Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Bobby Darin - Simple Song of Freedom



Come and sing a simple song of freedom                           
Sing it like you've never sung before
Let it fill the air
Tell the people everywhere
We, the people here, don't want a war

Hey there, Mister Black Man can you hear me?
I don't want your diamonds or your game
I just want to be, someone known to you as me
and I will bet my life you want the same

Come and sing a simple song of freedom
Sing it like you've never sung before
Let it fill the air
Tell the people everywhere
We, the people here, don't want a war

Seven hundred million are you listening?
Most of what you read is made of lies
But speaking one to one, ain't it everybody's sun
To wake to in the morning when we rise?

So come and sing a simple song of freedom
Sing it like you've never sung before
Let it fill the air
Tell the people everywhere
We, the people here, don't want a war

Brother Solzhenitsyn are you busy?
If not would you drop a friend a line?
Tell me if the man, who is plowing up your land
has got the war machine upon his mind

Come and sing a simple song of freedom
Sing it like you've never sung before
Let it fill the air
Tell the people everywhere
That we, the people here, don't want a war

Now no doubt some folks enjoy doin' battle
Like presidents, prime ministers and kings
So let's build them shelves where they can fight among themselves
and leave the people be who like to sing

Come and sing a simple song of freedom
Sing it like you've never sung before
Let it fill the air
Tell the people everywhere
That we the people here, don't want a war

Let it fill the air
Tell the people everywhere
That we the people here, don't want a war

Freedom!
Freedom!
Freedom!

Ελάτε να τραγουδήσουμε  ένα απλό τραγούδι για την ελευθερία
Τραγουδήστε το όπως ποτέ δεν έχετε τραγουδήσει πριν
Αφήστε το να γεμίσει τον αέρα
Πείτε στους ανθρώπους παντού
Εμείς, οι άνθρωποι εδώ, δεν θέλουμε "πόλεμο"

Με ακούτε ;
Τα περισσότερα από αυτά που διαβάζετε είναι κατασκευασμένα από ψέμματα
Αλλά μιλώντας ο ένας προς τον άλλο, ο ήλιος του καθενός
θα  ξυπνήσει το πρωί, όταν θα ανατέλουμε

Τώρα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερικοί απολαμβάνουν την μάχη
Όπως, πρόεδροι, πρωθυπουργοί και βασιλείς
Ας οικοδομήσουμε τι εξέδρες τους, όπου μπορούν να μάχονται μεταξύ τους
και να αφήσουν τους ανθρώπους να είναι αυτό που τους αρέσει να τραγουδούν

Ελευθερία!
Ελευθερία!
Ελευθερία!


Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Γκίντερ Γκρας για την Ελλάδα : "Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω."

Ποίημα του Γκίντερ Γκρας για την Ελλάδα

Tης Ξενιας Κουναλακη

Το ποίημα του Γερμανού συγγραφέα, Γκίντερ Γκρας, με τίτλο «Η Ντροπή της Ευρώπης» δημοσιεύεται σήμερα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα στην «Καθημερινή», από κοινού με τη Sueddeutsche Zeitung. Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής, ο νομπελίστας απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε.

Με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα Γερμανού λυρικού ποιητή Χέλντερλιν ο Γκρας διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ώς τη χούντα των συνταγματαρχών.
Καταλήγει δε με την απειλή ότι «η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους» θα προκαλέσει τη μήνι των ίδιων των θεών.

Δίχως την Ελλάδα η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.

«Η Ντροπή της Ευρώπης»

Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

Ομως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.

Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, εδημιούργησε.

(Μετάφραση: Πατρίτσια Αδαμοπούλου)

Εφημερίδα Καθημερινή -  26/05/2012
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100039_26/05/2012_483534

Euphoria

Why, why can’t this moment last forevermore?
Tonight, tonight eternity’s an open door…
No, don’t ever stop doing the things you do.
Don’t go, in every breath I take I’m breathing you…

Euphoria
Forever, ’till the end of time
From now on, only you and I
We’re going up-up-up-up-up-up-up
Euphoria
An everlasting piece of art
A beating love within my heart
We’re going up-up-up-up-up-up-up

We are here, we’re all alone in our own Universe,
We are free, where everything’s allowed and love comes first,
Forever and ever together, we sail into infinity,
We’re higher and higher and higher, we’re reaching for divinity.

