότητα η επιλογή των ανθρώπων που προσκαλούνται για να προσφέρουν και να χαρίσουν διασκέδαση και χαρά σε παιδιά,θέλει την εξασφάλιση των καλύτερων προϋποθέσεων και την τήρηση σοβαρών και αυστηρών κριτηρίων!
Μετά λύπης μου διαπίστωσα ότιάνθρωποι άσχετοι, που το παίζουν διασκεδαστές παιδιών, κυκλοφορούν «αδέσποτοι»και αν μη τι άλλο γίνονται δεκτοί και στα πλαίσια των σχολείων!!!

Λίγη προσοχή αγαπητοί εκπαιδευτικοί και σύλλογοι γονέων … Η διοργάνωση ενός πάρτι για τα παιδιά θα πρέπει να έχει κύριο σκοπό την προσφορά χαράς, εκτόνωσης, γέλιου, ψυχαγωγίας στα πλαίσια του πραγματικού ενδιαφέροντος για το παιδί, της ευγένειας και της σοβαρότητας, και έπειτα όλα τα άλλα.Η βιασύνη, οι λανθασμένες επιλογές, οι ελάχιστες απαιτήσεις, ο μηδαμινός έλεγχος και η προχειρότητα δεν ταιριάζουν και δεν συγχωρούνται όταν οι τελικοί αποδέκτες είναι τα παιδιά!

Κυριακή, 07 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ


Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010. Μετά από σχεδόν ένα μήνα και κάτι ολοκλήρωσα το «Μουσείο της Αθωότητας» του Ορχάν Παμούκ. Δεν ξέρω αν οι συγκυρίες και ο συντονισμός των δυναμικών έφερε στα χέρια μου το ΒΗΜagazino, το κυριακάτικο περιοδικό της εφημερίδας το ΒΗΜΑ, το οποίο φιλοξενεί μια συνέντευξη του Ορχάν Παμούκ με τίτλο «Ο Θησαυρός του Ορχάν», όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται και στο Μουσείο της Αθωότητάς του, σαν πραγματικό δημιούργημά του αλλά και σαν το τελευταίο του βιβλίο.

Συνδυάζοντας όλα τα συναισθήματα που αναδύθηκαν διαβάζοντας και την 802η τελευταία σελίδα του βιβλίου παρακινήθηκα για να γράψω αυτή την ανάρτηση. Η τελευταία γεύση που μου έμεινε από το ιδιαίτερο αυτό βιβλίο, ήταν μια γεύση σαν εκείνη που απομένει στα χείλη με την τελευταία κουταλιά ενός γλυκόξινου, σιροπιαστού ανατολίτικου γλυκού. Η συγκίνηση και το βάθος των τελευταίων κεφαλαίων δεν προήλθε τόσο από τα γραφόμενα και τις λέξεις του Ορχάν Παμούκ, όσο από το καταστάλαγμα τόσο αντιφατικών συναισθημάτων, αντίρροπων δυνάμεων θυμού και συμπόνιας, φόβου και έκπληξης που σε ακολουθούν σε όλη τη διάρκεια ανάγνωσης του «Μουσείου της Αθωότητας».

Αν θα μπορούσα να χωρέσω σε μια φράση τι σημαίνει το να διαβάσει κάποιος αυτό το βιβλίο θα ‘λεγα ότι είναι, ένας μακρινός περίπατος κάτω από τη βροχή, στα στενά της Κωνσταντινούπολης, όπου οι εικόνες εναλλάσσονται με τις εποχές, τις δεκαετίας, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα γεγονότα. Δεν ξέρω αν μπορεί ο κάθε αναγνώστης λογοτεχνίας να αντέξει να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Ένιωσα πολλές φορές την επιθυμία να το εγκαταλείψω γιατί δεν άντεχα το βάθος των περιγραφών, τα μακροβούτια στον ψυχισμό των ηρώων, τη λεπτομερειακή διείσδυση στη ζωή τους. Δεν άντεχα να είμαι απλά ένας παρατηρητής και να μην μπορώ να επηρεάσω την εξέλιξη, να αλλάξω τις καταστάσεις, τα γεγονότα, να τα επισπεύσω, να τα προσπεράσω, να τα αγνοήσω! Πόσο με τρόμαζαν άραγε;

