ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ψυχοθεραπευτή;
Δεν ξέρω ποια είναι η μεγαλύτερη αλλά πάντως είναι πρόκληση όταν έρχονται σε σένα άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τον εαυτό τους, δεν έχουν περιέργεια να ψαχτούν μέσα τους και δεν ξέρουν πως να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. Λένε «με πονάει το στομάχι μου ή η καρδιά μου» αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους. Το να τους μάθεις να το κάνουν είναι πράγματι μια μεγάλη πρόκληση.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι αρκούν οι επιστημονικές γνώσεις για να είναι καλός και επαρκής ένας σύμβουλος ή ένας θεραπευτής και αναρωτιούνται πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους όταν ο ίδιος χρειάζεται θεραπεία. Εσείς, όμως, υποστηρίζετε ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή όλοι οι ειδικοί χρειάζονται δια βίου θεραπεία. Γιατί είναι σημαντικό;
Δια βίου θεραπεία είναι ίσως λίγο υπερβολικό. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κρίσεων στα διάφορα στάδια της ζωής. Σε κάποιο στάδιο, κάποιος θα μπορούσε π.χ. να πάθει burn out λόγω καριέρας και σε κάποιο άλλο να έχει παιδιά στην εφηβεία ή να διαπραγματεύεται θέματα όπως ο φόβος του θανάτου. Νομίζω ότι τότε το πιο σοφό είναι να πάει σε θεραπεία. Ενας θεραπευτής πρέπει να επωφελείται από κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του γιατί όσο περισσότερα μαθαίνει τόσο καλύτερος θεραπευτής γίνεται. Είναι όπως όταν παίζουμε βιολί. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας όσο περισσότερο μπορούμε. Και αν μάθαινα για κάποιο θεραπευτή ότι δεν έχει κάνει ποτέ θεραπεία ο ίδιος , τότε θα ανησυχούσα πολύ γιαυτόν.

Στα βιβλία σας και ειδικά στον κήπο του Επίκουρου αποκαλύπτεστε στο κοινό σας με ένα τρόπο καταπληκτικό, πράγμα που σπάνια κάνουν οι θεραπευτές. Ναι αυτό είναι αλήθεια Πόσο δύσκολο ήταν για σας; Βοηθάει η προσωπική αποκάλυψη του θεραπευτή τη σχέση θεραπευτή/θεραπευόμενου;
Εμένα προσωπικά δεν με δυσκολεύει η αυτοαποκάλυψη, ίσως γιατί πάντοτε με ενδιάφερε η ομαδική θεραπεία και όταν συντονίζεις μια θεραπευτική ομάδα τότε είσαι μέλος της και πρέπει να συμμετέχεις όχι μόνον ως παρατηρητής. Εγώ πάντα συμμετέχω στην ομάδα και νιώθω ασφαλής όταν μιλάω για μένα ίσως γιατί έχω κάνει πολλή προσωπική θεραπεία στη ζωή μου. Εχω μιλήσει και με άλλους θεραπευτές γιαυτό το θέμα. Δεν λέμε να αποκαλύψει κανείς γεγονότα της ζωής του ή προβλήματα που μπορεί να έχει, αλλά μιλάμε για την αποκάλυψη συναισθημάτων που μπορεί να είναι χρήσιμα για τον ασθενή. Οι ασθενείς ρωτάνε «διάβασες αυτό το βιβλίο, είδες αυτό το φιλμ, πόσα παιδιά έχεις» τέτοια πράγματα. Κατά τη γνώμη μου ένας κενός, ανέκφραστος θεραπευτής είναι κακός θεραπευτής.


Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ιρβιν Γιαλομ στην Κική Τριανταφύλλη
http://kikitriantafylli.wordpress.com/2009/03/25/ιρβιν-γιάλομ-ο-θεραπευτής

ΜΙΚΡΗ ΟΜΑΔΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ – ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Αν ακούσουμε μια ορχήστρα να παίζει ένα μουσικό κομμάτι, όλοι οι μεμονωμένοι ήχοι παράγονται από διαφορετικά μουσικά όργανα. Κι όμως αυτό που ακούμε είναι η ορχήστρα να παίζει μουσική.

Η ανάγκη του ανθρώπου να έχει σχέσεις είναι επιτακτική, αφού αυτή είναι η επιδίωξή του από την αρχή που γεννιέται και από αυτό εξαρτάται η επιβίωσή του. Αυτές οι σχέσεις είναι οι «εμπεριέχουσες», είναι ο καθρέφτης του ανθρώπου και είναι απαραίτητες για την ψυχική του ισορροπία.