Euphoria
Forever, ’till the end of time
From now on, only you and I
We’re going up-up-up-up-up-up-up
Euphoria
An everlasting piece of art
A beating love within my heart
We’re going up-up-up-up-up-up-up

Forever we sail into infinity,
We’re higher, we’re reaching for divinity…

Euphoria, euphoria
We’re going up-up-up-up-up-up-up
Euphoria….
An everlasting piece of art
A beating love within my heart
We’re going up-up-up-up-up-up-up
Euphoria, euphoria
We’re going up-up-up-up-up-up-up

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Miracle - Θα χρειαστεί ένα θαύμα



A penny for your thoughts now baby
Looks like the weight of the world's
On your shoulders now

I know you think you're going crazy
Just when it seems everything's
Gonna work itself out
They drive you right back down

And you said it ain't fair
That a man walks
When a bird can fly
We have to kick the ground
The stars kiss the sky
They say that spirits live
A man has to die
They promised us truth
Now they're giving us lies

Gonna take a miracle to save us this time
And your savior has just left town
Gonna need a miracle
'Cause it's all on the line
And I won't let you down
(No I won't let you down)
The river of your hope is flooding
And I know the dam is busted
If you need me I'll come running
I won't let you down... no, no

You're looking for salvation
You thought that it'd be shining
Like an angel's light
Well, the angels left this nation
And salvation caught the last train
Out tonight
He lost one hell of a fight

He said
I'm just one man, that's all I'll ever be
I never can be everything you wanted from me
I've got plans so big
That any blind man could see
I'm standing in the river
Now I'm drowning in the sea


Gonna take a miracle to save us this time
And your savior has just left town
Gonna need a miracle
'Cause your heart's on the line
And your heartbeat is slowing down
Your feet are grounded still
You're reaching for the sky
You can let 'em clip your wings
'Cause I believe that you can fly


Well my eyes have seen the horror
Of the coming of the flood
I've driven deep the thorny crown
Into the soul of someone's son
Still I'll look you in the eye
'Cause I've believed in things I've thought
And I'll die without regret
For the wars I have fought

Gonna take a miracle to save you this time
And your savior has just left town
Gonna need a miracle
'Cause your heart's doing time
And your conscience is calling you out
It ain't all for nothing
Life ain't written in the sand
I know the tide is coming
But it's time we made a stand
With a miracle


Μια δεκάρα για τις σκέψεις σου τώρα
Μοιάζει το βάρος του κόσμου να είναι
Πάνω στους ώμους σου

Ξέρω ότι νομίζεις ότι θα τρελαθείς
όταν φαίνεται ότι όλα
Θα λειτουργούν από μόνα τους
Και σε οδηγούν προς τα πίσω

Και είπες ότι δεν είναι δίκαιο
ότι ένας άνθρωπος περπατά
Όταν ένα πουλί μπορεί να πετάξει
Πρέπει να κλωτσάμε το έδαφος
Τα αστέρια φιλούν τον ουρανό
Λένε ότι τα πνεύματα ζουν
Ένας άνθρωπος πρέπει να πεθάνει
μας υποσχέθηκαν την αλήθεια
Τώρα μας δίνουν ψέματα

Θα συμβεί ένα θαύμα για να μας σώσει αυτή τη φορά
Και ο σωτήρας σας έχει μόλις φύγει από την πόλη
Θα χρειαστεί ένα θαύμα
Γιατί είναι όλα έτοιμα
Και εγώ δεν θα σε απογοητεύσω
(Όχι, δεν θα σε απογοητεύσω)
Το ποτάμι της ελπίδας σου πλημμύρησε
Και ξέρω ότι το φράγμα είναι σπασμένο
Αν με χρειαστείς εγώ θα έρθω τρέχοντας,
 Εγώ δεν θα σε απογοητεύσω ... όχι, όχι

Ψάχνεις για τη σωτηρία
Νομίζεις ότι θα πρέπει να λάμπει
Όπως το φως ενός αγγέλου
Λοιπόν, οι άγγελοι εγκατέλειψαν αυτό το έθνος
Και η σωτηρία πήρε το τελευταίο τρένο
Απόψε
Έχασε την κόλαση ενός αγώνα

Είπε
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος, αυτό ήμουν πάντα 
Δε θα μπορέσω ποτέ να είμαι όλα όσα θέλησες από μένα
Έχω τόσο μεγάλα σχέδια
Που ο  κάθε τυφλός θα μπορούσε να δει
Στέκομαι μέσα στο ποτάμι
Τώρα πνίγομαι στη θάλασσα


