ΠΑΝΟΡΑΜΑ HASKOVO
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορεστιάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορεστιάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 17 Μαρτίου 2012
ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ HASKOVO .....
ΠΑΝΟΡΑΜΑ HASKOVOΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO
Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012
Διαδρομές Συμβόλων & Χρωμάτων ....
Κωνσταντινούπολη - Μεγάλη του Γένους Σχολή
Αδριανούπολη - Τούντζας, παραπόταμος του ποταμού Έβρου
Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011
JE VEUX ..... ΓΙΑ ΤΟ 2012 !!!
Θέλω αγάπη, χαρά και καλή διάθεση
Πάμε μαζί, ας ανακαλύψουμε την ελευθερία
Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011
ΜΙΚΡΗ ΟΜΑΔΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ – ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
Αν ακούσουμε μια ορχήστρα να παίζει ένα μουσικό κομμάτι, όλοι οι μεμονωμένοι ήχοι παράγονται από διαφορετικά μουσικά όργανα. Κι όμως αυτό που ακούμε είναι η ορχήστρα να παίζει μουσική.
Η ανάγκη του ανθρώπου να έχει σχέσεις είναι επιτακτική, αφού αυτή είναι η επιδίωξή του από την αρχή που γεννιέται και από αυτό εξαρτάται η επιβίωσή του. Αυτές οι σχέσεις είναι οι «εμπεριέχουσες», είναι ο καθρέφτης του ανθρώπου και είναι απαραίτητες για την ψυχική του ισορροπία.
Το παράδοξο της ατομικής προέλευσης είναι ότι είναι πάντοτε συλλογική.
Η αίσθηση του εαυτού γεννιέται πάντα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και μεγαλώνει στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Η ομάδα στην ομαδική ανάλυση και με την ομαδικοαναλυτική φιλοσοφία, που έχει ως βάση την θεωρία του Foulkes, πηγαίνει πέρα από τη δυαδική σχέση και συνιστά ένα υπερβατικό μοντέλο. Ο νους δεν υπάρχει εξατομικευμένα αλλά έρχεται στην επιφάνεια μέσα από το διάλογο, ο οποίος αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων, στην ομαδική matrix, μέσα στην οποία το άτομο είναι ένα κομβικό στοιχείο.
Η λέξη matrix προέρχεται από τα λατινικά που αρχικά σήμαινε ένα ζώο που ήταν έγκυος ή ένα θηλυκό ζώο. Αργότερα σήμαινε μήτρα. Η matrix ήταν ένα μέρος όπου συνέβαινε η δημιουργία. Ιδιότητές της είναι : θηλυκή και μητρική, περιλαμβάνει ένα βάθος και μια ουσία που γεμίζει τα κενά, μπορεί να είναι η μήτρα στα όποια στοιχεία διαμορφώνονται, δημιουργούνται, περιέχονται ή εξαρτώνται.
Η μικρή ομάδα Εμπειρίας – Αυτογνωσίας Αναλυτικού Τύπου είναι ομάδα που δεν απαιτεί να υπάρχει κίνητρο από τα μέλη που την αποτελούν. Δεν είναι άμεσα θεραπευτική και αφορά κυρίως την ευαισθητοποίηση και ενδεχομένως την απόκτηση κινήτρου για περαιτέρω θεραπεία.
Προέχει η έκφραση συναισθήματος, η ελεύθερη ρέουσα συζήτηση χωρίς θέμα και σκοπό, η σύζευξη των αντιθέσεων, η επεξεργασία των σχέσεων
μέσα σε ένα ομαδικοαναλυτικό πλαίσιο.
Η ανάλυση, που εμπεριέχεται στη διαδικασία της ομάδας, πραγματοποιείται μέσα στην ομάδα, από την ομάδα, μέσω της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου του ομαδικού αναλυτή, που διατίθεται για το κάθε μέλος, για την ομάδα ως όλον καθώς και για την κοινωνική ανάλυση – καθρέφτισμα της εξωδομής και της φαινομενολογίας της ομάδας.
Η ομάδα ως όλον βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής, υπάρχει ελευθερία έκφρασης όλων, επικέντρωση στο «εδώ και τώρα», έμφαση στις συμφωνίες και διαφωνίες, ενθάρρυνση της ενεργού συμμετοχής των μελών.
Τα μέλη μπορεί να επιτύχουν διορθωτική συναισθηματική εμπειρία, συναισθηματική έκφραση και εκφόρτιση, μεγαλύτερου βαθμού συνειδητοποίηση πρώην ασυνείδητων δυνάμεων, ενδοψυχική διεργασία, διερεύνηση του ατομικού και ομαδικού εαυτού.
Η ομάδα εμπειρίας - αυτογνωσίας έχει συντονιστή ή συντονιστές οπότε έχει όρια και πλαίσιο. Ο συντονιστής = συν + τονίζει = περιμένει τους τόνους των άλλων για να τους συντονίσει, δεν βγάζει εκείνος τον πρώτο τόνο. Ο συντονιστής διαθέτει την ομαδικοαναλυτική κουλτούρα.
Το περιεχόμενο του λόγου είναι η αφορμή για να δοθεί σημασία στα φαινόμενα που αναδύονται και στην ίδια τη διαδικασία μέσα από την οποία εμφανίζεται η ιδιαιτερότητα του κάθε μέλους και η δυναμική της ομάδας – μήτρας.
Οι ομάδες Εμπειρίας – Αυτογνωσίας διαρκούν περίπου 8 μήνες ή περίπου 32 συναντήσεις. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται μία φορά την εβδομάδα και διαρκούν μιάμιση ώρα.
Στην σύνθεση της ομάδας επιδιώκεται η ανομοιογένεια των μελών ως προς την ηλικία, το φύλο, τα ενδιαφέροντα, την οικογενειακή κατάσταση, το επάγγελμα.
Μέσα από τη λειτουργία της ομάδας εμπειρίας – αυτογνωσίας εμφυσείται μια ομαδικοαναλυτική στάση ζωής, ενδυναμώνοντας τον ομαδικό εαυτό στον προστατευόμενο χώρο της ομάδας, οπότε βγαίνοντας έξω να μπορεί το κάθε μέλος να αναμετρηθεί με όλα αυτά τα δυναμικά που εμπλέκονται συνεχώς με τη ζωή μας.
Πηγές :
1) «Ομαδική Ανάλυση και Εξελίξεις», Β. Μενούτης, Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας
2) «Ατομικός και Ομαδικός Εαυτός», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας
3) «Η σημασία της άποψης του Foulkes για την Matrix», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας
4) Εισαγωγικό Σεμινάριο του Κύκλου Σεμιναρίων – Εργαστηρίων, στη Ζώνη Αναπτυξιακή – Θεραπευτική – Συμβουλευτική, στον Τομέα Αναπτυξιακών Θεραπευτών Συμβούλων.
5) «Ομαδική Ανάλυση», http://www.hagap.gr/
Οι φωτογραφίες είναι από :
http://www.igas.ie/site/about-group-analysis/
http://www.instituteforcouplescounseling.com/GroupTherapy.htm
Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011
ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΟΝΤΑ !!
Συγκινητική διαφήμιση by babisflou
Do we need to disguise ourselves to get closer?
GET CLOSER !
Χρειαζόμαστε να μεταμφιέζουμε τους εαυτούς μας για να έρθουμε πιο κοντά ;
Ας έρθουμε πιο κοντά !!
Σάββατο 18 Ιουνίου 2011
ΨΗΦΙΣΜΑ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς .
Εμείς εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, έχουμε έρθει στην πλατεία Ορεστιάδας για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματα μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Δεν ψάχνουμε τι μας χωρίζει, βρίσκουμε τι μας ενώνει.
Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.
Καταγγέλλουμε το ξεπούλημα και την διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση).
Καλούμε όλους τους ανθρώπους αυτού του τόπου να συμπορευτούν στον αγώνα μας και να συμμετέχουν, στις δημοκρατικές μας διαδικασίες με ανυπόγραφα πανό, χωρίς σημαίες και κόμματα.
Να πάρουν πίσω τα μέτρα που μας κλέβουν το παρόν και το μέλλον μας. Διεκδικούμε τον πλούτο που εμείς παράγουμε και αυτοί μας κλέβουν.
Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια, όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται και οι πολιτικές τους. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας και δεν το αναγνωρίζουμε.
• Αντιδρούμε στη βάρβαρη επίθεση στην ελληνική περιφέρεια, με κλείσιμο οργανισμών, υπηρεσιών, σχολείων, προνοιακών δομών και τον πληθυσμιακό μαρασμό της.
• ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΌ ΤΟ Δ. Ν. Τ.
• ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ
ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ
Εμείς εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, έχουμε έρθει στην πλατεία Ορεστιάδας για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματα μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Δεν ψάχνουμε τι μας χωρίζει, βρίσκουμε τι μας ενώνει.
Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.
Καταγγέλλουμε το ξεπούλημα και την διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση).
Καλούμε όλους τους ανθρώπους αυτού του τόπου να συμπορευτούν στον αγώνα μας και να συμμετέχουν, στις δημοκρατικές μας διαδικασίες με ανυπόγραφα πανό, χωρίς σημαίες και κόμματα.
Να πάρουν πίσω τα μέτρα που μας κλέβουν το παρόν και το μέλλον μας. Διεκδικούμε τον πλούτο που εμείς παράγουμε και αυτοί μας κλέβουν.
Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια, όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται και οι πολιτικές τους. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας και δεν το αναγνωρίζουμε.
• Αντιδρούμε στη βάρβαρη επίθεση στην ελληνική περιφέρεια, με κλείσιμο οργανισμών, υπηρεσιών, σχολείων, προνοιακών δομών και τον πληθυσμιακό μαρασμό της.
• ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΌ ΤΟ Δ. Ν. Τ.
• ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ
ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ
ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
Λαϊκή Συνέλευση στις 8μ. μ
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Τετάρτη, 8 Ιουνίου · 7:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ
ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
Κέντρα Υποδοχής Λαθρομεταναστών ΩΡΑ ..... ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ !
Εξ’ αρχής είχα μιαν αμφιβολία αν αυτή η ανάρτηση θα ήταν μια στοιχειοθετημένη αναφορά στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και των κέντρων υποδοχής και το πόσο αυτές τις μέρες έχει συνδεθεί με την πόλη μας. Επίσης θα μπορούσε να είναι μια προσωπική βιωματική ανάρτηση. Η ζυγαριά γέρνει προς το δεύτερο, μιας και οι κρίσεις, οι επικρίσεις, οι ορολογίες και οι αναφορές έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της ελεύθερης έκφρασης φορέων, συλλόγων, επίσημων και μη πολιτών.
Το έναυσμα για να μην ακολουθηθεί ένα συγκεκριμένο τυπικό ανάπτυγμα ενισχύθηκε από την «παράδοξη», για τα δεδομένα της πόλης και των τοπικών κοινωνιών γενικότερα, εξέλιξη του θέματος, και πόσο αυτό φαίνεται να έχει διαχυθεί στην κοινωνία της Ορεστιάδας. Η αντίδραση και η αποκάλυψη του θέματος, για τα κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών, προέκυψε αυθόρμητα και παρορμητικά από τη βάση της κοινωνίας, τους ίδιους τους δημότες, χωρίς καθοδηγητές, χρώματα και ταμπέλες.
Μέσα από μια πρωτότυπη διαδικασία για την πόλη μας, φαίνεται να έχει υπερισχύσει μια κοινή τοποθέτηση απέναντι στο θέμα των κέντρων υποδοχής λαθρομεταναστών, ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να τα ονομάζει, όχι ως προς την ιδεολογία που το συνοδεύει, αλλά ως προς το αποτέλεσμα - στόχο.
Αναδύεται μια ιδιαιτερότητα από όλη αυτή τη διαδικασία, όλοι οι «δρόμοι», οι αντιθέσεις και οι διαφωνίες συνυπάρξανε και οδηγούν στο κοινό επιθυμητό αποτέλεσμα, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένας σκοπός. Η δύναμη της καθολικότητας ένωσε όλες τις δυνάμεις κάτω από το ίδιο κοινό αίτημα.
Το θέμα της λαθρομετανάστευσης έχει πολλές παραμέτρους, οι απόψεις επίσης αναλύονται ανάλογα με τα δεδομένα του καθενός. Θεωρώ ότι το εξαιρετικά ενδιαφέρον που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι πως οι δημότες αντιμετωπίζουν όλοι μαζί μια εξωτερική «απειλή» για την πόλη. Σε κάθε περίπτωση αυτό έχει να κάνει με το φόβο μπροστά στο άγνωστο, τον αιφνιδιασμό των συνεπειών και κατά πόσο αυτό θα επιφέρει μια ξαφνική ή σταδιακή παραμόρφωση των δεδομένων και των συνθηκών ζωής όπως έχουν εγκατασταθεί έως σήμερα στην κοινωνία μας.
Με μια ευρεία ματιά που παρατηρεί περισσότερο το φαινόμενο που αναδύεται και όχι το περιεχόμενο, είναι ενδιαφέρον να παρατηρηθούν οι τάσεις που αναπτύσσονται καθώς και οι μηχανισμοί του φόβου και του αιφνιδιασμού που μπορεί να δρουν προφυλακτικά για τα δεδομένα μας, που έχουμε εξασφαλίσει.
Από την άλλη μεριά, μέσα σε όλα αυτά φαίνεται σαν να υπάρχει ένας ή μια ομάδα συμπολιτών μας που φαινομενικά «πήγε να μας την κάνει». Και που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει έμμεσα και άμεσα μια συνολική στάση της κοινωνίας απέναντι σε ένα εγχείρημα για το οποίο με κάποιο τρόπο διεκδικήθηκε και μάλιστα φαίνεται ότι στην πορεία προς την πραγματοποίησή του ανατρέπονται νόμοι, διαδικασίες και καταστάσεις πάγιες εδώ και χρόνια.
Οι δημότες αντιδρούν και δρουν, ο κάθε συμμετέχον τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο της αντίδρασης και το σημαντικό είναι ότι μπορεί από αυτό να πάρει και να χρεωθεί όσο αντέχει. Και σε όλους μαζί χρεώνεται όλο, είναι σημαντικό όλο το «βάρος» να ισορροπεί πάνω σε πολλούς.
Έχω την αίσθηση όμως πως παράλληλα η διαδικασία αυτή αντικατοπτρίζει μια εύθραυστη ισορροπία, έναν ανταγωνισμό ομολόγων κάτω από την ίδια στέγη, εκεί είναι πιθανό να γίνουν προβολές, προκλήσεις και κακοήθεις καθρεφτίσματα και εκεί θεωρώ ότι το όλον είναι το μόνο που μπορεί να χωρέσει αυτές τις διαδικασίες, και από μέσα να παρατηρηθεί τί αντέχει και τί κινδυνεύει να κατακερματιστεί.
Τίθεται στον καθένα το ερώτημα πόσο επιθυμεί να πάρει το κομμάτι του και να φύγει ή πόσο επιθυμεί να συνυπάρξει επωφελούμενος μαζί με τους άλλους, παραμένοντας μέσα σε αυτό σαν ξεχωριστό ισότιμο μέλος.
Πόσο ξεκάθαρο είναι ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή είναι σχέσεις ισοτιμίας και όχι ισότητας και πόσο ξεκάθαρη είναι η έννοια της ζήλιας ως θέση, να αποκτήσω ότι και εσύ, σε σύγκριση με την έννοια του φθόνου, να καταστρέψω ό,τι έχεις για να μη το έχει κανείς ;
Μέσα στο πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί οι ναρκισσιστικές διακρίσεις για την προβολή σε στιγμιαίο επίπεδο, μέσω βιασύνης και καπήλευσης δεν συντονίζονται με την διεκδίκηση με μακροπρόθεσμα οφέλη, όπου μέσα από τη δικαίωση του όλου θα έρθει και η δικαίωση του καθενός.
Ένα παράπλευρο θέμα είναι πόσο το όλον αποτελεί εσωτερικευμένη διαδικασία για τον καθένα που συμμετέχει ή αποτελεί πεδίο δράσης, όπου σε όλους θα μοιραστεί ο ρόλος αυτού που «πήγε να μας την κάνει».
Πόσο τελικά «αυτός» είναι ο συμμέτοχος μιας δυσάρεστης προοπτικής ή «αυτός» που καθρεφτίζει την ανάγκη της κοινωνίας για την ύπαρξη αυτού του ρόλου;
Πόσο επιτρέπεται κάθε φορά να προκύπτει αυτό ο ρόλος και οι συνέπειες του, και να μην ανακόπτεται;
Πόσο ο «πατέρας» - ή αυτός / οι που μπαίνει / νουν στη θέση του «πατέρα» - στην κοινωνία της Ορεστιάδας μπορεί να είναι παρόν με όλες της διαστάσεις της πατρικής φιγούρας και να ξέρει πότε να αφήνει τα παιδιά να πλακώνονται μεταξύ τους πριν βάλει τα όρια, πότε να τον καβαλάνε στο παιχνίδι και πότε να σηκώνει το ανάστημά του για να αποτρέψει το «κακό» όταν αυτό πλησιάζει, ακόμα και αν χρειαστεί «επανάσταση», γιατί στο «κακό» δεν πας για να θυσιαστείς, αν κάποιος έρχεται να σε «σκοτώσει», τότε αυτός που πρέπει να «πεθάνει» είναι ο άλλος.
Μετριότητες, αμφιθυμίες και διχασμοί δεν επιτρέπονται.
Θεωρώ λοιπόν ότι το φαινόμενο της αντίδρασης της βάσης της πόλης μας – των απλών δημοτών - αναδύει τη μέγιστη ανάγκη της τοπικής κοινωνίας να βρει πατρικές φιγούρες που θα σταθούν στο ύψος του πολεμιστή και του μαχητή, γιατί ο «πρώτος» πατέρας αυτής της χώρας έχει αφήσει ανυπεράσπιστους, τόσο τη Μάνα – Πατρίδα όσο και τα ίδια τα παιδιά - πολίτες.