Το παράδοξο της ατομικής προέλευσης είναι ότι είναι πάντοτε συλλογική.

Η αίσθηση του εαυτού γεννιέται πάντα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο και μεγαλώνει στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Η ομάδα στην ομαδική ανάλυση και με την ομαδικοαναλυτική φιλοσοφία, που έχει ως βάση την θεωρία του Foulkes, πηγαίνει πέρα από τη δυαδική σχέση και συνιστά ένα υπερβατικό μοντέλο. Ο νους δεν υπάρχει εξατομικευμένα αλλά έρχεται στην επιφάνεια μέσα από το διάλογο, ο οποίος αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων, στην ομαδική matrix, μέσα στην οποία το άτομο είναι ένα κομβικό στοιχείο.

Η λέξη matrix προέρχεται από τα λατινικά που αρχικά σήμαινε ένα ζώο που ήταν έγκυος ή ένα θηλυκό ζώο. Αργότερα σήμαινε μήτρα. Η matrix ήταν ένα μέρος όπου συνέβαινε η δημιουργία. Ιδιότητές της είναι : θηλυκή και μητρική, περιλαμβάνει ένα βάθος και μια ουσία που γεμίζει τα κενά, μπορεί να είναι η μήτρα στα όποια στοιχεία διαμορφώνονται, δημιουργούνται, περιέχονται ή εξαρτώνται.

Η μικρή ομάδα Εμπειρίας – Αυτογνωσίας Αναλυτικού Τύπου είναι ομάδα που δεν απαιτεί να υπάρχει κίνητρο από τα μέλη που την αποτελούν. Δεν είναι άμεσα θεραπευτική και αφορά κυρίως την ευαισθητοποίηση και ενδεχομένως την απόκτηση κινήτρου για περαιτέρω θεραπεία.

Προέχει η έκφραση συναισθήματος, η ελεύθερη ρέουσα συζήτηση χωρίς θέμα και σκοπό, η σύζευξη των αντιθέσεων, η επεξεργασία των σχέσεων

μέσα σε ένα ομαδικοαναλυτικό πλαίσιο.

Η ανάλυση, που εμπεριέχεται στη διαδικασία της ομάδας, πραγματοποιείται μέσα στην ομάδα, από την ομάδα, μέσω της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου του ομαδικού αναλυτή, που διατίθεται για το κάθε μέλος, για την ομάδα ως όλον καθώς και για την κοινωνική ανάλυση – καθρέφτισμα της εξωδομής και της φαινομενολογίας της ομάδας.

Η ομάδα ως όλον βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής, υπάρχει ελευθερία έκφρασης όλων, επικέντρωση στο «εδώ και τώρα», έμφαση στις συμφωνίες και διαφωνίες, ενθάρρυνση της ενεργού συμμετοχής των μελών.

Τα μέλη μπορεί να επιτύχουν διορθωτική συναισθηματική εμπειρία, συναισθηματική έκφραση και εκφόρτιση, μεγαλύτερου βαθμού συνειδητοποίηση πρώην ασυνείδητων δυνάμεων, ενδοψυχική διεργασία, διερεύνηση του ατομικού και ομαδικού εαυτού.

Η ομάδα εμπειρίας - αυτογνωσίας έχει συντονιστή ή συντονιστές οπότε έχει όρια και πλαίσιο. Ο συντονιστής = συν + τονίζει = περιμένει τους τόνους των άλλων για να τους συντονίσει, δεν βγάζει εκείνος τον πρώτο τόνο. Ο συντονιστής διαθέτει την ομαδικοαναλυτική κουλτούρα.

Το περιεχόμενο του λόγου είναι η αφορμή για να δοθεί σημασία στα φαινόμενα που αναδύονται και στην ίδια τη διαδικασία μέσα από την οποία εμφανίζεται η ιδιαιτερότητα του κάθε μέλους και η δυναμική της ομάδας – μήτρας.

Οι ομάδες Εμπειρίας – Αυτογνωσίας διαρκούν περίπου 8 μήνες ή περίπου 32 συναντήσεις. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται μία φορά την εβδομάδα και διαρκούν μιάμιση ώρα.

Στην σύνθεση της ομάδας επιδιώκεται η ανομοιογένεια των μελών ως προς την ηλικία, το φύλο, τα ενδιαφέροντα, την οικογενειακή κατάσταση, το επάγγελμα.