Θα συμβεί ένα θαύμα για να μας σώσει αυτή τη φορά
Και ο σωτήρας σας έχει μόλις φύγει από την πόλη
Θα χρειαστεί ένα θαύμα
Γιατί η καρδιά σου είναι έτοιμη
Και το χτυποκάρδι σου επιβραδύνει
Τα πόδια σου είναι ακόμα γειωμένα
Φθάνεις στον ουρανό
Μπορείς να τα αφήσεις να ανοίξουν τα φτερά σου
Γιατί πιστεύω ότι μπορείς να πετάξεις


Τα μάτια μου έχουν δει τη φρίκη
Από τον ερχομό της πλημμύρας
Έχω οδηγήσει βαθιά το ακανθώδες στέμμα
Μέσα στην ψυχή του γιου κάποιου
Ακόμα σε κοιτώ στα μάτια
Γιατί έχω πιστέψει σε πράγματα που έχω σκεφτεί

Και θα πεθάνω χωρίς να μετανιώσω
Για τους πολέμους που έχω αγωνιστεί

Θα συμβεί ένα θαύμα για να σε σώσει αυτή τη φορά
Και ο σωτήρας σου έχει μόλις φύγει από την πόλη
Θα χρειαστεί ένα θαύμα
Γιατί η καρδιά σου παίρνει χρόνο
Και η συνείδησή σου σε φωνάζει έξω
Δεν ήταν όλα για το τίποτα
Η ζωή δεν είναι γραμμένη στην άμμο
Γνωρίζω ότι η παλίρροια έρχεται
Αλλά ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα βάθρο
Με ένα θαύμα

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

«Oταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Aπό τη σημερινή ημέρα δεν είναι λογικό να περιμένουμε εκπλήξεις. Tο ευτυχέστερο δυνατό αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας θα είναι η πρόσκαιρη αποτροπή συνθηκών χάους: ανεξέλεγκτης βίας, λεηλασιών, αιματοχυσίας.

H ελληνική κοινωνία έχει βυθιστεί σε παρακμή χωρίς προηγούμενο. Στα τετρακόσια χρόνια κάτω από τον τουρκικό ζυγό οι συνθήκες επιβίωσης των Eλλήνων ήταν ασύγκριτα δυσκολότερες από τις σημερινές, συνήθως εφιαλτικές. Tο ίδιο και στα χρόνια των μεγάλων συμφορών: το 1897, το 1922, στην πολυαίμακτη ανταρσία του 1946 - 1950. Oμως σε όλες αυτές τις δραματικές περιστάσεις, όπως και στις επανειλημμένες πτωχεύσεις του κράτους, στον λιμό που συνόδεψε τη γερμανική κατοχή, στο μαρτύριο της προσφυγιάς που προηγήθηκε και σε κάθε άλλη συλλογική οδύνη, ο Eλληνας δεν έπαυε να βρίσκει στήριγμα ζωής στην ελληνικότητά του. Nα σώζει τη βεβαιότητα ότι αξίζει να είναι Eλληνας, «ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν» – το ζούσε. Oχι με αφηρημένες, ψυχολογικές - επιδερμικές καυχήσεις, αλλά με σαρκωμένη την «ευγένεια» της προνομιακής καταγωγής σε πράξη: στη γλώσσα, στην ιστορική μνήμη και συνείδηση, στη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια: θησαύρισμα εμπιστοσύνης.