Το έναυσμα για να μην ακολουθηθεί ένα συγκεκριμένο τυπικό ανάπτυγμα ενισχύθηκε από την «παράδοξη», για τα δεδομένα της πόλης και των τοπικών κοινωνιών γενικότερα, εξέλιξη του θέματος, και πόσο αυτό φαίνεται να έχει διαχυθεί στην κοινωνία της Ορεστιάδας. Η αντίδραση και η αποκάλυψη του θέματος, για τα κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών, προέκυψε αυθόρμητα και παρορμητικά από τη βάση της κοινωνίας, τους ίδιους τους δημότες, χωρίς καθοδηγητές, χρώματα και ταμπέλες.
Μέσα από μια πρωτότυπη διαδικασία για την πόλη μας, φαίνεται να έχει υπερισχύσει μια κοινή τοποθέτηση απέναντι στο θέμα των κέντρων υποδοχής λαθρομεταναστών, ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να τα ονομάζει, όχι ως προς την ιδεολογία που το συνοδεύει, αλλά ως προς το αποτέλεσμα - στόχο.
Αναδύεται μια ιδιαιτερότητα από όλη αυτή τη διαδικασία, όλοι οι «δρόμοι», οι αντιθέσεις και οι διαφωνίες συνυπάρξανε και οδηγούν στο κοινό επιθυμητό αποτέλεσμα, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένας σκοπός. Η δύναμη της καθολικότητας ένωσε όλες τις δυνάμεις κάτω από το ίδιο κοινό αίτημα.
Το θέμα της λαθρομετανάστευσης έχει πολλές παραμέτρους, οι απόψεις επίσης αναλύονται ανάλογα με τα δεδομένα του καθενός. Θεωρώ ότι το εξαιρετικά ενδιαφέρον που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι πως οι δημότες αντιμετωπίζουν όλοι μαζί μια εξωτερική «απειλή» για την πόλη. Σε κάθε περίπτωση αυτό έχει να κάνει με το φόβο μπροστά στο άγνωστο, τον αιφνιδιασμό των συνεπειών και κατά πόσο αυτό θα επιφέρει μια ξαφνική ή σταδιακή παραμόρφωση των δεδομένων και των συνθηκών ζωής όπως έχουν εγκατασταθεί έως σήμερα στην κοινωνία μας.
Με μια ευρεία ματιά που παρατηρεί περισσότερο το φαινόμενο που αναδύεται και όχι το περιεχόμενο, είναι ενδιαφέρον να παρατηρηθούν οι τάσεις που αναπτύσσονται καθώς και οι μηχανισμοί του φόβου και του αιφνιδιασμού που μπορεί να δρουν προφυλακτικά για τα δεδομένα μας, που έχουμε εξασφαλίσει.
Από την άλλη μεριά, μέσα σε όλα αυτά φαίνεται σαν να υπάρχει ένας ή μια ομάδα συμπολιτών μας που φαινομενικά «πήγε να μας την κάνει». Και που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει έμμεσα και άμεσα μια συνολική στάση της κοινωνίας απέναντι σε ένα εγχείρημα για το οποίο με κάποιο τρόπο διεκδικήθηκε και μάλιστα φαίνεται ότι στην πορεία προς την πραγματοποίησή του ανατρέπονται νόμοι, διαδικασίες και καταστάσεις πάγιες εδώ και χρόνια.
Οι δημότες αντιδρούν και δρουν, ο κάθε συμμετέχον τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο της αντίδρασης και το σημαντικό είναι ότι μπορεί από αυτό να πάρει και να χρεωθεί όσο αντέχει. Και σε όλους μαζί χρεώνεται όλο, είναι σημαντικό όλο το «βάρος» να ισορροπεί πάνω σε πολλούς.
Έχω την αίσθηση όμως πως παράλληλα η διαδικασία αυτή αντικατοπτρίζει μια εύθραυστη ισορροπία, έναν ανταγωνισμό ομολόγων κάτω από την ίδια στέγη, εκεί είναι πιθανό να γίνουν προβολές, προκλήσεις και κακοήθεις καθρεφτίσματα και εκεί θεωρώ ότι το όλον είναι το μόνο που μπορεί να χωρέσει αυτές τις διαδικασίες, και από μέσα να παρατηρηθεί τί αντέχει και τί κινδυνεύει να κατακερματιστεί.
Τίθεται στον καθένα το ερώτημα πόσο επιθυμεί να πάρει το κομμάτι του και να φύγει ή πόσο επιθυμεί να συνυπάρξει επωφελούμενος μαζί με τους άλλους, παραμένοντας μέσα σε αυτό σαν ξεχωριστό ισότιμο μέλος.
Πόσο ξεκάθαρο είναι ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή είναι σχέσεις ισοτιμίας και όχι ισότητας και πόσο ξεκάθαρη είναι η έννοια της ζήλιας ως θέση, να αποκτήσω ότι και εσύ, σε σύγκριση με την έννοια του φθόνου, να καταστρέψω ό,τι έχεις για να μη το έχει κανείς ;
Μέσα στο πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί οι ναρκισσιστικές διακρίσεις για την προβολή σε στιγμιαίο επίπεδο, μέσω βιασύνης και καπήλευσης δεν συντονίζονται με την διεκδίκηση με μακροπρόθεσμα οφέλη, όπου μέσα από τη δικαίωση του όλου θα έρθει και η δικαίωση του καθενός.
Ένα παράπλευρο θέμα είναι πόσο το όλον αποτελεί εσωτερικευμένη διαδικασία για τον καθένα που συμμετέχει ή αποτελεί πεδίο δράσης, όπου σε όλους θα μοιραστεί ο ρόλος αυτού που «πήγε να μας την κάνει».
Πόσο τελικά «αυτός» είναι ο συμμέτοχος μιας δυσάρεστης προοπτικής ή «αυτός» που καθρεφτίζει την ανάγκη της κοινωνίας για την ύπαρξη αυτού του ρόλου;
Πόσο επιτρέπεται κάθε φορά να προκύπτει αυτό ο ρόλος και οι συνέπειες του, και να μην ανακόπτεται;
Πόσο ο «πατέρας» - ή αυτός / οι που μπαίνει / νουν στη θέση του «πατέρα» - στην κοινωνία της Ορεστιάδας μπορεί να είναι παρόν με όλες της διαστάσεις της πατρικής φιγούρας και να ξέρει πότε να αφήνει τα παιδιά να πλακώνονται μεταξύ τους πριν βάλει τα όρια, πότε να τον καβαλάνε στο παιχνίδι και πότε να σηκώνει το ανάστημά του για να αποτρέψει το «κακό» όταν αυτό πλησιάζει, ακόμα και αν χρειαστεί «επανάσταση», γιατί στο «κακό» δεν πας για να θυσιαστείς, αν κάποιος έρχεται να σε «σκοτώσει», τότε αυτός που πρέπει να «πεθάνει» είναι ο άλλος.
Μετριότητες, αμφιθυμίες και διχασμοί δεν επιτρέπονται.
Θεωρώ λοιπόν ότι το φαινόμενο της αντίδρασης της βάσης της πόλης μας – των απλών δημοτών - αναδύει τη μέγιστη ανάγκη της τοπικής κοινωνίας να βρει πατρικές φιγούρες που θα σταθούν στο ύψος του πολεμιστή και του μαχητή, γιατί ο «πρώτος» πατέρας αυτής της χώρας έχει αφήσει ανυπεράσπιστους, τόσο τη Μάνα – Πατρίδα όσο και τα ίδια τα παιδιά - πολίτες.
Αυτό το φαινόμενο προβάλλεται και στην πόλη μας, απαιτώντας και εξαναγκάζοντας σχεδόν τους τοπικούς άρχοντες να πάρουν θέση. Η αντίδραση από τη βάση και η σύνταξη όλων των τοπικών αρχόντων μπορεί σε στιγμιαίο επίπεδο να δίνει μια χροιά ανακούφισης, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι τί πατέρα επιθυμούμαι να έχουμε και πόσο δύσκολο (όχι όμως πάντα και δυσάρεστο) είναι τα παιδιά να διαπιστώνουν πόσο δυνατότερα είναι από τον πατέρα, με τον οποίο και επιθυμούν να ταυτιστούν.
Νομίζω ότι η κοινωνία της Ορεστιάδας βάζει το μέγιστο ερώτημα αυτές τις μέρες. Θα αναδειχθούν οι ηγέτες προτάσσοντας τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους ; Θα οδηγηθούμε στην παραδοχή τους ως μέρος της κοινωνίας, προχωρώντας στο συμβολικό τους θάνατο και παίρνοντας τα ίδια τα παιδιά στα χέρια τους την ανάδειξη αυτού του τόπου; Ή μήπως και τα δύο μαζί ;
Το θέμα των κέντρων υποδοχής θεωρώ ότι από άνωθεν διαχειρίζεται με τρόπο αφελή και υποτιμητικό για τη χώρα μας και την περιοχή μας. Υποτιμούνται συνθήκες και διαπραγματεύσεις που στο παρελθόν με σοφία είχαν ακολουθηθεί, συνυπολογίζοντας εθνικούς, πολιτικούς, χωροταξικούς, εκπαιδευτικούς, οικονομικούς παράγοντες, και σήμερα αγνοούνται και παραλείπονται. Η έκβαση του προβλήματος «κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών» πραγματικά δεν μπορεί να προσδιορισθεί ως προς την εξέλιξη και τις συνέπειες που θα έχει παρά μόνο μέσα από τη διαλεκτική που θα αναπτυχθεί παράλληλα με την παρατήρηση των γεγονότων ρεαλιστικά και δυναμικά.
Ως φαινόμενο όμως, η ανάδειξη της έννοιας της δημοκρατίας από τη βάση ως όλον, μέσω της διαδικασίας στήριξης ενός αιτήματος χωρίς ταμπέλες και χρωματισμούς, είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα για όλους. Το αποτέλεσμα θα είναι εξελικτικό, όχι όμως απαραίτητα και εύκολο ή ευχάριστο για όλους! Η διαδρομή μέσα από τη δυσκολία και τη ματαίωση είναι που φέρνει την εξέλιξη!
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
Υποδομές και δημόσιοι χώροι σε πρώτο πλάνο - «Το βασικό είναι οι ιδέες και όχι τα χρήματα»
Δεν χρειάζεται να είσαι αρχιτέκτονας για να θαυμάσεις την Κοπεγχάγη.
H Κοπεγχάγη είναι μια πόλη που αναπνέει, σέβεται τον κάτοικό της, έχει πραγματική ποιότητα ζωής και θέτει ολοένα και υψηλότερους στόχους:
αρχιτεκτονικούς
και περιβαλλοντικούς.
Το Orestad, είναι μια δημόσια έκταση που αναπλάθεται με έμφαση στις υποδομές και 
στους δημόσιους χώρους, οικοδομείται με όρους υψηλής, πειραματικής αρχιτεκτονικής και πωλείται («οικοπεδοποιείται» θα λέγαμε κυνικά στην Ελλάδα) προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για τη νέα γραμμή του Μετρό. Η υπεύθυνη για το εγχείρημα, πρόεδρος της εταιρείας που έχει συστήσει από κοινού ο δήμος της Κοπεγχάγης με το δανικό κράτος εξηγεί πράγματα ανήκουστα για την ελληνική πραγματικότητα, όπως τον τρόπο σχεδιασμού μιας περιοχής από το μηδέν, με τις υποδομές... να προηγούνται!
στους δημόσιους χώρους, οικοδομείται με όρους υψηλής, πειραματικής αρχιτεκτονικής και πωλείται («οικοπεδοποιείται» θα λέγαμε κυνικά στην Ελλάδα) προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για τη νέα γραμμή του Μετρό. Η υπεύθυνη για το εγχείρημα, πρόεδρος της εταιρείας που έχει συστήσει από κοινού ο δήμος της Κοπεγχάγης με το δανικό κράτος εξηγεί πράγματα ανήκουστα για την ελληνική πραγματικότητα, όπως τον τρόπο σχεδιασμού μιας περιοχής από το μηδέν, με τις υποδομές... να προηγούνται!
Στο υποβαθμισμένο προάστιο Amager με λίγα χρήματα ο δήμος της Κοπεγχάγης κάνει παρεμβάσεις και δημιουργεί υποδομές για να ανεβάσει το επίπεδο της περιοχής. Η επικεφαλής αρχιτέκτονας της Πόλης της Κοπεγχάγης -ένας θεσμός που δεν υπάρχει σε καμία ελληνική πόλη, όπως μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας- εξηγεί πώς ο δήμος ενισχύει το «By Liv», στα ελληνικά «τη ζωή στην πόλη». Βάζοντας τους κανόνες με τους οποίους μεγαλουργεί ο ιδιωτικός τομέας και όχι αφήνοντας την αγορά να ορίσει την εξέλιξη της πόλης... Περιβάλλον - ανάπτυξη άρρηκτα συνδεδεμένα
Το Orestad μετατρέπεται σε ένα ταξίδι στο μέλλον, ένα μέλλον όπου η αρχιτεκτονική, η βιώσιμη ανάπτυξη και η προστασία του περιβάλλοντος είναι άρρηκτα δεμένες.
Ο φορέας που υλοποιεί την επένδυση στο Orestad και προετοιμάζει για μια ανάλογη σε ένα 
παλαιό τμήμα του λιμανιού της πόλης (το Nordhavnen) ονομάζεται CPH City and Port Development και ανήκει κατά 45% στο κράτος και 55% στον δήμο Κοπεγχάγης. Επικεφαλής του είναι μια έμπειρη πολεοδόμος - αρχιτέκτων, η Rita Justesen. «Το Orestad είναι μια μεγάλη πράσινη λωρίδα δίπλα στην πόλη. Το όραμά μας είναι οι κάτοικοί της να ζουν μια σύγχρονη ζωή με τη φύση δίπλα στο παράθυρο, καθώς μόλις το 10% της έκτασης θα χτιστεί». «Θέλουμε το Orestad να είναι μοντέρνο, διαφορετικό και ελκυστικό ώστε να προσελκύσει νέους ανθρώπους και επιχειρήσεις. Για τον λόγο αυτό επιτρέψαμε μεγάλους κτιριακούς όγκους για να ενθαρρύνουμε τα αρχιτεκτονικά πειράματα, αλλά και να συγκεντρώσουμε τη δόμηση σε πυρήνες, ώστε να διατηρούμε άφθονους ελεύθερους χώρους. Αντίθετα, το Nordhavnen θέλουμε να είναι πιο κοντά στη σκανδιναβική εμπειρία, εντάσσοντας τα παλαιά κτίρια του λιμανιού σε νέες χρήσεις και σε μια urban ατμόσφαιρα».
παλαιό τμήμα του λιμανιού της πόλης (το Nordhavnen) ονομάζεται CPH City and Port Development και ανήκει κατά 45% στο κράτος και 55% στον δήμο Κοπεγχάγης. Επικεφαλής του είναι μια έμπειρη πολεοδόμος - αρχιτέκτων, η Rita Justesen. «Το Orestad είναι μια μεγάλη πράσινη λωρίδα δίπλα στην πόλη. Το όραμά μας είναι οι κάτοικοί της να ζουν μια σύγχρονη ζωή με τη φύση δίπλα στο παράθυρο, καθώς μόλις το 10% της έκτασης θα χτιστεί». «Θέλουμε το Orestad να είναι μοντέρνο, διαφορετικό και ελκυστικό ώστε να προσελκύσει νέους ανθρώπους και επιχειρήσεις. Για τον λόγο αυτό επιτρέψαμε μεγάλους κτιριακούς όγκους για να ενθαρρύνουμε τα αρχιτεκτονικά πειράματα, αλλά και να συγκεντρώσουμε τη δόμηση σε πυρήνες, ώστε να διατηρούμε άφθονους ελεύθερους χώρους. Αντίθετα, το Nordhavnen θέλουμε να είναι πιο κοντά στη σκανδιναβική εμπειρία, εντάσσοντας τα παλαιά κτίρια του λιμανιού σε νέες χρήσεις και σε μια urban ατμόσφαιρα». Αυστηροί όροι
Ξεναγός στο Orestad είναι το Κέντρο Δανικής Αρχιτεκτονικής (Dansk Arkitektur Center) 
και οι αρχιτέκτονες Soren Smidt - Jensen και Bo Christiansen. «Για να χρηματοδοτήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ο δήμος της Κοπεγχάγης ή το κράτος θέτουν αυστηρούς όρους», εξηγούν. «Οσοι επενδύουν στο Orestad και στο Nordhavnen πρέπει να πληρούν 14 προδιαγραφές για την ταυτότητα των κτιρίων, την αειφορία, τη χρήση του νερού, την αρχιτεκτονική και πολλά ακόμα.
και οι αρχιτέκτονες Soren Smidt - Jensen και Bo Christiansen. «Για να χρηματοδοτήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ο δήμος της Κοπεγχάγης ή το κράτος θέτουν αυστηρούς όρους», εξηγούν. «Οσοι επενδύουν στο Orestad και στο Nordhavnen πρέπει να πληρούν 14 προδιαγραφές για την ταυτότητα των κτιρίων, την αειφορία, τη χρήση του νερού, την αρχιτεκτονική και πολλά ακόμα. 
Στο Orestad το 2030, θα υπάρχει μια πόλη όπου θα εργάζονται 60.000 άνθρωποι και θα ζουν 20.000 και φυσικά θέλουμε να είναι βιώσιμη. Aλλωστε, η Κοπεγχάγη θέλει να είναι η «αειφορική πρωτεύουσα» της Ευρώπης μέχρι το 2015 και «CO2 ουδέτερη» έως το 2025. Πολλά από τα projects, όπως το VM Houses, το Mountain και το 8 Building έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκατοντάδες αρχιτέκτονες απ' όλο τον κόσμο επισκέπτονται την Κοπεγχάγη απλώς για να τα δουν».