Μέσα από τη λειτουργία της ομάδας εμπειρίας – αυτογνωσίας εμφυσείται μια ομαδικοαναλυτική στάση ζωής, ενδυναμώνοντας τον ομαδικό εαυτό στον προστατευόμενο χώρο της ομάδας, οπότε βγαίνοντας έξω να μπορεί το κάθε μέλος να αναμετρηθεί με όλα αυτά τα δυναμικά που εμπλέκονται συνεχώς με τη ζωή μας.

Πηγές :

1) «Ομαδική Ανάλυση και Εξελίξεις», Β. Μενούτης, Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

2) «Ατομικός και Ομαδικός Εαυτός», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

3) «Η σημασία της άποψης του Foulkes για την Matrix», Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας

4) Εισαγωγικό Σεμινάριο του Κύκλου Σεμιναρίων – Εργαστηρίων, στη Ζώνη Αναπτυξιακή – Θεραπευτική – Συμβουλευτική, στον Τομέα Αναπτυξιακών Θεραπευτών Συμβούλων.

5) «Ομαδική Ανάλυση», http://www.hagap.gr/

Οι φωτογραφίες είναι από :

http://www.igas.ie/site/about-group-analysis/

http://iogap.org/main/

http://www.instituteforcouplescounseling.com/GroupTherapy.htm

"Μίλα"

«Είπες : «Να μάθω να κατανοώ αυτό που προβάλει ως ακατανόητο»

Ένα μπερδεμένο κουβάρι ήτανε κι άρχισες να το ξετυλίγεις. Κόμποι, χιλιάδες κόμποι και στρώματα σκόνης από τα παλιά. Ξετυλίγεις. Να συναντήσεις τι; Εκεί, στο βάθος, στον πάτο του πηγαδιού να δεις καθαρό ένα πρόσωπο.

«Εδώ είναι το μυστικό», είπε. Δεν έδειχνε το σώμα, τα χέρια ή το λαιμό της. Το στόμα της μόνο έδειχνε. «Εδώ στα λόγια και στις αναμνήσεις, εδώ είναι το μυστικό», είπε.

«Δείτε πόσο υποφέρω», λένε. «Απολαύστε με μέσα στην υπεροχή του πόνου μου», λένε.

Όταν εγώ υποφέρω είναι μόνο για μένα. Ο πόνος είναι μια ιδιωτική υπόθεση.
Τις είδα να κάνουν πολλά. Όλα μέσα στο θόρυβο. Πως εγώ να τις κατανοήσω, εγώ που λογαριάζω το καθετί. Που μετρώ τα λόγια και τις σκέψεις. Μόνη δίχως θεατές. Μόνη μέσα στη σιωπή»

«Μίλα» της λέει. Κι εκείνη μιλά και θυμάται πράγματα και, καθώς θυμάται και καθώς μιλά, κάτι σα μαγικό συμβαίνει και η “αρρώστια” για λίγο φεύγει και οι πόνοι για λίγο φεύγουν και ο βήχας και οι πονοκέφαλοι απομακρύνονται.
Συναισθήματα, που για χρόνια μέναν καταχωνιασμένα στο σκοτάδι και στη σιωπή, βγαίνουν στο φως. Θυμάται. Για πρώτη φορά θυμάται. Είναι πέντε χρόνων (…) σιχαίνεται και οργίζεται. Όμως σιωπά. Δε λέει τίποτα. Η οργή καταχωνιάζεται. Έπειτα από χρόνια, (…) για πρώτη φορά θα μιλήσει και θα εκφράσει το θυμό που έκρυψε.

Ναι! Ο θυμός πρέπει να απελευθερώνεται, το ίδιο και η οργή. Όμως τι γίνεται με τη λύπη, με τη χαμηλόφωνη και ήπια λύπη; Αν οργιζόμουν, ίσως ήμουνα λιγότερο θλιμμένη.
Από υπολείμματα αναμνήσεων πάσχει (…). Ο λόγος, ένα γιατρικό. Απολυμαίνει με το λόγο τις πληγές του σώματος. Μιλώντας έρχεται η κάθαρση. Η πλύση, η απολύμανση, η λύτρωση.