Σήμερα, σε συνθήκες παρακμής που μοιάζουν να τις έχουμε επιδιώξει μεθοδικά, η ελληνικότητα είναι αναπηρία, κουσούρι ή αναχρονιστικό ιδεολόγημα που προσφέρεται για καπηλεία: ψυχολογικό ντοπάρισμα αφελών. Nα είσαι Eλληνας δεν παραπέμπει σε ιδιαιτερότητα πολιτισμού, σε συνέχεια θησαυρισμάτων αρχοντιάς και καλλιέργειας, ούτε δηλώνει ένταξη σε ζωντανό σώμα σχέσεων κοινωνίας, σε «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης
H ελληνικότητα της παρακμής είναι μόνο κρατική υπηκοότητα, Eλληνας επομένως σημαίνει μειονεκτικός συμπλεγματικός μεταπράτης που μόνο αντιγράφει, μόνο δανείζεται, πιθηκίζει το αλλότριο βαρβαρικό που του γυαλίζει. Oλα στη σημερινή παρακμιακή Eλλάδα είναι δάνεια, όλα απομιμήσεις, ο Eλληνας δεν παράγει, δεν έχει τίποτε δικό του να προτείνει. Aκόμα και τη γλώσσα του την πειθάρχησε στη βαρβαρική αρχή της «χρησιμότητας»: κατάργησε τους τόνους και τα πνεύματα για «ευκολία», αποκόπηκε από τη συνέχεια της ελληνικής εκφραστικής – αν είναι κάτω των σαράντα ετών δεν καταλαβαίνει ούτε τον Παπαδιαμάντη, του είναι ξένη γλώσσα το «Tη υπερμάχω». Θυσίασε ακόμα και το βασικό όχημα που του εξασφάλισε ιστορική επιβίωση επί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια: τη μικρή κοινότητα – δέχτηκε αδιαμαρτύρητα το κορυφαίο έγκλημα του μεταπρατισμού: τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη».

Δεν υπάρχει κόμμα στις σημερινές εκλογές που να εκφράζει έστω και ίχνος ελάχιστο πρόθεσης για αντίσταση στην παρακμή. Oλοι μιλάνε για «κρίση» και την καταλαβαίνουν σαν οικονομική αποκλειστικά δυσπραγία, γι’ αυτό και συναγωνίζονται σε αηδιαστική, ναυτιώδη κενολογία με μοναδικό μέλημα να εντυπωσιάσουν το άσκεπτο πλήθος και να υφαρπάσουν την ψήφο του. Tους βολεύει να συρρικνώνουν την παρακμή σε μόνη την οικονομική κρίση: δίχως το κουράγιο και την εντιμότητα να αποβάλουν από τα κόμματά τους τουλάχιστον τους αυτουργούς της καταστροφής στην οικονομία, πού να βρουν την ευθυκρισία και την τόλμη να αναθεωρήσουν τις πολιτικές που οδήγησαν εσκεμμένα στην παλιμβαρβαρική αγλωσσία, στη ρήξη και διακοπή της συνέχειας πολιτισμού των Eλλήνων, στη διαστροφή και κατασυκοφάντηση της ελληνικής ιστορίας, να καταγγείλουν τις πολιτικές που διέλυσαν το κύτταρο επιβίωσης του Eλληνισμού, τη μικρή κοινότητα;

O, τι πιο αποτροπιαστικό σε ανευθυνότητα, εγωλαγνεία και καιροσκοπισμό έχει να επιδείξει η ιστορία εκατόν ογδόντα χρόνων κρατικού βίου, το ενσάρκωσαν στην προεκλογική αυτή περίοδο οι φιγούρες: Eυάγγελος Bενιζέλος και Aντώνης Σαμαράς. Aπορεί κανείς για τον ολοσχερή πολιτικό αυτεξευτελισμό τους και για το δραματικό ανθρώπινο κατάντημα – άραγε δεν υπάρχει δίπλα τους ένας φίλος ειλικρινής ή στενός συγγενής, κάποιος με τίμια οδύνη, για το θέαμα τέτοιας αυτοδιαπόμπευσης και καταισχύνης; O Eυ. Bενιζέλος, με τη παγερή ευγλωττία επαγγελματία ψευδομάρτυρα, να θέλει να πείσει ότι αγνοεί, ακόμα σήμερα, την αποκάλυψη του Στρος - Kαν για το πώς πρακτορεύτηκε η παράδοση της Eλλάδας στον ζυγό του ΔNT, ότι αγνοούσε, δεν έβλεπε από τον υπουργικό του θώκο (όπου με όρκο ανέβηκε) τα όσα προετοίμασαν μεθοδικά και συνόδευσαν αδυσώπητα το εντεταλμένο κακούργημα. Kαι από την άλλη το θέαμα του A. Σαμαρά, φαιδρό και συνάμα καταθλιπτικό, να χτυπιέται στα προεκλογικά ανάβαθρα, με το κατά παραγγελίαν νευρόσπαστο πάθος της μετριότητας που μεγαλαυχεί, να τσιρίζει επαγγελίες και υποσχέσεις προκλητικά ανεδαφικές. Ωσάν να βρισκόμαστε σε εκλογές άλλων καιρών, ωσάν να μην είναι ολοφάνερη η διάλυση του κράτους, επαπειλούμενο το χάος, παραλυμένη από τη βύθισή της στον μηδενισμό η κοινωνία. Kαι ωσάν να μην έχει αποδειχθεί στην πράξη η ατολμία και ηγετική ανεπάρκεια του A. Σαμαρά.

«Oταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές»
Tο είπε ο Karl Kraus και το επιβεβαιώνει κάθε κοινωνία σε παρακμή. Oπου βρεθείς κι όπου σταθείς στην Eλλάδα σήμερα ανασαίνεις μπόχα σήψης και αποσύνθεσης, κατακλύζεσαι από μαρτυρίες και πιστοποιήσεις παράλυσης θεσμών και λειτουργιών, εκθηριωμένης φαυλότητας και αναιδέστατης ανικανότητας, βενιζέλειου αμοραλισμού και σαμαρικής ανερμάτιστης υπερφροσύνης. Δεν υπάρχει πτυχή του κοινού βίου που να μην κραυγάζει το κοινωνικό αδιέξοδο, την αδυσώπητη παρακμή: το σχολειό, η εφορεία, τα δημόσια έργα, η χωροταξία, τα δικαστήρια, η αστυνομία, οι φυλακές, ο στρατός, η «διοικούσα» Eκκλησία, ο συνδικαλισμός, η τοπική «αυτοδιοίκηση», τα νοσοκομεία και η περίθαλψη, τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ραδιόφωνα, τα νεκροταφεία, τα ασφαλιστικά ταμεία – όλα, μα όλα σαρκώνουν στεντορείως την παρακμή. Mαρτυρούν το αδιέξοδο κάτσιασμα, τη βαρβαρότητα των εγωκεντρικών προτεραιοτήτων, τη χαμένη αίσθηση και χαρά να κοινωνείς τη ζωή, να μετέχεις, να μοιράζεσαι.

Kαι η «διανόηση» του τόπου επιμένει να ερμηνεύει την εξόφθαλμη παρακμή αποκλειστικά σαν αδυναμία μας να «εκδυτικιστούμε» επαρκώς, να «εξατομικευτούμε», να υποταχθούμε δίχως αντιστάσεις στον μεταπρατισμό, στη φανταχτερή αλλοτρίωση, στην παραίτηση από τη γλώσσα, την Iστορία, την πάλη για «νόημα». H πείρα δύο αιώνων προσπάθειας για επιβολή του κοραϊκού ιδεολογήματος δεν διδάσκει τίποτα τη «διανόηση» ούτε την πολιτική εξουσία.
Tο ψυχορράγημα ενός λαού με τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ιστορία θα διαρκέσει ακόμα πολύ. «Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία».

Η αναρτηση αποτελεί την "επιφυλλίδα" από την εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής - 6 Μαϊου 2012

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς δεσμούς με το παρελθόν του. - Ιάκωβος Καμπανέλλης


Υπάρχει κίνδυνος, αν δε νοιαστούμε για την πνευματική φυσιογνωμία της χώρας μας, να καταντήσουμε μια ευρωπαϊκή επαρχία που θα την ξενηλατούν οι ξένες επιρροές, να φτάσουμε να’ μαστε ψυχικά πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα, σε μια πατρίδα που δε θα’ χει πια ούτε τα ψυχικά μας χαρακτηριστικά, ούτε τα γνωρίσματα της καταγωγής μας.
(…)
Όταν ένας τόπος αρνείται τις μνήμες του, κατασκευάζει την αμνησία του με το να αφαλοκόβεται από το παρελθόν και τις παραδόσεις του,(…). Ούτε μεμονωμένα κάποιο άτομο, ούτε ένας τόπος μπορούν να ζήσουν χωρίς αναμνήσεις, χωρίς καταγωγές, χωρίς νοερές επιστροφές σε πρόσωπα και γεγονότα της περασμένης ζωής. Αυτή την ανάγκη την είχε πάντα ο άνθρωπος.
(...)


Απόσπασμα από το ομότιτλο άρθρο από το πρόγραμμα παρουσίασης της θεατρικής παράστασης «Η Ηλικία της Νύχτας» του Ιάκωβου Καμπανέλλη από το 5ο Γενικό Λύκειο Νίκαιας.
Μια εκπληκτική παράσταση από τους μαθητές του 5ου Γενικού Λυκείου Νίκαιας, άρτια σε κάθε επίπεδο με κύριο χαρακτηριστικό τις εκπληκτικές ερμηνείες και τη συγκίνηση που ακτινοβολείται και μεταδίδεται από όλους τους συντελεστές!

http://www.halkidona.gr/2012/04/the_age_of_night/

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ HASKOVO .....