Τι θα μπορούσε να εφαρμοστεί στις πόλεις της Ελλάδας
Τι από αυτά που εφαρμόζονται στην Κοπεγχάγη θα μπορούσε να γίνει στις πόλεις της Ελλάδας; «Στην Κοπεγχάγη έχουμε κάποιες περιοχές στις οποίες συγκεντρώνονται πολλοί μετανάστες. Αυτό που δοκιμάσαμε αρχικά ήταν να αντικαταστήσουμε ορισμένα από τα παλαιά κτίρια με καινούργια», εξηγεί η κ. Justesen. «Το μοντέλο αυτό, όμως, δεν «δούλεψε» πολύ καλά.Δοκιμάσαμε, λοιπόν, να εργαστούμε στον υπάρχοντα αστικό ιστό: να κρατήσουμε μικρά
σπίτια και να επιτρέψουμε τη συνένωσή τους με σύγχρονο τρόπο. Η ατμόσφαιρα αυτή άρεσε στους νέους κι έτσι οι περιοχές όπου το μέτρο εφαρμόστηκε είναι σήμερα από τις πιο νεανικές. Η συμβουλή μου, λοιπόν, για την Αθήνα (και όχι μόνο) θα ήταν: μην εστιάζετε στις κατεδαφίσεις, δουλέψτε για να βελτιώσετε τα κτίρια που έχετε. Στηρίξτε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και δώστε λύσεις στα προβλήματα με πρωτότυπο τρόπο. Δείξτε τόλμη».
σπίτια και να επιτρέψουμε τη συνένωσή τους με σύγχρονο τρόπο. Η ατμόσφαιρα αυτή άρεσε στους νέους κι έτσι οι περιοχές όπου το μέτρο εφαρμόστηκε είναι σήμερα από τις πιο νεανικές. Η συμβουλή μου, λοιπόν, για την Αθήνα (και όχι μόνο) θα ήταν: μην εστιάζετε στις κατεδαφίσεις, δουλέψτε για να βελτιώσετε τα κτίρια που έχετε. Στηρίξτε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και δώστε λύσεις στα προβλήματα με πρωτότυπο τρόπο. Δείξτε τόλμη». 
Το παράδειγμα της περιοχής Amager είναι χαρακτηριστικό. Για παράδειγμα, η μεταμόρφωση ενός παλαιού βυρσοδεψείου σε κέντρο πολιτισμού και η δημιουργία ενός κλειστού γυμναστηρίου λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους νέους και τους παλαιούς κατοίκους της περιοχής. «Το βασικό είναι οι ιδέες και όχι τα χρήματα», λέει ο κ. Christiansen. «Για παράδειγμα, τοποθετώντας μερικές καρέκλες στους δημόσιους χώρους ενθαρρύνεις τους κατοίκους να καθίσουν έξω. Απλά τις κάνεις... ασήκωτες, ώστε να μην κλαπούν!». Βασικός άξονας παρεμβάσεων, η εμπειρία του πεζού στην πόλη
Περπατώντας στην Κοπεγχάγη, τόσο στο κέντρο όσο και στις γειτονιές, αντιλαμβάνεσαι εύκολα το υψηλό επίπεδο ποιότητας ζωής και την εύκολη καθημερινότητα. Ενα καλό παράδειγμα είναι η χρήση του ποδηλάτου. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της πόλης διαθέτουν ποδήλατο, ενώ το 37% αυτών το χρησιμοποιεί καθημερινά για να μεταβεί στην εργασία ή τη σχολή του. Μάλιστα το 23% των οικογενειών διαθέτει τα λεγόμενα cargo bikes, ποδήλατα με μεγάλους κάδους στο μπροστινό τους μέρος, όπου κάθονται τα παιδιά. Η χρήση του ποδηλάτου, σε συνδυασμό με τις δημόσιες συγκοινωνίες (που καλύπτουν το ένα τρίτο των μετακινήσεων) αφήνουν την Κοπεγχάγη χωρίς κυκλοφοριακό πρόβλημα. Πολλοί Δανοί, όπως η Αρχιτέκτων της Πόλης της Κοπεγχάγης κ. Tina Saaby, δεν διαθέτουν καν αυτοκίνητο!
Αν απορείτε για το αξίωμα της κ. Saaby, είναι γιατί ανάλογος θεσμός δεν υπάρχει σε καμία ελληνική πόλη. «Ο Αρχιτέκτων της Πόλης είναι ένας θεσμός που υπάρχει εδώ και έναν αιώνα στην Κοπεγχάγη, εγώ είμαι η 10η στη σειρά!», εξηγεί. «Ο Αρχιτέκτων της Πόλης είναι αυτόνομος και δρα συμβουλευτικά, προσπαθώντας να εμπνεύσει και να δώσει κίνητρα στον δήμο, στους κατοίκους και στην αγορά να εστιάζουν περισσότερο στην αρχιτεκτονική».
«Οταν μιλάμε για τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον δημόσιο χώρο, δεν μιλάμε μόνο για τα κτίρια. Μιλάμε για όλα όσα ζει ο πεζός περπατώντας στην πόλη, αυτή είναι η εμπειρία που θέλουμε να ενισχύσουμε. Στην κατεύθυνση αυτή κάνουμε παρεμβάσεις και παίρνουμε νομοθετικές πρωτοβουλίες για παράδειγμα, υποχρεώνουμε τις μεγάλες επιχειρήσεις να κάνουν τις αίθουσες συναντήσεων και τα εστιατόριά τους στο ισόγειο, με μεγάλες τζαμαρίες ώστε ο πεζός να αντιλαμβάνεται τις δραστηριότητες που γίνονται στους κόλπους της πόλης καθώς περπατάει. Οταν ένας ιδιοκτήτης κρατάει άδειο για πολύ καιρό ένα ισόγειο, τότε παρεμβαίνουμε και τον προτρέπουμε να βρει μια χρήση. Στόχος μας είναι ο κάτοικος να μείνει 5 λεπτά περισσότερο στον δημόσιο χώρο».
Τη διαφορά δεν κάνει μόνο η τακτοποιημένη και ευνομούμενη πόλη, αλλά και η ίδια η πραγματικότητα των Δανών. Που, για παράδειγμα, εργάζονται 9 με 5 αδιαπραγμάτευτα, «γιατί το αφεντικό σου θέλει να γυρίσεις σπίτι να ξεκουραστείς για να είσαι αποδοτικός την επόμενη ημέρα», όπως λέει ο κ. Christiansen. «Ποιος ο λόγος άλλωστε να δημιουργείς ελεύθερους χώρους, αν δεν μπορείς να τους χαρείς»...
Στην ανάρτηση χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα του άρθρου
"Υποδομές και δημόσιοι χώροι σε πρώτο πλάνο "
της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" στις 23/10/2010
της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" στις 23/10/2010
του απεσταλμένου της εφημερίδας στην Κοπεγχαγη Γιώργου Λιάλιου
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρώνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι
Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι
Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
είμαι απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιγιόν
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Με στόχο την εξέλιξη
Η 13η Σεπτεμβρίου 2010 ήταν μέρα αγιασμού σε όλα τα σχολεία της περιοχής.
Από το πρωί έως το μεσημέρι είχαν ολοκληρωθεί οι αγιασμοί σε όλες τις σχολικές μονάδες.
Το σούρουπο της ίδιας μέρας μετά τις 8:00μμ στην Ανατολική είσοδο - αυλή του Επαγγελματικού Λυκείου ΕΠΑΛ Ορεστιάδας συγκεντρώθηκαν περίπου 50 – 60 άτομα. Το βραδάκι της 13ης Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ένας ακόμα αγιασμός.
Αυτός του 2ου Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου Ορεστιάδας.
Παρευρέθηκα εκεί μετά από πρόσκληση ενός φίλου και πραγματικά το χάρηκα.
Μια αυλή γεμάτη ανθρώπους που εξέπεμπαν έναν ιδιαίτερο δυναμισμό.
Άνθρωποι με οικογένειες, με δουλειές, με καθημερινές υποχρεώσεις ενσωματώνουν στο καθημερινό πρόγραμμά τους για 4 χρόνια, 7:30 μμ – 10:00 μμ , τα μαθήματα της ειδικότητας που επέλεξαν και προετοιμάζονται, όσοι από αυτούς το θέλουν, για να δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης, με τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με τους μαθητές του ημερήσιου ΕΠΑΛ.
Ένιωσα σαν να είμαι ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους. Η δύναμη που χρειάζεται για να εντάξεις στη ζωή σου άλλον ένα κύκλο εκπαίδευσης απαιτείται να είναι μεγάλη! Και αυτό ήταν διάχυτο παντού στην αυλή του σχολείου.
Πηγαδάκια, συζητήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, χιούμορ! Άνθρωποι που καμαρώνουν γι’ αυτό που πετυχαίνουν εκεί γιατί πραγματικά τους κάνει να ξεχωρίζουν, όχι μόνο ως δραστήριους και δημιουργικούς, αλλά και ως άνθρωπους που από οποιαδήποτε θέση και κατάσταση και αν βρίσκονται αντικρίζουν τη ζωή εξελικτικά!!
Συνοδοιπόροι και υποστηρικτές σ’ αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον εγχείρημα είναι ο διευθυντής και οι καθηγητές του Εσπερινού ΕΠΑΛ οι οποίοι δίνουν με την προσφορά τους τη δυνατότητα να πραγματοποιηθούν όλα όσα επιθυμούν και προγραμματίζουν οι ξεχωριστοί αυτοί «μαθητές», (70 περίπου στο σύνολό τους φέτος), αρπάζοντας μια δεύτερη ευκαιρία που τους δίνεται να προχωρήσουν και να πετύχουν νέους στόχους στη ζωή τους.
Ένιωσα πραγματικά περήφανη για την πόλη μου και τους ανθρώπους της και ένιωσα μιαν αυθεντική ζωντάνια και διάθεση για εξέλιξη που είχα πολύ, πολύ καιρό να συναντήσω!
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΜΑ ;
Χρίσμα. Η πρώτη έννοια που παρατίθεται στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας – ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ» είναι : επίχρισμα, επάλειψη. Ακολουθεί η έννοια του άγιου μύρου και στη συνέχεια η έννοια του χρίσματος ως “επίσημη αναγνώριση, ανακήρυξη”.
Μπαίνω στην περιέργεια να δω τις τρεις έννοιες κάτω από το ίδιο πρίσμα. Να διακρίνω αυτό το κοινό που ετυμολογικά ή ουσιαστικά τις συνδέει.
Κυρίαρχο ρόλο έχει το ότι με την επάλειψη του άγιου μύρου κατά τη βάπτιση ενός παιδιού, αυτό αποκτά την επίσημη αναγνώρισή του –ανακηρύσσεται - χριστιανός. Οπότε η διαδικασία συνδέει τις τρεις λέξεις με το ίδιο νόημα.
Περνώντας λοιπόν στο χώρο της πολιτικής και συγκεκριμένα στις εκλογές της αυτοδιοίκησης που πλησιάζουν, ο όρος χρίσμα ….. παίζει πολύ.
Από άλλους θεωρείται απαραίτητο, από κάποιους ποθητό, ενώ για κάποιους άλλους είναι ανεπιθύμητο. Κάποιοι το σνομπάρουν γιατί … τους σνομπάρει. Ίσως να υπάρχουν και εκείνοι που δεν μπαίνουν καν σε διαλεκτική με αυτή τη διαδικασία.
Ανάλογα με το πώς σχετίζεται ο καθένας με την έννοια και τη διαδικασία του «χρίσματος» πιστεύω ότι μεταφέρει και μεταδίδει τα δικά του μηνύματα, τόσο για την αυτεπίγνωση και την αυτοαξιολόγησή του, όσο και για την τοποθέτησή του μέσα στο μεγάλο «παιχνίδι» που λέγεται «Καλλικράτης – Διοίκηση – Αυτοδιοίκηση».
Έτσι λοιπόν σκέφτομαι ποιου είδους είναι η «επάλειψη» που δέχεται ο εν βαπτίση υποψήφιος δήμαρχος, ώστε μέσω αυτού να αναγνωρισθεί … επίσημα;! Η κομματική αναγνώριση; Η ενσωμάτωση συγκεκριμένων δεδομένων; Ο ορισμός πορείας πλεύσης; Η υποστήριξη μιας ανωτέρου «δυνάμεως»; Η λειτουργία του ως ασφάλειας και στηρίγματος;
Έναυσμα για την παρούσα ανάρτηση αποτέλεσε ένα άρθρο που αναδημοσίευσε η εφημερίδα «Γνώμη» (6-8-2010) από την εφημερίδα «Το Βήμα» του Νίκου Μπακουνάκη.
«Οι πρώτες πληροφορίες για τις εκλογές (τοπικές και περιφερειακές), τις λεγόμενες «αυτοδιοικητικές», αποκαλύπτουν την παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Και είναι κρίμα γιατί στην κλίμακα του δήμου ή πολύ περισσότερο της περιφέρειας αυτές οι εκλογές είναι πιο σημαντικές από τις βουλευτικές. Αν λάβουμε υπόψη μας μάλιστα το γεωγραφικό εύρος των περιφερειών και τις αρμοδιότητες του εκλεγμένου περιφερειάρχη, ένα είδος τοπικού κυβερνήτη, είναι αυτοκτονικό και αντικοινωνικό τα κόμματα να δίνουν το χρίσμα σε υποψηφίους με κριτήρια κομματικής πειθαρχίας, κομματικών εκδουλεύσεων, προσωπικών σχέσεων ή ακόμη και ευκαιριακών συναλλαγών. (…..) Το κόμμα επικυρώνει την υποψηφιότητα, ως ένα είδος προσωπικού, πολιτικού εφάπαξ. Αν η πόλη καταστραφεί, το κόμμα δε θα ευθύνεται (…..) Δεν είναι εξ’ ορισμού κακό οι υποψήφιοι να έχουν κομματική ταυτότητα ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίζουμε ότι ανήκουν σ’ έναν πολιτικό χώρο. Αλλά αυτό είναι ένα κριτήριο που πρέπει να έπεται. Αυτό που προηγείται είναι η αυτοδιοικητική κουλτούρα του υποψηφίου, το έργο που έχει επιδείξει κι επίσης το πρόγραμμά του.»
Αναρωτιέμαι όμως πόσο πάμε για άλλη μια φορά να ρίξουμε το φταίξιμο στο σύστημα και στα κόμματα, που πράγματι παθογενώς καθορίζουν κάθε πολιτική διάσταση των κοινωνικών διαδικασιών της χώρας! Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και εν όψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών φαίνεται ότι τα πρόσωπα μπορούν να πάρουν τις διαδικασίες στα χέρια τους! Πραγματικά μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στον κομματικό διχασμό, ότι χρώμα και αν φέρει. Νομίζω ότι είναι η ώρα που η κοινωνία μπορεί να πει ένα τρανταχτό ΟΧΙ στην κατακυρίευση κάθε σκέψης, λογικής και προγραμματισμού με κομματικά κριτήρια. Και αυτό το ΟΧΙ πρέπει να ακουστεί και να μεταδοθεί πρωταρχικά από τους υποψήφιους δημάρχους και όσους ενδιαφέρονται να αναμιχθούν στην εκλογική διαδικασία. Πρώτα αυτοί πρέπει να αδιαφορήσουν για τις κομματικές διαδικασίες, είτε λέγονται «χρίσμα», είτε «στήριξη», είτε «υποστήριξη», είτε «επάλειψη» !!
Ο επόμενος δήμαρχος ή περιφερειάρχης περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα πρέπει να διαθέτει τη στόφα του ηγέτη. Και οι ηγετικές ικανότητες δεν έχουν να κάνουν με κανένα κόμμα, με καμιά καθοδήγηση ή έξωθεν αναγνώριση! Οι ηγετικές ικανότητες, σύμφωνα με τον Daniel Goleman στο «Ο νέος ηγέτης», έχουν να κάνουν με το πόσο ο ίδιος “είναι συντονισμένος με τα δικά του εσωτερικά σήματα, τις προσωπικές του αξίες, την αντίληψή του για την καλύτερη πορεία δράσης και την ικανότητά του να βλέπει την ευρύτερη εικόνα σε μια σύνθετη κατάσταση.”
Πως μπορούμε άραγε να εμπιστευτούμε έναν υποψήφιο δήμαρχο όταν ο ίδιος εξαρτάται από την επιλογή του κόμματός του; Πόσο μπορεί να δει ευρύτερα μια σύνθετη εικόνα όταν εξ’ αρχής αυτή αυτοπεριορίζεται από τα όρια του κόμματός του;
Η αυτοδιοίκηση ενός δήμου θέλει μια ισχυρή, αυτόφωτη προσωπικότητα της οποίας βασικό παράγοντα αποτελεί η «Οργανωτική κοινωνική επίγνωση». «Μια προσωπικότητα με έντονη οργανωτική επίγνωση επιδεικνύει διπλωματικότητα και πολιτική ευστροφία, είναι ικανή να εντοπίζει τα σημαντικά κοινωνικά δίκτυα, και μπορεί να αναγνωρίσει τις βασικές σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων. Μια τέτοια προσωπικότητα με ηγετικές ικανότητες είναι ικανή να συνδιαλλαγεί με όλες τις πλευρές, να κατανοήσει τις διαφορετικές οπτικές και να βρει τη χρυσή τομή που ικανοποιεί τους πάντες.»