Κοιτάζοντας πίσω νιώθω να έχω περιπλανηθεί τόσο αληθινά στις σελίδες και στις αίθουσες του «Μουσείου της Αθωότητας», νιώθω να έχω βιώσει ό,τι και οι ήρωες του βιβλίου αυτού, νιώθω να έχω θυμώσει και να τα έχω βάλει με τη δική μου Φισούν και το δικό μου Κεμάλ μέσα μου, καταλήγοντας να τους κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου σαν κάτι πολύτιμο που θα υπάρχει πάντα για να μου δείχνει πόσο η ζωή μπορεί να υπάρξει στις μικρές λεπτομέρειες, σε όλα εκείνα που έχουμε μάθει να τα βλέπουμε τόσο λίγα και μικρά, επιθυμώντας πάντα το κάτι περισσότερο, χωρίς να απολαμβάνουμε αυτό που η κάθε στιγμή μπορεί να μας προσφέρει απλόχερα και γενναιόδωρα.


Το Μουσείο της Αθωότητας θα είναι λοιπόν μια πραγματικότητα. Είναι το προσωπικό δημιούργημα του φημισμένου νομπελίστα συγγραφέα Ορχαν Παμούκ, επιθυμία του οποίου ήταν να ανοίξει τις πύλες το μουσείο του, την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου του. Τελικά η ολοκλήρωση και η λειτουργία του θα καθυστερήσουν για να συνδιαστούν με το μεγάλο πολιτιστικό γεγονός για την Κωνσταντινούπολη το "Ισταμπούλ: Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010".

Ήταν ένα συνεχές αίτημά μου όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο, αν πράγματι το μουσείο υπάρχει ή είναι απλά ένα λογοτεχνικό σχέδιο του συγγραφέα. Θα υπάρξει λοιπόν, και κατά ένα μεγάλο μέρος του θα παραπέμπει στις περιγραφές του βιβλίου και θα βρίσκεται ακριβώς εκεί, στη λεωφόρο Τζουκούρτζουμα, εκεί που οι ήρωες του βιβλίου έχουν αποτυπώσει τα βαθύτερα συναισθήματά τους, τα βλέμματά τους, τα αγγίγματά τους, τις λέξεις και τις εκφράσεις τους που ήταν αρκετά για να ζήσουν ένα πρωτόγνωρο, ανεκπλήρωτο και οδυνηρό έρωτα!

Είναι πραγματικά ένα βιβλίο για όσους αντέχουν να κάνουν ένα μακροβούτι στις πιο βασανιστικές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, καταλήγοντας να πούνε «Θέλω να ξέρουν όλοι ότι έζησα μια πολύ ευτυχισμένη ζωή».

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Φαντασία

Ο έκτος πλανήτης λεγόταν Φαντασία. Εκεί όλα τα χρώματα του σύμπαντος ενώνονταν και γεννούσαν ένα διαφανές λευκό που όμοιό του δεν είχε ονειρευτεί ποτέ ξανά. Χιλιάδες νιφάδες χιονιού χόρευαν στην ατμόσφαιρα και κάθε συνάντησή τους με το δέρμα του έμοιαζε με χάδι τρυφερό, ακουγόταν σαν γλυκός ψίθυρος. Μόνο που εκεί οι λέξεις δεν υπήρχαν, τα γράμματα πετούσαν σαν πουλιά και εξαϋλώνονταν σε μουσική. Ο Μικρός Πρίγκιπας σκέφτηκε πόσο όμορφες είναι οι μικρές αλήθειες που οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει και, κοιτάζοντας τον ουρανό που τον σκέπαζε, θύμισε στον εαυτό του την αγαπημένη του : «Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Τα σημαντικά δεν τα βλέπουν τα μάτια.»


Δημοσίευση της Έλλης Τσάτσου στη στήλη VANITIES στο L’ OFFICIEL, τεύχος Δεκεμβρίου 2009

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ .....