ΠΑΝΟΡΑΜΑ HASKOVO


ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ


ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Διαδρομές Συμβόλων & Χρωμάτων ....


Κωνσταντινούπολη - Μεγάλη του Γένους Σχολή



Αδριανούπολη - Τούντζας, παραπόταμος του ποταμού Έβρου

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Έρωτας .... Τον πιο ωραίο εαυτό μας αντικατοπτρίζει!




Μια τεράστια του χρόνου σπατάλη, κάτι το αδύνατο
Να εφεύρεις το όνειρο, μια ζωή σε μια μέρα
Μια σκηνή πέρα από την σελήνη
Ένας όμορφος κόσμος, που απέχει ένα βήμα
Μην ανάβεις το φως, τράβα απλά την κουρτίνα
Πεταλούδες γυρνούν στην Αθήνα
Πάρκα στο κέντρο, καλοκαίρι μυρίζει
Μια μητέρα, μια ερωμένη, μία κόρη περιμένει
Αλλάζουν όλα, αλλάζω κι εγώ
Ένας μαγνήτης στο ψυγείο, ένα σημείωμα, ένα αστείο
Ένα σπίτι, ένα φιλί, ένα αντίο

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να κυνηγάω μαζί σου
Τα κύματα όλα της μοίρας

Ένα κορίτσι χορεύει στον ουρανό, στο δωμάτιο
Το δρόμο, την δουλειά, το σχολείο
Μια ψυχή και άλλη μία, και μια συνομιλία
Μόνο μάτια, και λέξη καμία
Ένα τέλειο λάθος, μια καινούργια αρχή
Ένα δάκρυ που δεν μπορεί να κρυφτεί
Μια ανάσα βαθιά, για να μην τρελαθώ
Μια ιστορία αγάπης, τι πιο απλό
Και Θεός, και αμαρτία, κι άλλη μια ευκαιρία
Για όσους δεν βρήκαν το χρόνο να ψάξουν
Είναι μέσα σου η λύση, που θα τιμωρήσει
Όσους δεν έχουν φτερά να πετάξουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να γεράσω μαζί σου
Το φεγγάρι να έχουμε στρώμα

Και τυχαίο και γραφτό, το μεγάλο μωρό
Που παίζει με τόξο και βέλη
Που χτυπάει και φεύγει, όλα τα ανατρέπει
Μα ο χάρτης τον δρόμο σου δείχνει
Του κρυμμένου θησαυρού, το ταξίδι τελειώνει
Εκεί που είναι αδύνατον να ‘μαστε μόνοι
Σε κοιτάζω στα μάτια, σαν καθρέφτες γυαλίζουν
Το πιο ωραίο εαυτό μας αντικατοπτρίζουν

Φίλα με ακόμα
Φίλα με ακόμα
Όλα τα άλλα ηχούν μακρινά
Ένα αστέρι που σκάει στου ουρανού την καρδιά
Φίλα με ακόμα


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Whitney Houston - I Will Always Love You

Μια μεγάλη ερμηνεύτρια που φώτησε τα μονοπάτια της εφηβείας μας .....

Bittersweet memories
that is all I'm taking with me.
So, goodbye......


Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !



Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΕΔΩ
ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΤΑΡΡΙΦΤΗΚΕ


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

H 4η διάσταση του χρόνου, η Kate & ο Leopold ....



Στιούαρτ : Το ξέρω . Ξέρω ότι ακούγεται τρελό να μιλώ για μια δίοδο στο χρόνο που βρήκα ανατολικά. Αλλά είναι αλήθεια Γκρέτσεν.
Είναι τόσο τρελό …. όσο ένας σκύλος να βρίσκει το ουράνιο τόξο. Τα σκυλιά έχουν αχρωματοψία. Δεν ξεχωρίζουν τα χρώματα. Όπως εμείς δε βλέπουμε το χρόνο. Τον νιώθουμε. Τον νιώθουμε να περνά, αλλά δεν τον βλέπουμε.
Είναι σα να είμαστε πάνω σε ένα υπερηχητικό τρένο και ο κόσμος να περνά γρήγορα. Φαντάσου να μπορούσαμε να σταματήσουμε το τρένο. Αν βγαίναμε έξω, κοιτούσαμε γύρω και βλέπαμε το χρόνο. Ένα σύμπαν, ένας κόσμος, κάτι απίστευτο όπως το χρώμα για ένα σκύλο. Τόσο πραγματικό, τόσο χειροπιαστό όσο η καρέκλα που κάθεσαι. Αν μπορούσαμε να τον δούμε, θα μπορούσαμε να δούμε τα ψεγάδια και τη μορφή. Είναι τόσο απλό. Αυτά τα ανακάλυψα. Είμαι απλώς κάποιος που είδε μια τρύπα που κανείς άλλος δεν μπορεί. Είμαι ο σκύλος που είδε το ουράνιο τόξο. Μόνο που κανείς άλλος σκύλος δεν με πιστεύει.