Με όλα αυτά δεν αμφισβητώ τις ικανότητες των ανθρώπων που έχουν εμπλακεί ή θα εμπλακούν πιθανόν σε διαδικασίες χρίσματος. Πράγματι μπορεί να πιστεύουν σε όλα αυτά και να είναι στις προθέσεις τους να προσπαθήσουν να τα εφαρμόσουν. Το πρωταρχικό μήνυμα όμως που στέλνουν είναι πως αυτό δεν είναι η προτεραιότητά τους। Δεν είναι η διάθεσή τους να αναδείξουν το κοινωνικό σύνολο, που αποτελεί τη βάση αυτού του τόπου, σε πρωταγωνιστή! Όταν προηγούνται οι κομματικές διαδικασίες, τότε ο πολίτης μπαίνει σε αμφισβήτηση και προσπαθούν να χειριστούν τα κριτήριά του. Το ζητούμενο είναι η εξύψωση του πολίτη / δημότη στο βάθρο που ανήκει, δηλαδή στη μεγάλη βάση που κινεί τα νήματα και απαιτεί την αναγνώριση και την σύναψη ειλικρινών σχέσεων! Όταν αυτό υποβαθμίζεται μπροστά στις κομματικές διαβουλεύσεις – όσο δημοκρατικές και αν θέλουν να εμφανίζονται - νομίζω ότι ο κάθε υποψήφιος νιώθει ανασφάλεια, αν ο ίδιος είναι ικανός να έχει στο πλάι του όλον αυτό τον κόσμο που διψάει για έναν πραγματικό ηγέτη, που θα τον σεβαστεί, θα του προσφέρει τα όρια που απαιτούνται για να λειτουργήσει σωστά όλο το νέο αυτό εγχείρημα, που θα συνεργαστεί μαζί του προσφέροντας πρωτοβουλίες και όχι ρουσφέτια, θα τον δεσμεύσει μέσω του ενθουσιασμού σε μια συλλογική προσπάθεια για να διαμορφώσει μια ξεχωριστή ταυτότητα για την πόλη του.
Ένας πραγματικός ηγέτης / δήμαρχος πρέπει να αφιερώσει πραγματικό χρόνο για να καλλιεργήσει και να ενισχύσει στενές σχέσεις με τον πολίτη / δημότη που ξεπερνούν τις τυπικές, πολιτικοκομματικές, επικοινωνικοσυμβουλευτικές σχέσεις.
Δίπλα σε όλα αυτά πόσο φτωχό μοιάζει το χρίσμα!
Ίσως πράγματι για ένα παιδί που μόλις βαφτίζεται να ‘ναι αυτό το μόνο που μπορεί να του εξασφαλίσει την αναγνώρισή του ως χριστιανό, αλλά νομίζω ότι σε έναν ενήλικο δεν είναι αυτό που τον καθορίζει, αλλά η ίδια του η προσωπικότητα, το έργο του και οι πεποιθήσεις του!
Κάπου εκεί ίσως το κομματικό χρίσμα ετεροχρονισμένα συγχέεται με το άγιο μύρο και την αναγνώριση μέσω αυτού.
Ίσως αντί να παλινδρομούμε στην πολιτική να πρέπει να ωριμάσουμε … αρχής γενομένης από τους ανθρώπους που εκλέγουμε, από αυτούς που θα ‘θέλαμε να καμαρώνουμε όχι εξαρτώμενους, αλλά ως αυτοδύναμους και ανεξάρτητους ηγέτες!!!
Μπαίνω στην περιέργεια να δω τις τρεις έννοιες κάτω από το ίδιο πρίσμα. Να διακρίνω αυτό το κοινό που ετυμολογικά ή ουσιαστικά τις συνδέει.
Κυρίαρχο ρόλο έχει το ότι με την επάλειψη του άγιου μύρου κατά τη βάπτιση ενός παιδιού, αυτό αποκτά την επίσημη αναγνώρισή του –ανακηρύσσεται - χριστιανός. Οπότε η διαδικασία συνδέει τις τρεις λέξεις με το ίδιο νόημα.
Περνώντας λοιπόν στο χώρο της πολιτικής και συγκεκριμένα στις εκλογές της αυτοδιοίκησης που πλησιάζουν, ο όρος χρίσμα ….. παίζει πολύ.
Από άλλους θεωρείται απαραίτητο, από κάποιους ποθητό, ενώ για κάποιους άλλους είναι ανεπιθύμητο. Κάποιοι το σνομπάρουν γιατί … τους σνομπάρει. Ίσως να υπάρχουν και εκείνοι που δεν μπαίνουν καν σε διαλεκτική με αυτή τη διαδικασία.
Ανάλογα με το πώς σχετίζεται ο καθένας με την έννοια και τη διαδικασία του «χρίσματος» πιστεύω ότι μεταφέρει και μεταδίδει τα δικά του μηνύματα, τόσο για την αυτεπίγνωση και την αυτοαξιολόγησή του, όσο και για την τοποθέτησή του μέσα στο μεγάλο «παιχνίδι» που λέγεται «Καλλικράτης – Διοίκηση – Αυτοδιοίκηση».
Έτσι λοιπόν σκέφτομαι ποιου είδους είναι η «επάλειψη» που δέχεται ο εν βαπτίση υποψήφιος δήμαρχος, ώστε μέσω αυτού να αναγνωρισθεί … επίσημα;! Η κομματική αναγνώριση; Η ενσωμάτωση συγκεκριμένων δεδομένων; Ο ορισμός πορείας πλεύσης; Η υποστήριξη μιας ανωτέρου «δυνάμεως»; Η λειτουργία του ως ασφάλειας και στηρίγματος;
Έναυσμα για την παρούσα ανάρτηση αποτέλεσε ένα άρθρο που αναδημοσίευσε η εφημερίδα «Γνώμη» (6-8-2010) από την εφημερίδα «Το Βήμα» του Νίκου Μπακουνάκη.
«Οι πρώτες πληροφορίες για τις εκλογές (τοπικές και περιφερειακές), τις λεγόμενες «αυτοδιοικητικές», αποκαλύπτουν την παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Και είναι κρίμα γιατί στην κλίμακα του δήμου ή πολύ περισσότερο της περιφέρειας αυτές οι εκλογές είναι πιο σημαντικές από τις βουλευτικές. Αν λάβουμε υπόψη μας μάλιστα το γεωγραφικό εύρος των περιφερειών και τις αρμοδιότητες του εκλεγμένου περιφερειάρχη, ένα είδος τοπικού κυβερνήτη, είναι αυτοκτονικό και αντικοινωνικό τα κόμματα να δίνουν το χρίσμα σε υποψηφίους με κριτήρια κομματικής πειθαρχίας, κομματικών εκδουλεύσεων, προσωπικών σχέσεων ή ακόμη και ευκαιριακών συναλλαγών. (…..) Το κόμμα επικυρώνει την υποψηφιότητα, ως ένα είδος προσωπικού, πολιτικού εφάπαξ. Αν η πόλη καταστραφεί, το κόμμα δε θα ευθύνεται (…..) Δεν είναι εξ’ ορισμού κακό οι υποψήφιοι να έχουν κομματική ταυτότητα ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίζουμε ότι ανήκουν σ’ έναν πολιτικό χώρο. Αλλά αυτό είναι ένα κριτήριο που πρέπει να έπεται. Αυτό που προηγείται είναι η αυτοδιοικητική κουλτούρα του υποψηφίου, το έργο που έχει επιδείξει κι επίσης το πρόγραμμά του.»
Αναρωτιέμαι όμως πόσο πάμε για άλλη μια φορά να ρίξουμε το φταίξιμο στο σύστημα και στα κόμματα, που πράγματι παθογενώς καθορίζουν κάθε πολιτική διάσταση των κοινωνικών διαδικασιών της χώρας! Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και εν όψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών φαίνεται ότι τα πρόσωπα μπορούν να πάρουν τις διαδικασίες στα χέρια τους! Πραγματικά μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στον κομματικό διχασμό, ότι χρώμα και αν φέρει. Νομίζω ότι είναι η ώρα που η κοινωνία μπορεί να πει ένα τρανταχτό ΟΧΙ στην κατακυρίευση κάθε σκέψης, λογικής και προγραμματισμού με κομματικά κριτήρια. Και αυτό το ΟΧΙ πρέπει να ακουστεί και να μεταδοθεί πρωταρχικά από τους υποψήφιους δημάρχους και όσους ενδιαφέρονται να αναμιχθούν στην εκλογική διαδικασία. Πρώτα αυτοί πρέπει να αδιαφορήσουν για τις κομματικές διαδικασίες, είτε λέγονται «χρίσμα», είτε «στήριξη», είτε «υποστήριξη», είτε «επάλειψη» !!
Ο επόμενος δήμαρχος ή περιφερειάρχης περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα πρέπει να διαθέτει τη στόφα του ηγέτη. Και οι ηγετικές ικανότητες δεν έχουν να κάνουν με κανένα κόμμα, με καμιά καθοδήγηση ή έξωθεν αναγνώριση! Οι ηγετικές ικανότητες, σύμφωνα με τον Daniel Goleman στο «Ο νέος ηγέτης», έχουν να κάνουν με το πόσο ο ίδιος “είναι συντονισμένος με τα δικά του εσωτερικά σήματα, τις προσωπικές του αξίες, την αντίληψή του για την καλύτερη πορεία δράσης και την ικανότητά του να βλέπει την ευρύτερη εικόνα σε μια σύνθετη κατάσταση.”
Πως μπορούμε άραγε να εμπιστευτούμε έναν υποψήφιο δήμαρχο όταν ο ίδιος εξαρτάται από την επιλογή του κόμματός του; Πόσο μπορεί να δει ευρύτερα μια σύνθετη εικόνα όταν εξ’ αρχής αυτή αυτοπεριορίζεται από τα όρια του κόμματός του;
Η αυτοδιοίκηση ενός δήμου θέλει μια ισχυρή, αυτόφωτη προσωπικότητα της οποίας βασικό παράγοντα αποτελεί η «Οργανωτική κοινωνική επίγνωση». «Μια προσωπικότητα με έντονη οργανωτική επίγνωση επιδεικνύει διπλωματικότητα και πολιτική ευστροφία, είναι ικανή να εντοπίζει τα σημαντικά κοινωνικά δίκτυα, και μπορεί να αναγνωρίσει τις βασικές σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων. Μια τέτοια προσωπικότητα με ηγετικές ικανότητες είναι ικανή να συνδιαλλαγεί με όλες τις πλευρές, να κατανοήσει τις διαφορετικές οπτικές και να βρει τη χρυσή τομή που ικανοποιεί τους πάντες.»
Με όλα αυτά δεν αμφισβητώ τις ικανότητες των ανθρώπων που έχουν εμπλακεί ή θα εμπλακούν πιθανόν σε διαδικασίες χρίσματος. Πράγματι μπορεί να πιστεύουν σε όλα αυτά και να είναι στις προθέσεις τους να προσπαθήσουν να τα εφαρμόσουν. Το πρωταρχικό μήνυμα όμως που στέλνουν είναι πως αυτό δεν είναι η προτεραιότητά τους। Δεν είναι η διάθεσή τους να αναδείξουν το κοινωνικό σύνολο, που αποτελεί τη βάση αυτού του τόπου, σε πρωταγωνιστή! Όταν προηγούνται οι κομματικές διαδικασίες, τότε ο πολίτης μπαίνει σε αμφισβήτηση και προσπαθούν να χειριστούν τα κριτήριά του. Το ζητούμενο είναι η εξύψωση του πολίτη / δημότη στο βάθρο που ανήκει, δηλαδή στη μεγάλη βάση που κινεί τα νήματα και απαιτεί την αναγνώριση και την σύναψη ειλικρινών σχέσεων! Όταν αυτό υποβαθμίζεται μπροστά στις κομματικές διαβουλεύσεις – όσο δημοκρατικές και αν θέλουν να εμφανίζονται - νομίζω ότι ο κάθε υποψήφιος νιώθει ανασφάλεια, αν ο ίδιος είναι ικανός να έχει στο πλάι του όλον αυτό τον κόσμο που διψάει για έναν πραγματικό ηγέτη, που θα τον σεβαστεί, θα του προσφέρει τα όρια που απαιτούνται για να λειτουργήσει σωστά όλο το νέο αυτό εγχείρημα, που θα συνεργαστεί μαζί του προσφέροντας πρωτοβουλίες και όχι ρουσφέτια, θα τον δεσμεύσει μέσω του ενθουσιασμού σε μια συλλογική προσπάθεια για να διαμορφώσει μια ξεχωριστή ταυτότητα για την πόλη του.
Ένας πραγματικός ηγέτης / δήμαρχος πρέπει να αφιερώσει πραγματικό χρόνο για να καλλιεργήσει και να ενισχύσει στενές σχέσεις με τον πολίτη / δημότη που ξεπερνούν τις τυπικές, πολιτικοκομματικές, επικοινωνικοσυμβουλευτικές σχέσεις.
Δίπλα σε όλα αυτά πόσο φτωχό μοιάζει το χρίσμα!
Ίσως πράγματι για ένα παιδί που μόλις βαφτίζεται να ‘ναι αυτό το μόνο που μπορεί να του εξασφαλίσει την αναγνώρισή του ως χριστιανό, αλλά νομίζω ότι σε έναν ενήλικο δεν είναι αυτό που τον καθορίζει, αλλά η ίδια του η προσωπικότητα, το έργο του και οι πεποιθήσεις του!
Κάπου εκεί ίσως το κομματικό χρίσμα ετεροχρονισμένα συγχέεται με το άγιο μύρο και την αναγνώριση μέσω αυτού.
Ίσως αντί να παλινδρομούμε στην πολιτική να πρέπει να ωριμάσουμε … αρχής γενομένης από τους ανθρώπους που εκλέγουμε, από αυτούς που θα ‘θέλαμε να καμαρώνουμε όχι εξαρτώμενους, αλλά ως αυτοδύναμους και ανεξάρτητους ηγέτες!!!
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ
Ημέρες με αρκετή κινητικότητα στα Δημοτικά πράγματα αυτές που διανύουμε!
Με ενδιαφέρον οι περισσότεροι από μας παρακολουθούμε τις επίσημες και ανεπίσημες δηλώσεις. Πηγαδάκια, συναντήσεις, σχόλια, απόψεις, κριτική. Αρχίζει και διαμορφώνεται μια “προκλητική” ατμόσφαιρα που κάθε μέρα μπορεί να επιφυλάσσει και μια «έκπληξη»!! Παρακολουθώντας αυτή την κινητικότητα νιώθω κάθε μέρα ο σφυγμός να αυξάνει, αλλά όχι με ταχύς ρυθμούς. Προς το παρόν χαλαρά ή επιφυλακτικά ….
Αυτό το διάστημα περιέχει εξαιρετικά μηνύματα από κάθε πλευρά, αλλά κυρίως από τους δημότες της περιοχή της Ορεστιάδας.Μια ανησυχία, μια διάθεση επικριτική αλλά και αχόρταγη παράλληλα, τόσο για να σημαδέψουν με το βλέφαρο κλειστό τον επόμενο υποψήφιο, όσο και για να γραπωθούν σε ό,τι νέο και άφθαρτο σαλεύει στον ορίζοντα। Τα κίνητρα και οι διαθέσεις από υποψήφιους δημάρχους και υποψήφιους ψηφοφόρους ακόμα θολά, παραπλανητικά, υπόκωφα και σιωπηλά, καχύποπτα και πολύχρωμα σαν ένα καλειδοσκόπιο πάνω στην περιστροφή!
Αναρωτιέμαι λοιπόν κάθε μέρα και περισσότερο αν όλων των ειδών οι υποψήφιοι έχουμε περίπου προσδιορίσει τι επιδιώκουμε, τι στόχους έχουμε επισημάνει στα χρονοδιαγράμματα των πεποιθήσεων, των απαιτήσεων, των αναγκών και των επιθυμιών μας και αν τελικά είναι ευκολότερο να μας παίρνει η μπάλα των τυπικών διαδικασιών, των κομματικών ή πολιτικών κατευθύνσεων και των κενών πολιτικών λόγων που θα πρέπει να ακολουθηθούν ή να βγουν εις πέρας!
Πόσο την ώρα που ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος δηλώνει την πρόθεσή του και ο κάθε υποψήφιος ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει με την ψήφο του την επόμενη μέρα της διοίκησης της περιοχής Ορεστιάδας, έχει ξεκάθαρο στο νου του το πώς πορεύεται και όχι το γιατί;
Πόσο η διάθεση των υποψηφίων χαρακτηρίζεται από την ολοένα και περισσότερο ενδυνάμωση της προσωπικότητάς τους, των αξιών και των αρχών της, του σεβασμού απέναντι στο μεγαλειώδες του εαυτού τους που οφείλουν να προβάλλουν προς όλους μας;
Πόσο οι άντρες ή οι γυναίκες που θα διεκδικήσουν το κίνητρό μας να τους προωθήσουμε στη διοίκηση της περιοχής αγαπάνε τον εαυτό τους ώστε να μας προσφέρουν τα καλύτερα και δυνατότερα σημεία του, όχι της πολιτικής τους γραμμής και προγράμματος, αλλά το ανάπτυγμα της προσωπικότητάς τους σε τέσσερις βασικούς άξονες : Στο πόσο πολύ επιθυμούν να προσφέρουν, να αναδειχθούν και να ξεχωρίσουν, πόσο πρέπει αυτό να συμβεί, σύμφωνα με τα επιχειρήματά τους, πόσο έχουν τη δυνατότητα να επιτύχουν και πόσο τελικά έχουν την επιτελιστική ικανότητα να τα καταφέρουν!
Πιστεύω ότι ένας πολίτης που φθάνει να διεκδικεί το ανώτερο διοικητικό αξίωμα μιας περιοχής θα πρέπει να διαθέτει όλα τα παραπάνω μαζί με τη δυναμική, τη σιγουριά, την ασφάλεια που του προσφέρει η ώριμη προσωπικότητά του να αποφασίζει, να τραβάει μπροστά, να ρισκάρει, να πορεύεται με πάθος και μέτρο και να καταφέρνει να επεξεργάζεται τους φόβους και τους θυμούς του, να είναι ικανός να εστιάζει στη δική του κατεύθυνση και να μη «τσιμπάει» στις προκλήσεις των άλλων, αναδεύοντας τη δική του ανασφάλεια και το δικό του φθόνο προς τον ίδιο του τον εαυτό!