Μπορεί να πέρασε αρκετός καιρός, η αλλαγή ενός ολόκληρου χρόνου, για μένα όμως μάλλον τώρα ήρθε το «πλήρωμα του χρόνου» για να γράψω για τις συναντήσεις των bloggers της πόλης μας! Αυτό προέκυψε ακούγοντας το μοναδικό σε στίχους τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου που μαζί με την ιδιαίτερη και διαχρονική του μουσική εκφράζει όσο τίποτε άλλο τον Έλληνα αλλά και ….. τις πραγματικές παρέες που με τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων δημιουργούν μια «σύναξης» ανεπανάληπτη κάθε φορά!
Πολλά από αυτά που τραγουδάει ο Διονύσης Σαββόπουλος μου έφεραν στο μυαλό αυτές τις δύο απλές αλλά μοναδικές συναντήσεις μας … που ήταν οι πρώτες (για μένα) αλλά άφησαν ένα ίχνος πολύ ιδιαίτερο, οικείο, ουσιαστικό, δημιουργώντας μια όμορφη επικοινωνιακή σχέση που δε μπορείς να πετύχεις σήμερα εύκολα, κυρίως μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές απόψεις, προσεγγίσεις και σκέψεις. Είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που συμμετείχα σε αυτές τις δύο συναντήσεις, δε διστάζω να πω ότι περιμένω και προτείνω μια επόμενη! Παρακάτω χρησιμοποιώ παραποιημένους τους στίχους του τραγουδιού για να τους κάνω περισσότερο δικούς μας …… γιατί είμαστε μια αξιοζήλευτη παρέα και μας αξίζουν !!!!

«Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς»



Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξης αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί


Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες


Kάνει ο makiaveli την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Λευθέρης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει

Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο Χρήστος ο μουσικός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας

O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρέφτισμά τους στις ακρογιαλιές

Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Ελλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία


Να κι ο Δύσπιστος Γενικώς που «πυροβολεί»
κι η alkioni ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο ΛΙΓΑΠΟΛΑ με τoν ΓΙΑΝΝΗ
μαζί κι ο Νίκος και ο tomadakis
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούνε γελαστοί

Τότε ο makiaveli , ο μανδραγόρας
σκύβει στη μεριά του pressa-@
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου

Τι να φταίει το ΔουΣου
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει

Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία

Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς


Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας

http://www.youtube.com/watch?v=UeqK2eh2vMk

Σάββατο, 02 Ιανουαρίου 2010

ΝΑ 'ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ .....

Να 'σαι καλά, Να 'μαι καλά

http://www.youtube.com/watch?v=3vcMzIAruDE&feature=related


Nιωθω πως θέλω να εκραγώ
να φωνάξω
σε οτι γκριζο πάνω σου φοράς
χρώμα να αλλάξω

να 'μαι καλά να 'σαι καλά
να μιλάμε
να 'μαι καλά να 'σαι καλά
να γελάμε

πέταξε στο σήμερα το χθες
κι έλα πάμε
ξέρουμε και οι δυο μας τις χάρες
να ζητάμε

να 'σαι καλά να 'μαι καλά
να αγαπάμε
να 'σαι καλά να 'μαι καλά
να τολμάμε

έλα να σου δείξω τα σύννεφα
δώσε μου το χέρι και πάμε
έλα να χαθούμε στο σήμερα
συντονίσου μαζί μου πετάμε(2)

κύμα η ζωή μας και μας πάει
μα δεν φοβάμαι
έλα να ανεβούμε πιο ψηλά
να προχωράμε

να 'σαι καλά να 'μαι καλά
να γελάμε
να 'σαι καλά να 'μαι καλά
να πετάμε

έλα να σου δείξω τα σύννεφα
δώσε μου το χέρι και πάμε
έλα να χαθούμε στο σήμερα
συντονίσου μαζί μου πετάμε(2)

οτι και αν θελήσω
θα το κυνηγήσω
θέλω να το πάρω
να το δω και να το ζήσω
ήλιος σκοτεινός είμαι
και ανατέλλω
ξέρω να μπορώ να επιλέγω
και να θέλω


να 'σαι καλά να 'μαι καλά....
να 'σαι καλά να 'μαι καλά....


θέλω να ταξιδεύω
θέλω να σε χορεύω
θέλω μια ανάσα δυνατή
συντονίσου αφήσου και πάμε(2)

θέλω να ταξιδεύω
θέλω να σε χορεύω
θέλω μια ανάσα δυνατή
θέλω να σου δείξω τα σύννεφα


Μουσική: Γιάννης Ζεντέλης
Στίχοι: Ειρήνη Τρέσου

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ .....

http://www.youtube.com/watch?v=hU6WF7s8RDw

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ......

Στους αλήτες που αγαπήσανε
στους φευγάτους που γυρίσανε
στους φαντάρους που τα παίξανε
στους τρελούς που λογικέψανε

Στους κουρσάρους που σαλτάρισαν
στους προφήτες που σαλπάρισαν
στους παπάδες που κολάστηκαν
στους ροκάδες που κουράστηκαν

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Στις παρέες που σκορπίσανε
στις φιλίες που κρατήσανε
στις φωνές που πια σιωπήσανε
στις σιωπές που τραγουδίσανε

Στις καρδιές που όλα τα δώσανε
στις αγάπες που τελειώσανε
στις αγάπες που αρχίζουνε
στις σκιές που συνεχίζουνε

Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ονειρεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεκάρα δε δίνουν
χρόνια πολλά στα παιδιά που και μένα με φτύνουν

Χρόνια πολλά σε μένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης & Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΛΚΥΟΝΗΣ ......

«Ξέρεις τι είναι ο έρωτας;
Το άγριο μπλε της θάλασσας.
Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας.
Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού.
Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου.»


«Τι είναι αλήθεια η Κυριακή …..
Μια χάρτινη βαρκούλα, που την ξέχασε
στο ρυάκι ένα παιδί.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο, στο πέτο της σιωπής.»

«Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί.
Φτάνει μια λεπτομέρεια, για να μετατραπεί σε γιορτή. Ένα λουλούδι στο κομοδίνο.
Ένα κερί στο τραπέζι. Ένα χαμόγελο πλατύ. Δε φταίει η καθημερινότητα.
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.»

«Να είχα, λέει, μιαν αγάπη, σαν αλάνα.
Να κυλιόμουνα μέσα της, να ’κανα τούμπες,
να ‘πλωνα την αρίδα μου, να λιαζόμουνα!»

«Αυτό το σπίτι έκρυβε τόση αγάπη!
Αγάπη φορεμένη κατάσαρκα, σαν τη φανέλα.»


«Αν βρισκόταν ένας, μια φορά, που να ‘χει λεβεντιά και να μας πει.
Ναι ρε, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια. Έτσι, γιατί το γούσταρα.
Για να κάνω άνετα μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι στο νεσκαφέ μου.
Για να με βλέπετε και να φωνάζετε ωσανά. Ας βρισκόταν ένας! Έτσι.
Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κοπανιστό.
Θα του ‘βγαζα ευχαρίστως το καπέλο.»

«Να σου πω ένα χαρούμενο τραγούδι της ζωής;
Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα όταν ανοίγει για να μπει αυτός που αγαπάς.»

«Τι ψάχνω; Στην ουσία τίποτα. Φουμάρω. Ίσως ….
Ψάχνω κάποιον, να βάλει λίγη μουσική στα βήματά μου.
Κάποιον να με κάνει να μ’ αρέσω, όταν κωλώνω.»

«Οι λίμνες …. Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες;
Δεν είναι σαν τις θάλασσες.
Οι θάλασσες μιλούν. Τραγουδούν.
Οι λίμνες ονειρεύονται ….»

«Υπάρχουν άνθρωποι, που όταν πέσει στα χέρια τους
η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν.
Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει,
ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν,
όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.»

«Στην ανάγκη, βάλε οδοφράγματα. Άναψε φωτιές.
Εμπόδισέ τους. Κράτησε μια μικρή πλατεία μέσα στην
ψυχή σου, που θα κάθεσαι μόνο εσύ και τα πουλιά.»


«Δεν έχουμε αρκετά αγαθά; Τρελάθηκες;
Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς. Σε νιώθω, με νιώθεις.
Σε πονώ, με πονάς. Σε νοιάζομαι, με νοιάζεσαι.
Τόσα ρήματα δικά μας! Κατάδικά μας!
Να καταναλώνουμε μια ζωή.»

«Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη
ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω.
Θέλω μια ρωγμή εγώ στην ψυχή, να μπαίνει μέσα η βροχή.
Ένα σηκωμένο κεραμίδι, που να μπορούν να χτίσουν τη φωλιά τους τα πουλιά.»

«Ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι η ζωή μας.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο που βάζει ο Θεός στ’ αυτί του
και σεργιανάει στα σύμπαντα.»

«Γιατί τα λέω τώρα ολ ‘αυτά; Τι μ’ έπιασε;
Γιατί είναι μια νύχτα ξάστερη που με λιγώνει;
Γιατί απόψε, έτσι ξαφνικά, η ψυχή μου
γέμισε κάτασπρες μανώλιες;»


Συγγραφέας: Παπαδάκη Αλκυόνη
Εκδοτικός Οίκος: ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Ένα ξεχωριστό αντι-ημερολόγιο,με κείμενα της Αλκυόνης Παπαδάκη, ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όσους ξέρουν να αγαπούν,να ελπίζουν,να χαίρονται...Ένα ξεχωριστό "τετράδιο" που μιλάει για τα μικρά και ασήμαντα της ζωής που ακόμα εμείς οι μεγάλοι δεν κάναμε μεγάλα.