Γκρέτσεν : Εγώ σε πιστεύω …..


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Όταν η τηλεόραση γίνεται ενδιαφέρουσα ....



Ο μεγάλος ποιητής βάζει τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με την ψευδαίσθηση της οικειότητας που δημιουργεί η τηλεόραση,ξεκαθαρίζει πως "δε σας ξέρω,δε με ξέρετε" ,απαντά στην απύθμενη εξυπνάδα της παρουσιάστριας με τον καλυτερο τρόπο και δε λησμονεί να αναφερθεί στους Έλληνες που "ξέρουν τι τους γίνεται" όπως λέει.

* το κείμενο συνοδεύει το βίντεο που αναρτάται στο http://www.youtube.com/watch?v=LA30SDjm380

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ψυχοθεραπευτή;
Δεν ξέρω ποια είναι η μεγαλύτερη αλλά πάντως είναι πρόκληση όταν έρχονται σε σένα άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τον εαυτό τους, δεν έχουν περιέργεια να ψαχτούν μέσα τους και δεν ξέρουν πως να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. Λένε «με πονάει το στομάχι μου ή η καρδιά μου» αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους. Το να τους μάθεις να το κάνουν είναι πράγματι μια μεγάλη πρόκληση.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι αρκούν οι επιστημονικές γνώσεις για να είναι καλός και επαρκής ένας σύμβουλος ή ένας θεραπευτής και αναρωτιούνται πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους όταν ο ίδιος χρειάζεται θεραπεία. Εσείς, όμως, υποστηρίζετε ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή όλοι οι ειδικοί χρειάζονται δια βίου θεραπεία. Γιατί είναι σημαντικό;
Δια βίου θεραπεία είναι ίσως λίγο υπερβολικό. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κρίσεων στα διάφορα στάδια της ζωής. Σε κάποιο στάδιο, κάποιος θα μπορούσε π.χ. να πάθει burn out λόγω καριέρας και σε κάποιο άλλο να έχει παιδιά στην εφηβεία ή να διαπραγματεύεται θέματα όπως ο φόβος του θανάτου. Νομίζω ότι τότε το πιο σοφό είναι να πάει σε θεραπεία. Ενας θεραπευτής πρέπει να επωφελείται από κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του γιατί όσο περισσότερα μαθαίνει τόσο καλύτερος θεραπευτής γίνεται. Είναι όπως όταν παίζουμε βιολί. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας όσο περισσότερο μπορούμε. Και αν μάθαινα για κάποιο θεραπευτή ότι δεν έχει κάνει ποτέ θεραπεία ο ίδιος , τότε θα ανησυχούσα πολύ γιαυτόν.

Στα βιβλία σας και ειδικά στον κήπο του Επίκουρου αποκαλύπτεστε στο κοινό σας με ένα τρόπο καταπληκτικό, πράγμα που σπάνια κάνουν οι θεραπευτές. Ναι αυτό είναι αλήθεια Πόσο δύσκολο ήταν για σας; Βοηθάει η προσωπική αποκάλυψη του θεραπευτή τη σχέση θεραπευτή/θεραπευόμενου;
Εμένα προσωπικά δεν με δυσκολεύει η αυτοαποκάλυψη, ίσως γιατί πάντοτε με ενδιάφερε η ομαδική θεραπεία και όταν συντονίζεις μια θεραπευτική ομάδα τότε είσαι μέλος της και πρέπει να συμμετέχεις όχι μόνον ως παρατηρητής. Εγώ πάντα συμμετέχω στην ομάδα και νιώθω ασφαλής όταν μιλάω για μένα ίσως γιατί έχω κάνει πολλή προσωπική θεραπεία στη ζωή μου. Εχω μιλήσει και με άλλους θεραπευτές γιαυτό το θέμα. Δεν λέμε να αποκαλύψει κανείς γεγονότα της ζωής του ή προβλήματα που μπορεί να έχει, αλλά μιλάμε για την αποκάλυψη συναισθημάτων που μπορεί να είναι χρήσιμα για τον ασθενή. Οι ασθενείς ρωτάνε «διάβασες αυτό το βιβλίο, είδες αυτό το φιλμ, πόσα παιδιά έχεις» τέτοια πράγματα. Κατά τη γνώμη μου ένας κενός, ανέκφραστος θεραπευτής είναι κακός θεραπευτής.


Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ιρβιν Γιαλομ στην Κική Τριανταφύλλη
http://kikitriantafylli.wordpress.com/2009/03/25/ιρβιν-γιάλομ-ο-θεραπευτής

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΦΩΝΗ ....



Χρώματα

Στίχοι: Πορτοκάλογλου Νίκος
Μουσική: Τσαλιγοπούλου Ελένη
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Τσαλιγοπούλου


Μίλα μου φωνή ξεχασμένη
μίλα μου εσύ
Μίλα μου μη με κοιτάς σαν ξένη
μίλα μου φωνή

Δείξε μου τον κόσμο που έχω χάσει
δείξε μου εσύ
Δείξε μου βουνά νερά και δάση
μίλα μου φωνή

Άνοιξε ψυχή μου κλειδωμένη
άνοιξε
Χόρεψε νεράιδα μεθυσμένη
χόρεψε

Δώσε μου φιλί για να ξυπνήσω
δώσε μου εσύ
Δώσε μου τα χρώματα μου πίσω
μίλα μου φωνή

Χρώματα απ' τη βροχή πλυμένα
χρώματα
Ονόματα πρόσωπα φωτισμένα
χρώματα

Μίλα μου φωνή, φωνή μου ξεχασμένη
Μίλα μου φωνή
Μίλα μου εσύ μη με κοιτάς σαν ξένη
Μίλα μου φωνή
Δώσε μου φιλί, φιλί για να ξυπνήσω
Δώσε μου εσύ τα χρώματα μου πίσω
Μίλα μου φωνή, μίλα μου φωνή

Άνοιξε ψυχή μου κλειδωμένη
άνοιξε
Χόρεψε νεράιδα μεθυσμένη
χόρεψε

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Feeling Good



Birds flying high you know how I feel
Sun in the sky you know how I feel
Breeze driftin' on by you know how I feel

(refrain:)x2
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

Fish in the sea you know how I feel
River running free you know how I feel
Blossom on the tree you know how I feel

(refrain)

Dragonfly out in the sun you know what I mean, don't you know
Butterflies all havin' fun you know what I mean
Sleep in peace when day is done
That's what I mean

And this old world is a new world
And a bold world
For me

Stars when you shine you know how I feel
Scent of the pine you know how I feel
Oh freedom is mine
And I know how I feel

Πουλιά που πετούν ψηλά ξέρεις πώς αισθάνομαι
Ήλιος στον ουρανό ξέρεις πώς αισθάνομαι
Αύρα που παρασύρεται ξέρεις πώς αισθάνομαι

Είναι μια νέα αυγή
Είναι μια νέα ημέρα
Είναι μια νέα ζωή
για μένα
Και αισθάνομαι καλά

Τα ψάρια στη θάλασσα ξέρεις πώς αισθάνομαι
Ποτάμι που τρέχει ελεύθερο ξέρεις πώς αισθάνομαι
Άνθος στο δέντρο ξέρεις πώς αισθάνομαι

Λιβελλούλες έξω στον ήλιο ξέρεις τι εννοώ, δεν ξέρεις;
Πεταλούδες που φτερουγίζουν ξέρεις τι εννοώ
Ύπνος ειρηνικός όταν η ημέρα τελειώνει
Αυτό εννοώ

Και αυτός ο παλαιός κόσμος είναι ένας νέος κόσμος
Ένας τολμηρός κόσμος
για μένα

Αστέρια που λάμπουν ξέρεις πώς αισθάνομαι
Άρωμα από το πεύκο ξέρεις πώς αισθάνομαι
Η ελευθερία είναι δική μου
Και ξέρω πώς αισθάνομαι