Πιστεύω ότι ο σημερινός Καλλικρατικός, (όπως και ο προηγούμενος Καποδιστριακός) σχηματισμός στερεί από τις μικρές κοινότητες και τους δήμους την ανάδειξη ανθρώπων απλών με αγάπη και μόνο προς τα κοινά। Κάνει την τοπική αυτοδιοίκηση επάγγελμα, συμφέρον, δεκανίκι και εκεί είναι καιρός πια και πρέπει να γίνει η υπέρβαση από τον κάθε νέο υποψήφιο να προβάλει την ιδιαιτερότητα και τη διαφορετικότητα της προσωπικότητάς του και της σκέψης του και να ‘ναι αυτό που θα τον κάνει να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους!
Μακάρι να μη συμβιβαστούν οι νέοι υποψήφιοι στα κοινωνικά πρότυπα μιας άχαρης πολιτικής τακτικής και ας γίνουν η αξία και η ακτινοβολία της προσωπικότητάς τους τα βασικά κριτήρια επιλογής τους !!
Μακάρι να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε και να απολαύσουμε, όχι έναν ανταγωνισμό παρατάξεων και κομμάτων αλλά έναν πλούσιο συναγωνισμό προσωπικοτήτων!!
Με ενδιαφέρον οι περισσότεροι από μας παρακολουθούμε τις επίσημες και ανεπίσημες δηλώσεις. Πηγαδάκια, συναντήσεις, σχόλια, απόψεις, κριτική. Αρχίζει και διαμορφώνεται μια “προκλητική” ατμόσφαιρα που κάθε μέρα μπορεί να επιφυλάσσει και μια «έκπληξη»!! Παρακολουθώντας αυτή την κινητικότητα νιώθω κάθε μέρα ο σφυγμός να αυξάνει, αλλά όχι με ταχύς ρυθμούς. Προς το παρόν χαλαρά ή επιφυλακτικά ….
Αυτό το διάστημα περιέχει εξαιρετικά μηνύματα από κάθε πλευρά, αλλά κυρίως από τους δημότες της περιοχή της Ορεστιάδας.Μια ανησυχία, μια διάθεση επικριτική αλλά και αχόρταγη παράλληλα, τόσο για να σημαδέψουν με το βλέφαρο κλειστό τον επόμενο υποψήφιο, όσο και για να γραπωθούν σε ό,τι νέο και άφθαρτο σαλεύει στον ορίζοντα। Τα κίνητρα και οι διαθέσεις από υποψήφιους δημάρχους και υποψήφιους ψηφοφόρους ακόμα θολά, παραπλανητικά, υπόκωφα και σιωπηλά, καχύποπτα και πολύχρωμα σαν ένα καλειδοσκόπιο πάνω στην περιστροφή!
Αναρωτιέμαι λοιπόν κάθε μέρα και περισσότερο αν όλων των ειδών οι υποψήφιοι έχουμε περίπου προσδιορίσει τι επιδιώκουμε, τι στόχους έχουμε επισημάνει στα χρονοδιαγράμματα των πεποιθήσεων, των απαιτήσεων, των αναγκών και των επιθυμιών μας και αν τελικά είναι ευκολότερο να μας παίρνει η μπάλα των τυπικών διαδικασιών, των κομματικών ή πολιτικών κατευθύνσεων και των κενών πολιτικών λόγων που θα πρέπει να ακολουθηθούν ή να βγουν εις πέρας!
Πόσο την ώρα που ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος δηλώνει την πρόθεσή του και ο κάθε υποψήφιος ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει με την ψήφο του την επόμενη μέρα της διοίκησης της περιοχής Ορεστιάδας, έχει ξεκάθαρο στο νου του το πώς πορεύεται και όχι το γιατί;
Πόσο η διάθεση των υποψηφίων χαρακτηρίζεται από την ολοένα και περισσότερο ενδυνάμωση της προσωπικότητάς τους, των αξιών και των αρχών της, του σεβασμού απέναντι στο μεγαλειώδες του εαυτού τους που οφείλουν να προβάλλουν προς όλους μας;
Πόσο οι άντρες ή οι γυναίκες που θα διεκδικήσουν το κίνητρό μας να τους προωθήσουμε στη διοίκηση της περιοχής αγαπάνε τον εαυτό τους ώστε να μας προσφέρουν τα καλύτερα και δυνατότερα σημεία του, όχι της πολιτικής τους γραμμής και προγράμματος, αλλά το ανάπτυγμα της προσωπικότητάς τους σε τέσσερις βασικούς άξονες : Στο πόσο πολύ επιθυμούν να προσφέρουν, να αναδειχθούν και να ξεχωρίσουν, πόσο πρέπει αυτό να συμβεί, σύμφωνα με τα επιχειρήματά τους, πόσο έχουν τη δυνατότητα να επιτύχουν και πόσο τελικά έχουν την επιτελιστική ικανότητα να τα καταφέρουν!
Πιστεύω ότι ένας πολίτης που φθάνει να διεκδικεί το ανώτερο διοικητικό αξίωμα μιας περιοχής θα πρέπει να διαθέτει όλα τα παραπάνω μαζί με τη δυναμική, τη σιγουριά, την ασφάλεια που του προσφέρει η ώριμη προσωπικότητά του να αποφασίζει, να τραβάει μπροστά, να ρισκάρει, να πορεύεται με πάθος και μέτρο και να καταφέρνει να επεξεργάζεται τους φόβους και τους θυμούς του, να είναι ικανός να εστιάζει στη δική του κατεύθυνση και να μη «τσιμπάει» στις προκλήσεις των άλλων, αναδεύοντας τη δική του ανασφάλεια και το δικό του φθόνο προς τον ίδιο του τον εαυτό!
Πιστεύω ότι ο σημερινός Καλλικρατικός, (όπως και ο προηγούμενος Καποδιστριακός) σχηματισμός στερεί από τις μικρές κοινότητες και τους δήμους την ανάδειξη ανθρώπων απλών με αγάπη και μόνο προς τα κοινά। Κάνει την τοπική αυτοδιοίκηση επάγγελμα, συμφέρον, δεκανίκι και εκεί είναι καιρός πια και πρέπει να γίνει η υπέρβαση από τον κάθε νέο υποψήφιο να προβάλει την ιδιαιτερότητα και τη διαφορετικότητα της προσωπικότητάς του και της σκέψης του και να ‘ναι αυτό που θα τον κάνει να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους!
Μακάρι να μη συμβιβαστούν οι νέοι υποψήφιοι στα κοινωνικά πρότυπα μιας άχαρης πολιτικής τακτικής και ας γίνουν η αξία και η ακτινοβολία της προσωπικότητάς τους τα βασικά κριτήρια επιλογής τους !!
Μακάρι να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε και να απολαύσουμε, όχι έναν ανταγωνισμό παρατάξεων και κομμάτων αλλά έναν πλούσιο συναγωνισμό προσωπικοτήτων!!
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ
Με το τελευταίο Δ.Σ. περιήλθα σε σύγχυση!!
Μήπως μπερδεύτηκε η πολιτική σκέψη με τις νόμιμες διαδικασίες ή ακόμα και με τις απλές διαδικασίες;
Μήπως ο οικονομικός προγραμματισμός της δημοτικής αρχής και οι επιθυμίες της για την ευμενή πορεία του μπερδεύτηκαν με δικαιώματα που καθιερώνονται από τη νομοθεσία;
Μήπως δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι αυτά που επιθυμεί ο καθένας, που βρίσκεται στο Δ।Σ. της πόλης μας, και θα ‘θελε να πραγματοποιηθούν, δεν είναι πάντα απολύτως σύννομα με τις νόμιμες διαδικασίες και αν μη τι άλλο δεν θα ’πρεπε να τα ανακοινώνει δημοσίως; Και μάλιστα αυτό να σημαίνει ότι είναι ξεκάθαρος άνθρωπος που λέει την αλήθεια;
Γιατί δεν μπορώ να διακρίνω, ολοένα και περισσότερο, ανθρώπους με μεράκι για δημιουργία και εξελικτική πορεία παρά διεκπεραιωτές εργασιών που τις περισσότερες φορές νιώθω ότι φέρουν ασήκωτο βάρος στους ώμους τους;
Γιατί να νιώθω έτσι; Με ποιον από όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες θα έπρεπε να ταυτιστώ και ποιους να εμπιστευτώ; Αυτό δε θα έπρεπε να προσφέρουν οι άρχοντες αυτού του τόπου; Να' ναι πρότυπα, με τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ο καθένας, που θα προάγουν την ευημερία της πόλης μας και των δημοτών;
Σε ποιον θα μπορούσα να αντηχήσω την αγάπη μου για την πόλη μου; Σε ποιόν άραγε θα μπορούσα να εναποθέσω τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τις προτάσεις και τη διάθεσή μου για κουβέντες εποικοδομητικές;
Νιώθω ότι κανείς δε μου δίνει αυτή την αίσθηση, νιώθω ότι σχεδόν όλοι έχουν απομυθοποιήσει τους θεσμούς και τη θέση τους - που είναι δίπλα στον καθένα από εμάς τους δημότες.
Κανείς πια δεν μπορεί να λειτουργήσει ως έμπνευση, ως καθοδηγητής, ως δημιουργός!!!
Κανείς πια δεν πιστεύει ότι κάτι από τα παραπάνω μπορεί να είναι ίσως της μέγιστης σημασίας για τους δημότες αυτής της πόλης και όχι η κάθε είδους πολιτική μανία, προσωπική ανασφάλεια, αγώνας για το μη κατακριτέο και της επικράτησης στο προσκήνιο απλά και μόνο ικανοποιώντας κάθε είδους ναρκισσιστικής συμπεριφοράς!!
Αυτό το «κανείς» με πληγώνει, ίσως να είναι από μεγάλο παράπονο ή και από θυμό!
Η αφέλεια άρχισε να με ενοχλεί και η έλλειψη ενός «δυνατού» που θα μαζέψει τα πράγματα και θα βάλει κάποια σταθερά σημεία αναφοράς είναι αισθητή!!!
Μήπως μπερδεύτηκε η πολιτική σκέψη με τις νόμιμες διαδικασίες ή ακόμα και με τις απλές διαδικασίες;
Μήπως ο οικονομικός προγραμματισμός της δημοτικής αρχής και οι επιθυμίες της για την ευμενή πορεία του μπερδεύτηκαν με δικαιώματα που καθιερώνονται από τη νομοθεσία;
Μήπως δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι αυτά που επιθυμεί ο καθένας, που βρίσκεται στο Δ।Σ. της πόλης μας, και θα ‘θελε να πραγματοποιηθούν, δεν είναι πάντα απολύτως σύννομα με τις νόμιμες διαδικασίες και αν μη τι άλλο δεν θα ’πρεπε να τα ανακοινώνει δημοσίως; Και μάλιστα αυτό να σημαίνει ότι είναι ξεκάθαρος άνθρωπος που λέει την αλήθεια;
Γιατί δεν μπορώ να διακρίνω, ολοένα και περισσότερο, ανθρώπους με μεράκι για δημιουργία και εξελικτική πορεία παρά διεκπεραιωτές εργασιών που τις περισσότερες φορές νιώθω ότι φέρουν ασήκωτο βάρος στους ώμους τους;
Γιατί να νιώθω έτσι; Με ποιον από όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες θα έπρεπε να ταυτιστώ και ποιους να εμπιστευτώ; Αυτό δε θα έπρεπε να προσφέρουν οι άρχοντες αυτού του τόπου; Να' ναι πρότυπα, με τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ο καθένας, που θα προάγουν την ευημερία της πόλης μας και των δημοτών;
Σε ποιον θα μπορούσα να αντηχήσω την αγάπη μου για την πόλη μου; Σε ποιόν άραγε θα μπορούσα να εναποθέσω τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τις προτάσεις και τη διάθεσή μου για κουβέντες εποικοδομητικές;
Νιώθω ότι κανείς δε μου δίνει αυτή την αίσθηση, νιώθω ότι σχεδόν όλοι έχουν απομυθοποιήσει τους θεσμούς και τη θέση τους - που είναι δίπλα στον καθένα από εμάς τους δημότες.
Κανείς πια δεν μπορεί να λειτουργήσει ως έμπνευση, ως καθοδηγητής, ως δημιουργός!!!
Κανείς πια δεν πιστεύει ότι κάτι από τα παραπάνω μπορεί να είναι ίσως της μέγιστης σημασίας για τους δημότες αυτής της πόλης και όχι η κάθε είδους πολιτική μανία, προσωπική ανασφάλεια, αγώνας για το μη κατακριτέο και της επικράτησης στο προσκήνιο απλά και μόνο ικανοποιώντας κάθε είδους ναρκισσιστικής συμπεριφοράς!!
Αυτό το «κανείς» με πληγώνει, ίσως να είναι από μεγάλο παράπονο ή και από θυμό!
Η αφέλεια άρχισε να με ενοχλεί και η έλλειψη ενός «δυνατού» που θα μαζέψει τα πράγματα και θα βάλει κάποια σταθερά σημεία αναφοράς είναι αισθητή!!!
Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΣΤΗΝ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ !
Πολλές επιλογές για το Σαββατοκύριακο που έρχεται και όχι μόνο …..
Πολλές και ωραίες εκδηλώσεις αλλά και προτάσεις που προκύπτουν και δίνουν ιδέες ώστε αυτό το Σαββατοκύριακο, που μπορεί να επεκταθεί στην Παρασκευή πριν και την ΔευτεροΤρίτη μετά, να είναι διαφορετικό, ενδιαφέρον και πλούσιο ……
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010, ώρα 7:00 μμ στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, παρουσίαση του μυθιστορήματος «ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ ΟΛΑ», της Ευσταθίας Ματζαρίδου, η οποία είναι από την Ορεστιάδα. http://hamalidis.blogspot.com/2010/03/blog-post_16.html , http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30395&obcatid=11
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010, ώρα 6:30 μμ στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, Εκδήλωση του τμήματος Κεραμικής της Δ.Κ.Ε.Π.Α.Ο. με τη συνεργασία και συμμετοχή της Περιβαλλοντικής Ομάδας του 2ου Γυμνασίου Ορεστιάδας, της παιδικής χορωδίας της Δ.Κ.Ε.Π.Α.Ο., και της ομάδας Αγωγής Υγείας του 2ου Γυμνασίου Ορεστιάδας. Θα πραγματοποιηθεί εορταγορά (bazaar) για την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου.
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010, ώρα 7:30 μμ στο κεντρικό αμφιθέατρο του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης του ΔΠΘ στην Ορεστιάδα θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση – συζήτηση από την Β’ ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ και το Σύλλογο Εκπ/κων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ορεστιάδας με θέμα : «Από την «ισχυρή Ελλάδα» της «θωρακισμένης οικονομίας», στην Ελλάδα της κατάρρευσης και της νέας Κατοχής. Υπάρχει ελπίδα;» με εξαιρετικούς ομιλητές σε ένα από τα πιο επίκαιρα θέματα! http://www.ardin.gr/node/2965
Από την Πέμπτη 19 Μαρτίου θα παίζεται στον Κιν/φο Αλέξανδρο η πολυσυζητημένη παιδική ταινία «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Σάββατο 20 Μαρτίου και ώρα 8.00 μ.μ., στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξ/πολης, Σύλλογος Ελληνογαλλικής Φιλίας «Το Σπίτι της Αντουανέττας», ΔΙΟΡΓΑΝΏΝΕΙ παράσταση με χορό, κωμικά σκετς και μαύρο θέατρο από τον ερασιτεχνικό θίασο “DELIRE FARGEOIS” της πόλης FARGES της Γαλλίας. Έχω πληροφορηθεί ότι κάθε Παρασκευή βραδάκι στο «Σπίτι της Αντουανέτας» γίνονται συναντήσεις ενηλίκων που γνωρίζουν αλλά δεν εξασκούν τη γαλλική γλώσσα και εκεί έχουν την ευκαιρία να το πραγματοποιήσουν με κρασάκι και γαλλική ατμόσφαιρα! http://tomadakis.blogspot.com/2010/03/blog-post_2369.html
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010 στις 9 μμ στο Baobab διοργανώνεται μουσική εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου «Ιμαρέτ: στη σκιά του ρολογιού», το οποίο πήρε το βραβείο αναγνωστών 2009 στον ετήσιο διαγωνισμό που οργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30389&obcatid=11
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010 και ώρα 7:00 θα πραγματοποιηθεί στο Ανθίμειο Πολιτιστικό Κέντρο (δίπλα στην Αγία Κυριακή) η παρουσίαση του φωτογραφικού Λευκώματος που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολη με τίτλο "4 Εποχές στο Δέλτα του Έβρου". Το Λεύκωμα περιέχει φωτογραφίες του ιερέως της Μητροπόλεως π. Πέτρου Κηπουρού. http://gatzoli.blogspot.com/2010/03/blog-post_3950.html
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010 στις 11:00 π.μ. στο Βόρειο Πευκώνα της πόλης θα πραγματοποιηθεί δενδροφύτευση από την Αναπτυξιακή Εταιρεία του Δήμου Ορεστιάδας σε συνεργασία με τον Ποδηλατικό Αθλητικό Σύλλογο Ορεστιάδας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας.
Για τρεις ημέρες από την Κυριακή, 21 έως την Τρίτη, 23 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης θα προβληθούν επιλεγμένες ταινίες του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οι φίλοι του κινηματογράφου θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 3 μέρες προβολών, με 11 ντοκιμαντέρ με σημαντικά θέματα, από τον χώρο της μουσικής, του κινηματογράφου, της πολιτικής, της οικολογίας, της υγείας κ.α. http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30390&obcatid=11
Και μη ξεχνάτε πως είναι πάντα μια καλή ιδέα να περάσετε όμορφα μόνοι ή μαζί με τα παιδιά σας στην Ορεστιάδα :
• Στη Δημοτική βιβλιοθήκη με εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία για πολλά από τα θέματα που μπορεί να ενδιαφέρουν τον καθένα, μια πλούσια συλλογή παιδικών βιβλίων και έναν όμορφο χώρο για να διαβάσετε, να σερφάρετε ή να καθίσετε με τα παιδιά σας στη μοκέτα και να ξεφυλλίσετε παλιά και καινούρια βιβλία.
• Να κάνετε έναν περίπατο στα μονοπάτια του Βόρειου πευκώνα της πόλης από την Ορέστου μέχρι την περιοχή του παλιού σταθμού.
• Να επισκεφτείτε τη μόνιμη έκθεση φωτογραφίας του Κου Γκεντσίδη και του Κου Κυριακίδη στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης με θέμα Πρόσωπα και Επαγγέλματα της Ορεστιάδας από τη δημιουργία της.
• Να δείτε το ηλιοβασίλεμα από το Πάρκο Οινόης !!
• Να επισκεφτείτε τον οικισμό της Παταγής που διατηρεί ακόμα το χρώμα της υπαίθρου και να θαυμάσετε το Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Νικολάου που από το καλοκαίρι θα είναι επισκέψιμος από το κοινό και στο εσωτερικό του. 
• Να μάθετε για τις δράσεις και τις προτάσεις των συλλόγων της πόλης μας και να συμμετέχετε σε κάποιον απ’ αυτούς.
• Να πάτε στο Ανοιχτό Δημοτικό Στάδιο και να απολαύσετε το σούρουπο παίζοντας με τα παιδιά σας ή κάνοντας τζόκινγκ ή περπάτημα.
• Να κάνετε μια βόλτα στο καινούριο Πάρκο που ολοκληρώνεται στη Δυτική πλευρά της Ορεστιάδας με τη στεγασμένη γέφυρα, την παιδική χαρά και τους κυκλικούς σχηματισμούς.
• Να επισκεφτείτε τις δύο καινούριες παιδικές χαρές των οικισμών του Δήμου Ορεστιάδας, στη Λεπτή απέναντι από το γήπεδο που ολοκληρώνεται σε μια πρότυπη παιδική χαρά και στο Νεοχώρι δίπλα στην εκκλησία της οποίας η ανάπλαση θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, αλλά ήδη διαθέτει ολοκαίνουργα παιχνίδια. 
• Να κάνετε μια «βόλτα» από τα τοπικά blogs της πόλης και του Νομού για να μάθετε τα νέα που κυκλοφορούν και να συμμετάσχετε σε συζητήσεις που φέρνουν στην επιφάνεια θέματα που απασχολούν την πόλη.
Πολλές και ωραίες εκδηλώσεις αλλά και προτάσεις που προκύπτουν και δίνουν ιδέες ώστε αυτό το Σαββατοκύριακο, που μπορεί να επεκταθεί στην Παρασκευή πριν και την ΔευτεροΤρίτη μετά, να είναι διαφορετικό, ενδιαφέρον και πλούσιο ……
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010, ώρα 7:00 μμ στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, παρουσίαση του μυθιστορήματος «ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ ΟΛΑ», της Ευσταθίας Ματζαρίδου, η οποία είναι από την Ορεστιάδα. http://hamalidis.blogspot.com/2010/03/blog-post_16.html , http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30395&obcatid=11
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010, ώρα 6:30 μμ στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, Εκδήλωση του τμήματος Κεραμικής της Δ.Κ.Ε.Π.Α.Ο. με τη συνεργασία και συμμετοχή της Περιβαλλοντικής Ομάδας του 2ου Γυμνασίου Ορεστιάδας, της παιδικής χορωδίας της Δ.Κ.Ε.Π.Α.Ο., και της ομάδας Αγωγής Υγείας του 2ου Γυμνασίου Ορεστιάδας. Θα πραγματοποιηθεί εορταγορά (bazaar) για την ενίσχυση του φιλανθρωπικού έργου.
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010, ώρα 7:30 μμ στο κεντρικό αμφιθέατρο του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης του ΔΠΘ στην Ορεστιάδα θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση – συζήτηση από την Β’ ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ και το Σύλλογο Εκπ/κων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ορεστιάδας με θέμα : «Από την «ισχυρή Ελλάδα» της «θωρακισμένης οικονομίας», στην Ελλάδα της κατάρρευσης και της νέας Κατοχής. Υπάρχει ελπίδα;» με εξαιρετικούς ομιλητές σε ένα από τα πιο επίκαιρα θέματα! http://www.ardin.gr/node/2965
Από την Πέμπτη 19 Μαρτίου θα παίζεται στον Κιν/φο Αλέξανδρο η πολυσυζητημένη παιδική ταινία «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Σάββατο 20 Μαρτίου και ώρα 8.00 μ.μ., στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξ/πολης, Σύλλογος Ελληνογαλλικής Φιλίας «Το Σπίτι της Αντουανέττας», ΔΙΟΡΓΑΝΏΝΕΙ παράσταση με χορό, κωμικά σκετς και μαύρο θέατρο από τον ερασιτεχνικό θίασο “DELIRE FARGEOIS” της πόλης FARGES της Γαλλίας. Έχω πληροφορηθεί ότι κάθε Παρασκευή βραδάκι στο «Σπίτι της Αντουανέτας» γίνονται συναντήσεις ενηλίκων που γνωρίζουν αλλά δεν εξασκούν τη γαλλική γλώσσα και εκεί έχουν την ευκαιρία να το πραγματοποιήσουν με κρασάκι και γαλλική ατμόσφαιρα! http://tomadakis.blogspot.com/2010/03/blog-post_2369.html
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010 στις 9 μμ στο Baobab διοργανώνεται μουσική εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου «Ιμαρέτ: στη σκιά του ρολογιού», το οποίο πήρε το βραβείο αναγνωστών 2009 στον ετήσιο διαγωνισμό που οργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30389&obcatid=11
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010 και ώρα 7:00 θα πραγματοποιηθεί στο Ανθίμειο Πολιτιστικό Κέντρο (δίπλα στην Αγία Κυριακή) η παρουσίαση του φωτογραφικού Λευκώματος που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολη με τίτλο "4 Εποχές στο Δέλτα του Έβρου". Το Λεύκωμα περιέχει φωτογραφίες του ιερέως της Μητροπόλεως π. Πέτρου Κηπουρού. http://gatzoli.blogspot.com/2010/03/blog-post_3950.html
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010 στις 11:00 π.μ. στο Βόρειο Πευκώνα της πόλης θα πραγματοποιηθεί δενδροφύτευση από την Αναπτυξιακή Εταιρεία του Δήμου Ορεστιάδας σε συνεργασία με τον Ποδηλατικό Αθλητικό Σύλλογο Ορεστιάδας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας.
Για τρεις ημέρες από την Κυριακή, 21 έως την Τρίτη, 23 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης θα προβληθούν επιλεγμένες ταινίες του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οι φίλοι του κινηματογράφου θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 3 μέρες προβολών, με 11 ντοκιμαντέρ με σημαντικά θέματα, από τον χώρο της μουσικής, του κινηματογράφου, της πολιτικής, της οικολογίας, της υγείας κ.α. http://gnomi-evros.gr/show.cfm?id=30390&obcatid=11
Και μη ξεχνάτε πως είναι πάντα μια καλή ιδέα να περάσετε όμορφα μόνοι ή μαζί με τα παιδιά σας στην Ορεστιάδα :
• Στη Δημοτική βιβλιοθήκη με εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία για πολλά από τα θέματα που μπορεί να ενδιαφέρουν τον καθένα, μια πλούσια συλλογή παιδικών βιβλίων και έναν όμορφο χώρο για να διαβάσετε, να σερφάρετε ή να καθίσετε με τα παιδιά σας στη μοκέτα και να ξεφυλλίσετε παλιά και καινούρια βιβλία.• Να κάνετε έναν περίπατο στα μονοπάτια του Βόρειου πευκώνα της πόλης από την Ορέστου μέχρι την περιοχή του παλιού σταθμού.
• Να επισκεφτείτε τη μόνιμη έκθεση φωτογραφίας του Κου Γκεντσίδη και του Κου Κυριακίδη στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης με θέμα Πρόσωπα και Επαγγέλματα της Ορεστιάδας από τη δημιουργία της.
• Να δείτε το ηλιοβασίλεμα από το Πάρκο Οινόης !!
• Να επισκεφτείτε τον οικισμό της Παταγής που διατηρεί ακόμα το χρώμα της υπαίθρου και να θαυμάσετε το Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Νικολάου που από το καλοκαίρι θα είναι επισκέψιμος από το κοινό και στο εσωτερικό του. 
• Να μάθετε για τις δράσεις και τις προτάσεις των συλλόγων της πόλης μας και να συμμετέχετε σε κάποιον απ’ αυτούς.
• Να πάτε στο Ανοιχτό Δημοτικό Στάδιο και να απολαύσετε το σούρουπο παίζοντας με τα παιδιά σας ή κάνοντας τζόκινγκ ή περπάτημα.
• Να κάνετε μια βόλτα στο καινούριο Πάρκο που ολοκληρώνεται στη Δυτική πλευρά της Ορεστιάδας με τη στεγασμένη γέφυρα, την παιδική χαρά και τους κυκλικούς σχηματισμούς.
• Να επισκεφτείτε τις δύο καινούριες παιδικές χαρές των οικισμών του Δήμου Ορεστιάδας, στη Λεπτή απέναντι από το γήπεδο που ολοκληρώνεται σε μια πρότυπη παιδική χαρά και στο Νεοχώρι δίπλα στην εκκλησία της οποίας η ανάπλαση θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, αλλά ήδη διαθέτει ολοκαίνουργα παιχνίδια. 
• Να κάνετε μια «βόλτα» από τα τοπικά blogs της πόλης και του Νομού για να μάθετε τα νέα που κυκλοφορούν και να συμμετάσχετε σε συζητήσεις που φέρνουν στην επιφάνεια θέματα που απασχολούν την πόλη.
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
ΓΥΝΑΙΚΑ .....
Μια υπέροχη γιορτή για τη γυναίκα πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής 7 Μαρτίου....
Ήταν μια εκδήλωση που είχε όλα τα στοιχεία που τιμούν τη γυναίκα, την ιδιαίτερη φύση της, τον ξεχωριστό κόσμο μέσα στον οποίο λατρεύει να ζει όταν η ίδια αποφασίσει ότι το επιθυμεί και της αξίζει!!!
Τη γιορτή αυτή εμπνεύστηκε το High Care Center και η υπεύθυνη Ρούλα Τζαμπαζίδου - Θεοδώρου που πρόσφερε στις γυναίκες την ευκαιρία να φτιάξουν παρέες, κύκλους, ομάδες, να μιλήσουν μεταξύ τους, να γελάσουν και να μοιραστούν τρεις ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις που είχαν να πούνε κάτι καινούριο, κάτι που αφορά όλες τις γυναικές και μόνο αυτές.
Προσωπικά είχα πολύ καιρό να νιώσω ότι συμμετείχα σε μια εκδήλωση που είχε χαρακτήρα, είχε χαρά, είχε ποιότητα και είχε διοργανωθεί για να χαρούν όλες οι γυναίκες που θα συμμετείχαν και να περάσουν καλά .... τόσο απλά, χωρίς άλλο σκοπό και στόχο.
Η ευχή προς όλες εμάς τις γυναίκες .... Να διατηρούμε ακέραιη την έμφυτη ομορφιά μας, να βάζουμε στα πράγματα τη γυναικεία σφραγίδα μας, να λειτουργούμε μέσα από τη θηλυκότητά μας, ακόμα και αν αυτό αμβλύνει κάπως τα ανταγωνιστικά προσόντα μας.
Με τη δική μας δυναμική να αναδείξουμε τη διαφορετικότητα της γυναικείας φύσης μας η οποία θα κυριαρχεί ως επιθυμία υποστηρίζοντας το έμφυτο μεγαλείο μας!
Το θέμα της εκδήλωσης ήταν "Γυναίκα και Ομορφιά" και οι παρουσιάσεις ήταν :
"Οι φροντίδες ομορφιάς ανά τους αιώνες", από τη Ρούλα Τζαμπαζίδου, μια αναδρομή στο χρόνο με όλες εκείνες τις υπέροχες ιεροτελεστίες ομορφιάς που απολάμβαναν οι γυναίκες.
"Καινοτόμοι Μέθοδοι Ομορφιάς" από την Πόπη Σαμπάνη, μια εξαιρετική παρουσίαση με ότι πιο καινούριο κυκλοφορεί στην αισθητική.
"Η θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία" της οποίας η περίληψη ακολουθεί ....
High Care Center
Υπεύθυνη : Ρούλα Τζαμπαζίδου - Θεοδώρου
«ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ»
Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010
«Η Θέση της Γυναίκας στη Σύγχρονη Κοινωνία»
Παρουσίαση : Αναστασία Κολοκοτρώνη, Μέλος του Κύκλου Παιδείας «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» Ομαδικών Αναλυτών της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ), Μέλος της Θεραπευτικής Κοινότητας «ΚΥΨΕΛΗ» της ΕΕΟΑΨ.
Πολιτικός Μηχανικός Τ.Ε., Δημόσιος Υπάλληλος Τεχνικής Υπηρεσίας Δήμου Ορεστιάδας.
Η γυναίκα στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία και εποχή καλείται να είναι μητέρα, σύζυγος, σύντροφος, να εργάζεται, να καλύπτει τα δικά της ενδιαφέροντα και ανησυχίες, να δημιουργεί, να εκφράζεται, να μη φοβάται να ρισκάρει και όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός κόσμου που κυλάει εύκολα στην αμφισβήτηση και την προκατάληψη.
Η κάθε γυναίκα αρχικά για να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσβατη και αγχωτική πολλές φορές νέα κατάσταση επιλέγει να θεωρεί ρόλους, τις θέσεις που καλείται να πάρει, επωφελούμενη την προσωρινότητά τους.
Η συνειδητοποίηση ότι ο ρόλος είναι κάτι προσωρινό και απαραίτητο μόνο στην αρχή, σταδιακά μπορεί να αποκαλύψει και να υποστηρίξει τη δική της προσωπικότητα και μοναδικότητα, η οποία θα χαρακτηρίζει τις πράξεις της και η ίδια θα αναδειχθεί από το ρόλο που υποδύεται, σε πρόσωπο με δυναμική αναλαμβάνοντας θέσεις, που η ίδια θα επιλέγει και θα υποστηρίζει κάτω από την ομπρέλα της θηλυκότητας και της γυναικείας της φύσης.
Πόσο η στάση της γυναίκας επηρεάζεται από την τάση ισότητας των δύο φύλων; Τι σημαίνει η θεώρηση της ισότητας μεταξύ αντρών και γυναικών; Πόσο τελικά θεωρούμε τα δύο φύλα ίσα, όμοια ή ισότιμα;
Στη σύγχρονη κοινωνία η έννοια της ισότητας άλλαξε. Ισότητα πια σημαίνει ομοιότητα. Η ομοιότητα των περιορισμών, των ανθρώπων που δουλεύουν στις ίδιες δουλειές, που έχουν τις ίδιες διασκεδάσεις, τα ίδια αισθήματα, τις ίδιες ιδέες. Η ισότητα αυτή μοιάζει μια εκδήλωση της τάσης για κατάργηση των διαφορών των δύο φύλων. Η ισότητα αγοράζεται με αυτή ακριβώς την τιμή : οι γυναίκες είναι ίσες γιατί δεν είναι πια διαφορετικές!
Με τον τρόπο αυτό η πολικότητα των φύλων εξαφανίζεται και μαζί με αυτήν η ερωτική αγάπη, που βασίζεται σε αυτή την πολικότητα.
Ο άντρας, από την εποχή των σπηλαίων, είναι ο κυνηγός, έχει μπροστά του στόχους που πρέπει να «εκτελέσει» και να φέρει εις πέρας, έναν ή περισσότερους κάθε φορά, στους οποίους μεμονωμένα καλείται να ανταπεξέλθει και να βγει νικητής.
Είναι το πιο δυνατό και τολμηρό μέρος του ζεύγους. Προσφέρεται ολόκληρος και ωθείται σε πολλαπλές μορφές δράσης, εντελώς διακεκριμένες μεταξύ τους αλλά ως προς μη πολυσχιδείς αποφάσεις.
Αυτό που χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ αντρών είναι η διαπραγμάτευση, που μέσα της περικλείει ένα είδος ανταγωνισμού, καταλυτικού όμως για τη διευθέτηση των σχέσεων τους.
Η αξία του συνίσταται στο ότι με αυτό τον τρόπο υλοποιεί και αναπτύσσει.
Η γυναίκα, είναι η συλλέκτρια, αυτή που περισυλλέγει «καρπούς», πληροφορίες και ζωτικά στοιχεία ικανά να φροντίσουν και να ανατροφοδοτήσουν την οικογένειά της.
Παραμένει αρμονική, γαληνεύει και αναπαύεται σε ό,τι αφομοίωσε και ενσωμάτωσε. Δεν πραγματώνει τη δημιουργική της δράση με ενέργειες μεμονωμένες και αποσπασματικές, που τείνουν προς έναν εξωτερικό σκοπό. Γίνεται οργανισμός ενιαίος με το δημιούργημά της. Τα βάθη της ύπαρξής της μη αρκούμενα σε μια μοναδική γραμμή, θέλουν να μορφοποιηθούν σε μια σφαίρα όπου κάθε τι θα έχει τη θέση του.
Αυτό που χαρακτηρίζει τις σχέσεις γυναικών είναι η συνεργασία, κάτι που αναγάγεται στη σύνθεση και όχι σε κάτι αποσπασματικό.
Η γυναίκα οφείλει να επανακτήσει την πρώτιστη εστίασή της στην ηρεμία και τη χαλάρωση μιας θέσης δίπλα στον άντρα με ισότιμο αλλά και διαφοροποιημένο τρόπο, την θεώρηση της μητρότητας ως προσφοράς χωρίς όρια και απαιτήσεις, της ενστάλαξης της αγάπης για τη ζωή στο παιδί της καθώς και την προσήλωσή της στο να είναι ευτυχισμένη για να μπορεί να είναι μια καλή σύντροφος, μητέρα, εργαζόμενη και δημιουργός.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :
Becker, R. (θεατρικός μονόλογος) – Παπαστάθη, Α (διασκευή, σκηνοθεσία)
(2010) Cavemαn. Αθήνα : θέατρο Coronet (Βλαδίμηρος Κυριακίδης)
Θουκυδίδης (5/2002) Περικλέους Επιτάφιος. Αθήνα : εκδ. ΖΗΤΡΟΣ
Κουρουκλάρη, Μ. ( ) Η «Νοσούσα» γυναικεία σεξουαλικότητα.
Ομάδα γυναικείων σπουδών, Θεσσαλονίκη : ΑΠΘ
Lou Andreas, S. (2005) Η ανθρώπινη φύση της γυναίκας. Αθήνα : εκδ. Ροές
Μενούτης, Β. (2009) Σεμινάριο Εποπτείας Ομάδων Εμπειρίας – Αυτογνωσίας
της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης & Ψυχοθεραπείας
(ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Σκλία Ν. (2008) Μια φορά και έναν καιρό … η Γυναίκα, Εισαγωγικό Σεμινάριο –
Εργαστήριο Ομαδικών Δυναμικών (ΕΣΕΟΔ) της Ελληνικής Εταιρείας
Ομαδικής Ανάλυσης & Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Στόϊκου, Ν. (2009) Μητέρα. Εισαγωγικό Σεμινάριο – Εργαστήριο Ομαδικών
Δυναμικών (ΕΣΕΟΔ) της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης
& Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Φρομ, Ε. (1978) Η τέχνη της Αγάπης. Αθήνα : εκδ. Μπουκουμάνη
Χόρνεϋ, Κ (1978) Η ψυχολογία της γυναίκας. Αθήνα : εκδ. Γλάρος
Ήταν μια εκδήλωση που είχε όλα τα στοιχεία που τιμούν τη γυναίκα, την ιδιαίτερη φύση της, τον ξεχωριστό κόσμο μέσα στον οποίο λατρεύει να ζει όταν η ίδια αποφασίσει ότι το επιθυμεί και της αξίζει!!!
Τη γιορτή αυτή εμπνεύστηκε το High Care Center και η υπεύθυνη Ρούλα Τζαμπαζίδου - Θεοδώρου που πρόσφερε στις γυναίκες την ευκαιρία να φτιάξουν παρέες, κύκλους, ομάδες, να μιλήσουν μεταξύ τους, να γελάσουν και να μοιραστούν τρεις ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις που είχαν να πούνε κάτι καινούριο, κάτι που αφορά όλες τις γυναικές και μόνο αυτές.
Προσωπικά είχα πολύ καιρό να νιώσω ότι συμμετείχα σε μια εκδήλωση που είχε χαρακτήρα, είχε χαρά, είχε ποιότητα και είχε διοργανωθεί για να χαρούν όλες οι γυναίκες που θα συμμετείχαν και να περάσουν καλά .... τόσο απλά, χωρίς άλλο σκοπό και στόχο.
Η ευχή προς όλες εμάς τις γυναίκες .... Να διατηρούμε ακέραιη την έμφυτη ομορφιά μας, να βάζουμε στα πράγματα τη γυναικεία σφραγίδα μας, να λειτουργούμε μέσα από τη θηλυκότητά μας, ακόμα και αν αυτό αμβλύνει κάπως τα ανταγωνιστικά προσόντα μας.
Με τη δική μας δυναμική να αναδείξουμε τη διαφορετικότητα της γυναικείας φύσης μας η οποία θα κυριαρχεί ως επιθυμία υποστηρίζοντας το έμφυτο μεγαλείο μας!
Το θέμα της εκδήλωσης ήταν "Γυναίκα και Ομορφιά" και οι παρουσιάσεις ήταν :
"Οι φροντίδες ομορφιάς ανά τους αιώνες", από τη Ρούλα Τζαμπαζίδου, μια αναδρομή στο χρόνο με όλες εκείνες τις υπέροχες ιεροτελεστίες ομορφιάς που απολάμβαναν οι γυναίκες.
"Καινοτόμοι Μέθοδοι Ομορφιάς" από την Πόπη Σαμπάνη, μια εξαιρετική παρουσίαση με ότι πιο καινούριο κυκλοφορεί στην αισθητική.
"Η θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία" της οποίας η περίληψη ακολουθεί ....
High Care Center
Υπεύθυνη : Ρούλα Τζαμπαζίδου - Θεοδώρου
«ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ»
Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010
«Η Θέση της Γυναίκας στη Σύγχρονη Κοινωνία»
Παρουσίαση : Αναστασία Κολοκοτρώνη, Μέλος του Κύκλου Παιδείας «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» Ομαδικών Αναλυτών της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ), Μέλος της Θεραπευτικής Κοινότητας «ΚΥΨΕΛΗ» της ΕΕΟΑΨ.
Πολιτικός Μηχανικός Τ.Ε., Δημόσιος Υπάλληλος Τεχνικής Υπηρεσίας Δήμου Ορεστιάδας.
Η γυναίκα στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία και εποχή καλείται να είναι μητέρα, σύζυγος, σύντροφος, να εργάζεται, να καλύπτει τα δικά της ενδιαφέροντα και ανησυχίες, να δημιουργεί, να εκφράζεται, να μη φοβάται να ρισκάρει και όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός κόσμου που κυλάει εύκολα στην αμφισβήτηση και την προκατάληψη.
Η κάθε γυναίκα αρχικά για να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσβατη και αγχωτική πολλές φορές νέα κατάσταση επιλέγει να θεωρεί ρόλους, τις θέσεις που καλείται να πάρει, επωφελούμενη την προσωρινότητά τους.
Η συνειδητοποίηση ότι ο ρόλος είναι κάτι προσωρινό και απαραίτητο μόνο στην αρχή, σταδιακά μπορεί να αποκαλύψει και να υποστηρίξει τη δική της προσωπικότητα και μοναδικότητα, η οποία θα χαρακτηρίζει τις πράξεις της και η ίδια θα αναδειχθεί από το ρόλο που υποδύεται, σε πρόσωπο με δυναμική αναλαμβάνοντας θέσεις, που η ίδια θα επιλέγει και θα υποστηρίζει κάτω από την ομπρέλα της θηλυκότητας και της γυναικείας της φύσης.
Πόσο η στάση της γυναίκας επηρεάζεται από την τάση ισότητας των δύο φύλων; Τι σημαίνει η θεώρηση της ισότητας μεταξύ αντρών και γυναικών; Πόσο τελικά θεωρούμε τα δύο φύλα ίσα, όμοια ή ισότιμα;
Στη σύγχρονη κοινωνία η έννοια της ισότητας άλλαξε. Ισότητα πια σημαίνει ομοιότητα. Η ομοιότητα των περιορισμών, των ανθρώπων που δουλεύουν στις ίδιες δουλειές, που έχουν τις ίδιες διασκεδάσεις, τα ίδια αισθήματα, τις ίδιες ιδέες. Η ισότητα αυτή μοιάζει μια εκδήλωση της τάσης για κατάργηση των διαφορών των δύο φύλων. Η ισότητα αγοράζεται με αυτή ακριβώς την τιμή : οι γυναίκες είναι ίσες γιατί δεν είναι πια διαφορετικές!
Με τον τρόπο αυτό η πολικότητα των φύλων εξαφανίζεται και μαζί με αυτήν η ερωτική αγάπη, που βασίζεται σε αυτή την πολικότητα.
Ο άντρας, από την εποχή των σπηλαίων, είναι ο κυνηγός, έχει μπροστά του στόχους που πρέπει να «εκτελέσει» και να φέρει εις πέρας, έναν ή περισσότερους κάθε φορά, στους οποίους μεμονωμένα καλείται να ανταπεξέλθει και να βγει νικητής.
Είναι το πιο δυνατό και τολμηρό μέρος του ζεύγους. Προσφέρεται ολόκληρος και ωθείται σε πολλαπλές μορφές δράσης, εντελώς διακεκριμένες μεταξύ τους αλλά ως προς μη πολυσχιδείς αποφάσεις.
Αυτό που χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ αντρών είναι η διαπραγμάτευση, που μέσα της περικλείει ένα είδος ανταγωνισμού, καταλυτικού όμως για τη διευθέτηση των σχέσεων τους.
Η αξία του συνίσταται στο ότι με αυτό τον τρόπο υλοποιεί και αναπτύσσει.
Η γυναίκα, είναι η συλλέκτρια, αυτή που περισυλλέγει «καρπούς», πληροφορίες και ζωτικά στοιχεία ικανά να φροντίσουν και να ανατροφοδοτήσουν την οικογένειά της.
Παραμένει αρμονική, γαληνεύει και αναπαύεται σε ό,τι αφομοίωσε και ενσωμάτωσε. Δεν πραγματώνει τη δημιουργική της δράση με ενέργειες μεμονωμένες και αποσπασματικές, που τείνουν προς έναν εξωτερικό σκοπό. Γίνεται οργανισμός ενιαίος με το δημιούργημά της. Τα βάθη της ύπαρξής της μη αρκούμενα σε μια μοναδική γραμμή, θέλουν να μορφοποιηθούν σε μια σφαίρα όπου κάθε τι θα έχει τη θέση του.
Αυτό που χαρακτηρίζει τις σχέσεις γυναικών είναι η συνεργασία, κάτι που αναγάγεται στη σύνθεση και όχι σε κάτι αποσπασματικό.
Η γυναίκα οφείλει να επανακτήσει την πρώτιστη εστίασή της στην ηρεμία και τη χαλάρωση μιας θέσης δίπλα στον άντρα με ισότιμο αλλά και διαφοροποιημένο τρόπο, την θεώρηση της μητρότητας ως προσφοράς χωρίς όρια και απαιτήσεις, της ενστάλαξης της αγάπης για τη ζωή στο παιδί της καθώς και την προσήλωσή της στο να είναι ευτυχισμένη για να μπορεί να είναι μια καλή σύντροφος, μητέρα, εργαζόμενη και δημιουργός.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :
Becker, R. (θεατρικός μονόλογος) – Παπαστάθη, Α (διασκευή, σκηνοθεσία)
(2010) Cavemαn. Αθήνα : θέατρο Coronet (Βλαδίμηρος Κυριακίδης)
Θουκυδίδης (5/2002) Περικλέους Επιτάφιος. Αθήνα : εκδ. ΖΗΤΡΟΣ
Κουρουκλάρη, Μ. ( ) Η «Νοσούσα» γυναικεία σεξουαλικότητα.
Ομάδα γυναικείων σπουδών, Θεσσαλονίκη : ΑΠΘ
Lou Andreas, S. (2005) Η ανθρώπινη φύση της γυναίκας. Αθήνα : εκδ. Ροές
Μενούτης, Β. (2009) Σεμινάριο Εποπτείας Ομάδων Εμπειρίας – Αυτογνωσίας
της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης & Ψυχοθεραπείας
(ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Σκλία Ν. (2008) Μια φορά και έναν καιρό … η Γυναίκα, Εισαγωγικό Σεμινάριο –
Εργαστήριο Ομαδικών Δυναμικών (ΕΣΕΟΔ) της Ελληνικής Εταιρείας
Ομαδικής Ανάλυσης & Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Στόϊκου, Ν. (2009) Μητέρα. Εισαγωγικό Σεμινάριο – Εργαστήριο Ομαδικών
Δυναμικών (ΕΣΕΟΔ) της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης
& Ψυχοθεραπείας (ΕΕΟΑΨ). Αθήνα
Φρομ, Ε. (1978) Η τέχνη της Αγάπης. Αθήνα : εκδ. Μπουκουμάνη
Χόρνεϋ, Κ (1978) Η ψυχολογία της γυναίκας. Αθήνα : εκδ. Γλάρος
Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2010
ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ .....
Μπορεί να πέρασε αρκετός καιρός, η αλλαγή ενός ολόκληρου χρόνου, για μένα όμως μάλλον τώρα ήρθε το «πλήρωμα του χρόνου» για να γράψω για τις συναντήσεις των bloggers της πόλης μας! Αυτό προέκυψε ακούγοντας το μοναδικό σε στίχους τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου που μαζί με την ιδιαίτερη και διαχρονική του μουσική εκφράζει όσο τίποτε άλλο τον Έλληνα αλλά και ….. τις πραγματικές παρέες που με τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων δημιουργούν μια «σύναξης» ανεπανάληπτη κάθε φορά!
Πολλά από αυτά που τραγουδάει ο Διονύσης Σαββόπουλος μου έφεραν στο μυαλό αυτές τις δύο απλές αλλά μοναδικές συναντήσεις μας … που ήταν οι πρώτες (για μένα) αλλά άφησαν ένα ίχνος πολύ ιδιαίτερο, οικείο, ουσιαστικό, δημιουργώντας μια όμορφη επικοινωνιακή σχέση που δε μπορείς να πετύχεις σήμερα εύκολα, κυρίως μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές απόψεις, προσεγγίσεις και σκέψεις. Είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που συμμετείχα σε αυτές τις δύο συναντήσεις, δε διστάζω να πω ότι περιμένω και προτείνω μια επόμενη! Παρακάτω χρησιμοποιώ παραποιημένους τους στίχους του τραγουδιού για να τους κάνω περισσότερο δικούς μας …… γιατί είμαστε μια αξιοζήλευτη παρέα και μας αξίζουν !!!!
«Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς»
Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξης αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί
Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες
Kάνει ο makiaveli την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Λευθέρης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει
Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο Χρήστος ο μουσικός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρέφτισμά τους στις ακρογιαλιές
Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Ελλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία
Να κι ο Δύσπιστος Γενικώς που «πυροβολεί»
κι η alkioni ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο ΛΙΓΑΠΟΛΑ με τoν ΓΙΑΝΝΗ
μαζί κι ο Νίκος και ο tomadakis
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούνε γελαστοί
Τότε ο makiaveli , ο μανδραγόρας
σκύβει στη μεριά του pressa-@
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου
Τι να φταίει το ΔουΣου
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει
Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία
Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς
Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
http://www.youtube.com/watch?v=UeqK2eh2vMk
Πολλά από αυτά που τραγουδάει ο Διονύσης Σαββόπουλος μου έφεραν στο μυαλό αυτές τις δύο απλές αλλά μοναδικές συναντήσεις μας … που ήταν οι πρώτες (για μένα) αλλά άφησαν ένα ίχνος πολύ ιδιαίτερο, οικείο, ουσιαστικό, δημιουργώντας μια όμορφη επικοινωνιακή σχέση που δε μπορείς να πετύχεις σήμερα εύκολα, κυρίως μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές απόψεις, προσεγγίσεις και σκέψεις. Είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που συμμετείχα σε αυτές τις δύο συναντήσεις, δε διστάζω να πω ότι περιμένω και προτείνω μια επόμενη! Παρακάτω χρησιμοποιώ παραποιημένους τους στίχους του τραγουδιού για να τους κάνω περισσότερο δικούς μας …… γιατί είμαστε μια αξιοζήλευτη παρέα και μας αξίζουν !!!!
«Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς»
Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξης αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί
Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες
Kάνει ο makiaveli την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Λευθέρης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει
Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο Χρήστος ο μουσικός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρέφτισμά τους στις ακρογιαλιές
Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Ελλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία
Να κι ο Δύσπιστος Γενικώς που «πυροβολεί»
κι η alkioni ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο ΛΙΓΑΠΟΛΑ με τoν ΓΙΑΝΝΗ
μαζί κι ο Νίκος και ο tomadakis
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούνε γελαστοί
Τότε ο makiaveli , ο μανδραγόρας
σκύβει στη μεριά του pressa-@
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου
Τι να φταίει το ΔουΣου
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει
Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία
Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς
Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
http://www.youtube.com/watch?v=UeqK2eh2vMk
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ
Την Πέμπτη 9 Απριλίου 2009 πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, Ανοικτή Ενημερωτική Συνάντηση για το αίτημα ίδρυσης φυλακών στην Ορεστιάδα. Καλεσμένοι ήταν ο Δήμαρχος Κομοτηνής κ. Κοτσάκης και ο Αρχιφύλακας των Φυλακών κ. Παπαδόπουλος που μαζί με το Δήμαρχο Ορεστιάδας αποτελούσαν το πάνελ.
Από την Πέμπτη που πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, και παρευρέθηκα σε αυτή μέχρι το τέλος της, έως και σήμερα, στέκομαι σε δύο πλευρές προσπαθώντας να απομακρυνθώ λίγο από το θέμα : «ναι ή όχι στην ίδρυση φυλακών στην Ορεστιάδα». Προσπαθώ να δω συνολικά το χαρακτήρα της συνάντησης και να διακρίνω τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγεί κάποιους να υποστηρίζουν θετικά και κάποιους αρνητικά την ίδρυση των φυλακών.
Πιστεύω ότι η συνάντηση της Πέμπτης ήταν πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τις τάσεις και τις αντιδράσεις του κοινωνικού συνόλου της πόλης και τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν το δυναμικό και τον παλμό της, η συνάντηση αυτή έδινε πολλά στοιχεία.
Ήταν μια συνάντηση που η σύγκρουση και οι διαφωνίες κυριαρχούσαν και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι, γιατί μέσα από μια τέτοια διαδικασία ο καθένας από τους συμμετέχοντες βρίσκεται συνεχώς σε διαθεσιμότητα, τόσο απέναντι στις δικές του απόψεις, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τις τροποποιήσει, να τις ενισχύσει ή να ξαναπροβληματιστεί γι’ αυτές, όσο και απέναντι σε νέα δεδομένα, ερεθίσματα και στοιχεία. Οι άνθρωποι που μπαίνουν στη διαδικασία του διαλόγου και της αντιπαράθεσης, στα πλαίσια μιας διαλεκτικής που εξελίσσεται και δεν μένει παγιωμένη σε απλές απόψεις και τοποθετήσεις, μπορεί να προσφέρει μια εξελικτική πορεία στο θέμα το οποίο συζητείται. Και μιλάμε για πορεία και όχι απόφαση, για διάλογο και όχι τοποθετήσεις! Η αλήθεια είναι ότι οι παρευρισκόμενοι που ξεκίνησαν με τις τοποθετήσεις τους ήρθανε περισσότερο αποφασισμένοι παρά διαθέσιμοι, οι περισσότεροι όμως από αυτούς απέδειξαν με την παρουσία τους εκεί και την διάθεσή τους να συζητήσουν και να επανατοποθετηθούν ότι μπορούν να είναι και διαθέσιμοι ανάλογα με αυτό που συμβαίνει, διαθέτοντας μια άποψη που ρέει και δεν είναι καθηλωμένη και αμετακίνητη.
Η παρουσία και άποψη των καλεσμένων του πάνελ, προσωπικά πιστεύω ότι αποτέλεσε μόνο την αφορμή για μια συνάντηση που ο κόσμος είχε ανάγκη για να εκφραστεί πάνω σε αυτό το θέμα, που όπως φαίνεται ανακινεί πολλές διαθέσεις. Ο διάλογος που ακολούθησε αφορούσε πολύ περισσότερο τους κατοίκους της πόλης και τη Δημοτική Αρχή, παρά τους καλεσμένους, που απλά μετέφεραν την άποψή τους χωρίς να σηματοδοτούν σημεία προς επεξεργασία, παρά μόνο εντυπώσεις. Εκτός αυτού η μονόπλευρα θετική τοποθέτησή τους απέναντι στο θέμα προκάλεσε την αμφισβήτηση των πολιτών και έφερε και τους ίδιους σε θέση άμυνας με μια «ευθαρσώς» εκφραζόμενη άποψη την οποία δεν υπήρχε λόγος να υιοθετούν και να επαναλαμβάνουν. Όσο και κάποιος να τάσσεται υπέρ κάποιου θέματος δεν μπορεί να μην έχει εντοπίσει ούτε ένα αρνητικό σε αυτό, ακόμη και αν το αρνητικό υποβαθμίζεται και δεν υπολογίζεται τόσο όσο τα θετικά. Πως μπορεί να είναι κάποιος αξιόπιστος όταν διακρίνεται ότι ή δεν θέλει να μοιραστεί όλες τις πλευρές ενός θέματος (που υποτίθεται έρχεται γιατί το γνωρίζει και το ζει) ή έχει συγκεκριμένο σκοπό η τοποθέτησή του. Προφανώς λοιπόν οι καλεσμένοι διακατέχονταν από μια αγωνία να πείσουν παρά από την απλή συμμετοχή τους σε κάτι που αφορά την πόλη μας, όσο και αν λεκτικά προσπαθούσαν να αποδείξουν το αντίθετο. Με βάση αυτές τις παραμέτρους νομίζω τελικά ότι η παρουσία των καλεσμένων πιθανόν να μην άφησε καλές εντυπώσεις, ακόμα και σε αυτούς που τάχτηκαν υπέρ της ίδρυσης των φυλακών. Κατά τη γνώμη μου η παρουσία τους και η άποψή τους θα είχαν συμβάλει θετικότερα σε όλη τη διαδικασία αν ερχόταν απλά εδώ για να μπουν σε μια συμμετοχική και συλλογική συζήτηση, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε ευδιάκριτο.
Προσωπικά ένιωσα πολύ ευχαριστημένη από την εικόνα που έδωσαν συνολικά όλοι οι παρευρισκόμενοι και σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτόμουν να μετατραπώ σε «ιδεολογικός μετανάστης»! Το ότι δεν ήμασταν εκεί για να γλύψουμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τους καλεσμένους και το Δήμαρχο (θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να το κάνουμε) και να συμφωνούμε μεταξύ μας δίνοντας την εικόνα μιας "αξιοπρεπούς πόλης", το ότι ήμασταν ευγενικοί και καθόλου επιθετικοί με τους καλεσμένους, ενώ εκείνη ένιωθαν σε άμυνα έχοντας μια παθητική επιθετικότητα απέναντί μας, διότι ήταν διακριτός ο σκοπός τους να μας πείσουν για κάτι, το ότι με επιχειρήματα ο καθένας υποστήριξε τις απόψεις του, διαφώνησε και επέτρεπε και τους συνομιλητές του να κάνουν το ίδιο, ότι οι παρευρισκόμενοι δεν δίστασαν ακόμα και σε αντίθεση με το επάγγελμα ή τις ιδιότητές τους να εκφέρουν άποψη που μπορεί να ήταν αντίθετη με ανθρώπους του ίδιου κλάδου ή ιδιότητας, όλα αυτά προσωπικά για μένα σημαίνουν ότι η κοινωνία μας έχει μια δυναμική, μια απλότητα και μια διάθεση να ασχοληθεί με τα προβλήματα και τα θέματα του τόπου ουσιαστικά και να μπει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες χωρίς να την απασχολούν κανόνες ψευδό-αξιοπρέπειας και αν έχει στο τσεπάκι της τη λύση! Και αυτό το θεωρώ εξαιρετικά υγιές και είναι σημαντικό αυτό να το εντοπίσουν, να το πιάσουν και να το μιμηθούν και όλοι όσοι καλούνται να εκπροσωπήσουν αυτή την κοινωνία για να μην βρεθούν κατώτεροι των δυνατοτήτων της.
Όσο για το γιατί μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά, η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι κι εγώ ακόμα σε διαδικασία αναζήτησης. Αυτό όμως που ήταν σαφές από όλες τις πλευρές είναι ότι ένα ερώτημα που καλείται ο καθένας να απαντήσει, έτσι ώστε να παίξει ρόλο στην τάση του, είναι τι θεωρεί ανάπτυξη για τον Δήμο μας. Νομίζω ότι εκεί λανθανόντος τοποθετήθηκε και το θέμα τον φυλακών και δίχασε την κοινωνία μας! Η ίδρυση των φυλακών από την πρώτη στιγμή τέθηκε σαν ζήτημα ανάπτυξης του Δήμου και της περιοχή μας και αυτό ήταν ένα μειονέκτημα συνολικά. Γιατί αυτοί που θεωρούν ότι ο Δήμος μας δεν έχει κάνει έναν σαφή κύκλο ανάπτυξης στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία του και του αξίζουν εξελικτικά πιο δυναμικά, παραγωγικά και προς όφελος και χρήση των δημοτών αναπτυξιακά βήματα μέχρι να φθάσει στο σημείο να δεχθεί στους κόλπους του μια φυλακή, τάσσονται κατά, και αυτοί που θα θέλανε ο Δήμος να φθάσει στην ανάπτυξή του με άλματα μέσω ευκαιριών και όχι με βήματα βάση προτεραιοτήτων τάσσονται με κάθε τρόπο υπέρ. Καμιά από τις δύο απόψεις δεν είναι λάθος. Είναι κατά τη γνώμη μου οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Θέλουμε όλοι την εξέλιξη της πόλης μας, θέλουμε όλοι να προκύπτουν ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτούμε, θέλουμε όλοι να συμβάλουμε σ' αυτό και να το αγκαλιάσουμε, θέλουμε όλοι, αν μπορούμε, να καταθέσουμε και τις προσωπικές μας προσπάθειες αρκεί να πειστούμε ότι η πόλη μας δεν συμβιβάζετε, αλλά διεκδικεί. Ότι αυτό που προκύπτει το επιλέγουμε και δεν μας πασάρεται σαν η καλύτερη ευκαιρία. Αυτό θέλουμε ….
Τότε πιστεύω ότι ακόμα και το θέμα των φυλακών θα μπει σε άλλο επίπεδο, θα υπάρχει σε ένα πλαίσιο και θα κατέχει τη θέση του. Οι διεκδικήσεις, οι αγώνες και οι προτεραιότητες θα μας δώσουν τη δυνατότητα να βάλουμε μια τάξη στην αναστάτωση που προκαλείται από τις επιλογές/ή που μας προσφέρονται κάθε φορά και αναρωτιόμαστε αν πρέπει να σπεύσουμε με βιασύνη και χωρίς σύνεση να αρπάξουμε, ο διάλογος να είναι δημιουργικός και όχι κατευθυντικός και οι προτάσεις και οι επιλογές να προκύπτουν και να μην (προ)αποφασίζονται.
Από την Πέμπτη που πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, και παρευρέθηκα σε αυτή μέχρι το τέλος της, έως και σήμερα, στέκομαι σε δύο πλευρές προσπαθώντας να απομακρυνθώ λίγο από το θέμα : «ναι ή όχι στην ίδρυση φυλακών στην Ορεστιάδα». Προσπαθώ να δω συνολικά το χαρακτήρα της συνάντησης και να διακρίνω τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγεί κάποιους να υποστηρίζουν θετικά και κάποιους αρνητικά την ίδρυση των φυλακών.
Πιστεύω ότι η συνάντηση της Πέμπτης ήταν πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τις τάσεις και τις αντιδράσεις του κοινωνικού συνόλου της πόλης και τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν το δυναμικό και τον παλμό της, η συνάντηση αυτή έδινε πολλά στοιχεία.
Ήταν μια συνάντηση που η σύγκρουση και οι διαφωνίες κυριαρχούσαν και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι, γιατί μέσα από μια τέτοια διαδικασία ο καθένας από τους συμμετέχοντες βρίσκεται συνεχώς σε διαθεσιμότητα, τόσο απέναντι στις δικές του απόψεις, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τις τροποποιήσει, να τις ενισχύσει ή να ξαναπροβληματιστεί γι’ αυτές, όσο και απέναντι σε νέα δεδομένα, ερεθίσματα και στοιχεία. Οι άνθρωποι που μπαίνουν στη διαδικασία του διαλόγου και της αντιπαράθεσης, στα πλαίσια μιας διαλεκτικής που εξελίσσεται και δεν μένει παγιωμένη σε απλές απόψεις και τοποθετήσεις, μπορεί να προσφέρει μια εξελικτική πορεία στο θέμα το οποίο συζητείται. Και μιλάμε για πορεία και όχι απόφαση, για διάλογο και όχι τοποθετήσεις! Η αλήθεια είναι ότι οι παρευρισκόμενοι που ξεκίνησαν με τις τοποθετήσεις τους ήρθανε περισσότερο αποφασισμένοι παρά διαθέσιμοι, οι περισσότεροι όμως από αυτούς απέδειξαν με την παρουσία τους εκεί και την διάθεσή τους να συζητήσουν και να επανατοποθετηθούν ότι μπορούν να είναι και διαθέσιμοι ανάλογα με αυτό που συμβαίνει, διαθέτοντας μια άποψη που ρέει και δεν είναι καθηλωμένη και αμετακίνητη.
Η παρουσία και άποψη των καλεσμένων του πάνελ, προσωπικά πιστεύω ότι αποτέλεσε μόνο την αφορμή για μια συνάντηση που ο κόσμος είχε ανάγκη για να εκφραστεί πάνω σε αυτό το θέμα, που όπως φαίνεται ανακινεί πολλές διαθέσεις. Ο διάλογος που ακολούθησε αφορούσε πολύ περισσότερο τους κατοίκους της πόλης και τη Δημοτική Αρχή, παρά τους καλεσμένους, που απλά μετέφεραν την άποψή τους χωρίς να σηματοδοτούν σημεία προς επεξεργασία, παρά μόνο εντυπώσεις. Εκτός αυτού η μονόπλευρα θετική τοποθέτησή τους απέναντι στο θέμα προκάλεσε την αμφισβήτηση των πολιτών και έφερε και τους ίδιους σε θέση άμυνας με μια «ευθαρσώς» εκφραζόμενη άποψη την οποία δεν υπήρχε λόγος να υιοθετούν και να επαναλαμβάνουν. Όσο και κάποιος να τάσσεται υπέρ κάποιου θέματος δεν μπορεί να μην έχει εντοπίσει ούτε ένα αρνητικό σε αυτό, ακόμη και αν το αρνητικό υποβαθμίζεται και δεν υπολογίζεται τόσο όσο τα θετικά. Πως μπορεί να είναι κάποιος αξιόπιστος όταν διακρίνεται ότι ή δεν θέλει να μοιραστεί όλες τις πλευρές ενός θέματος (που υποτίθεται έρχεται γιατί το γνωρίζει και το ζει) ή έχει συγκεκριμένο σκοπό η τοποθέτησή του. Προφανώς λοιπόν οι καλεσμένοι διακατέχονταν από μια αγωνία να πείσουν παρά από την απλή συμμετοχή τους σε κάτι που αφορά την πόλη μας, όσο και αν λεκτικά προσπαθούσαν να αποδείξουν το αντίθετο. Με βάση αυτές τις παραμέτρους νομίζω τελικά ότι η παρουσία των καλεσμένων πιθανόν να μην άφησε καλές εντυπώσεις, ακόμα και σε αυτούς που τάχτηκαν υπέρ της ίδρυσης των φυλακών. Κατά τη γνώμη μου η παρουσία τους και η άποψή τους θα είχαν συμβάλει θετικότερα σε όλη τη διαδικασία αν ερχόταν απλά εδώ για να μπουν σε μια συμμετοχική και συλλογική συζήτηση, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε ευδιάκριτο.
Προσωπικά ένιωσα πολύ ευχαριστημένη από την εικόνα που έδωσαν συνολικά όλοι οι παρευρισκόμενοι και σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτόμουν να μετατραπώ σε «ιδεολογικός μετανάστης»! Το ότι δεν ήμασταν εκεί για να γλύψουμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τους καλεσμένους και το Δήμαρχο (θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να το κάνουμε) και να συμφωνούμε μεταξύ μας δίνοντας την εικόνα μιας "αξιοπρεπούς πόλης", το ότι ήμασταν ευγενικοί και καθόλου επιθετικοί με τους καλεσμένους, ενώ εκείνη ένιωθαν σε άμυνα έχοντας μια παθητική επιθετικότητα απέναντί μας, διότι ήταν διακριτός ο σκοπός τους να μας πείσουν για κάτι, το ότι με επιχειρήματα ο καθένας υποστήριξε τις απόψεις του, διαφώνησε και επέτρεπε και τους συνομιλητές του να κάνουν το ίδιο, ότι οι παρευρισκόμενοι δεν δίστασαν ακόμα και σε αντίθεση με το επάγγελμα ή τις ιδιότητές τους να εκφέρουν άποψη που μπορεί να ήταν αντίθετη με ανθρώπους του ίδιου κλάδου ή ιδιότητας, όλα αυτά προσωπικά για μένα σημαίνουν ότι η κοινωνία μας έχει μια δυναμική, μια απλότητα και μια διάθεση να ασχοληθεί με τα προβλήματα και τα θέματα του τόπου ουσιαστικά και να μπει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες χωρίς να την απασχολούν κανόνες ψευδό-αξιοπρέπειας και αν έχει στο τσεπάκι της τη λύση! Και αυτό το θεωρώ εξαιρετικά υγιές και είναι σημαντικό αυτό να το εντοπίσουν, να το πιάσουν και να το μιμηθούν και όλοι όσοι καλούνται να εκπροσωπήσουν αυτή την κοινωνία για να μην βρεθούν κατώτεροι των δυνατοτήτων της.
Όσο για το γιατί μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά, η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι κι εγώ ακόμα σε διαδικασία αναζήτησης. Αυτό όμως που ήταν σαφές από όλες τις πλευρές είναι ότι ένα ερώτημα που καλείται ο καθένας να απαντήσει, έτσι ώστε να παίξει ρόλο στην τάση του, είναι τι θεωρεί ανάπτυξη για τον Δήμο μας. Νομίζω ότι εκεί λανθανόντος τοποθετήθηκε και το θέμα τον φυλακών και δίχασε την κοινωνία μας! Η ίδρυση των φυλακών από την πρώτη στιγμή τέθηκε σαν ζήτημα ανάπτυξης του Δήμου και της περιοχή μας και αυτό ήταν ένα μειονέκτημα συνολικά. Γιατί αυτοί που θεωρούν ότι ο Δήμος μας δεν έχει κάνει έναν σαφή κύκλο ανάπτυξης στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία του και του αξίζουν εξελικτικά πιο δυναμικά, παραγωγικά και προς όφελος και χρήση των δημοτών αναπτυξιακά βήματα μέχρι να φθάσει στο σημείο να δεχθεί στους κόλπους του μια φυλακή, τάσσονται κατά, και αυτοί που θα θέλανε ο Δήμος να φθάσει στην ανάπτυξή του με άλματα μέσω ευκαιριών και όχι με βήματα βάση προτεραιοτήτων τάσσονται με κάθε τρόπο υπέρ. Καμιά από τις δύο απόψεις δεν είναι λάθος. Είναι κατά τη γνώμη μου οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Θέλουμε όλοι την εξέλιξη της πόλης μας, θέλουμε όλοι να προκύπτουν ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτούμε, θέλουμε όλοι να συμβάλουμε σ' αυτό και να το αγκαλιάσουμε, θέλουμε όλοι, αν μπορούμε, να καταθέσουμε και τις προσωπικές μας προσπάθειες αρκεί να πειστούμε ότι η πόλη μας δεν συμβιβάζετε, αλλά διεκδικεί. Ότι αυτό που προκύπτει το επιλέγουμε και δεν μας πασάρεται σαν η καλύτερη ευκαιρία. Αυτό θέλουμε ….
Τότε πιστεύω ότι ακόμα και το θέμα των φυλακών θα μπει σε άλλο επίπεδο, θα υπάρχει σε ένα πλαίσιο και θα κατέχει τη θέση του. Οι διεκδικήσεις, οι αγώνες και οι προτεραιότητες θα μας δώσουν τη δυνατότητα να βάλουμε μια τάξη στην αναστάτωση που προκαλείται από τις επιλογές/ή που μας προσφέρονται κάθε φορά και αναρωτιόμαστε αν πρέπει να σπεύσουμε με βιασύνη και χωρίς σύνεση να αρπάξουμε, ο διάλογος να είναι δημιουργικός και όχι κατευθυντικός και οι προτάσεις και οι επιλογές να προκύπτουν και να μην (προ)αποφασίζονται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)