Έμεινα σιωπηλή. Δεν είπα τίποτα. Όμως, άλλο από τη γλώσσα δεν έχω για να βρω το υποκατάστατο της πράξης, άλλο από τη μιλιά δεν έχω για να αποδεσμεύσω το συναίσθημα. Γιατί λοιπόν, γιατί μένω βουβή; Ποιος θα μου πει γιατί δε μιλώ; Ποιος θα μου πει γιατί δε σου φανερώνω όλα όσα μέσα μου συμβαίνουν;

Η σιωπή με βαραίνει. Υγιής, και μέσα στη σιωπή νοσώ. Νοσταλγώ εκείνον που θα σκύψει πάνω μου να μου πει : «Μίλα»

Οι λέξεις! Οι λέξεις που βάζουν τάξη στο χάος.

Εκείνος ακούει τα όνειρα και τις λησμονημένες σκηνές. Ακούει οτιδήποτε χωρίς αναστολές περνά από το μυαλό της. Όσο κι αν αυτό θα είναι επώδυνο, παράλογο ή ασήμαντο.

Η κάθαρση παραχωρεί τη θέση της στην ψυχανάλυση.»

Αποσπάσματα από το βιβλίο "Εγώ, η Μάρθα Φρόυντ" της Φωτεινής Τσαλίκογλου - 2000 - Εκδόσεις Καστανιώτη.

Οι εικόνες είναι από :
sfpe.wordpress.com/.../page/4/
radiocaptain.blogspot.com/
www.talkingtherapy.eu/index.php?pageid=11&lang=gr

Παιδεία υπό τον τύπο Συνεπτυγμένης κατοίκων μακράν Αθηνών

Ευχαρίστως σας γνωρίζουμε, η Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας, ότι αποφασίσαμε να ικανοποιήσουμε ένα αίτημα του ευρύτερου Ελλαδικού χώρου, οργανώνοντας ειδικά Προγράμματα Παιδείας υπό τον τύπο της Συνεπτυγμένης, ως ακολούθως:

1) Ομαδικών Αναλυτών
2) Αναπτυξιακών Θεραπευτών – Συμβούλων
3) Ψυχοδραματιστών
4) Μουσικοθεραπευτών
5) Θεραπευτών Εικαστικών Τεχνών
6) Θεραπευτών Βραχείας Ψυχοθεραπείας
7) Συγκαλούντων Μεσαίες και Μεγάλες Ομάδες
8) Θεραπευτών Παιδιού - Εφήβου - Οικογένειας
9) Θεραπευτών Κοινότητας

Ως εναρκτήριο τριήμερο των Προγραμμάτων αυτών, ορίσθηκε η Παρασκευή 16, Σάββατο 17 και η Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011 για το Ακαδημαϊκό έτος 2011-2012.

Το Βασικό Πρόγραμμα (απόγευμα Παρασκευής έως απόγευμα Κυριακής) συμπεριλαμβάνει τις ακόλουθες καταστάσεις - δραστηριότητες:

1) Προσωπική Ανάλυση – Θεραπεία, δυαδικού πλαισίου.
2) Προσωπική Ανάλυση – Θεραπεία, ομαδικού πλαισίου.
3) Θεωρία
4) Εποπτεία Σπουδαστών
5) Εποπτεία Ομάδων Αυτογνωσίας
6) Ελληνική Ομαδική – Αναλυτική ‘ΚΟΙΝΩΝΙΑ’
7) Εποπτεία Κύκλου Θεραπείας και Συμβουλευτικής
8) Εισαγωγικό Σεμινάριο – Εργαστήριο Ομαδικών Δυναμικών
9) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄(Ομάδα: Ψυχοδράματος)
10) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄: Ομάδα Κινηματογράφου
11) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄ (Ομάδα Πηλού – Πλαστελίνης)
12) Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄: Ομάδα Μουσικής – Κίνησης
13) Μείζων Επιτροπή Παιδείας και Σεμιναρίων - Εργαστηρίων

Υφίσταται η δυνατότητα για περαιτέρω του Βασικού Προγράμματος δραστηριότητες, ώστε το τριήμερο να μετατρέπεται σε τετραήμερο (Θεραπευτική Κοινότητα ΄Κυψέλη΄ : Ομάδες α) Μουσικής – Κίνησης β) Κινηματογράφου).

Επόμενη Συνάντηση : Παρασκευή 14, Σάββατο 15 και η Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Λαλέχου 8, Ν. Ψυχικό, Αθήνα, 15451
hagap@otenet.gr, 210 8619577 - 210 8628487

ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ - S.H. FOULKES

Αυτό το άρθρο είναι μια συζήτηση για τις ψυχαναλυτικές ιδέες πάνω στο έγκλημα για να αναδείξει τους τρόπους μέσω των οποίων η ψυχανάλυση μπορεί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων εγκληματικότητας.

Ο Foulkes ήταν εντυπωσιασμένος από τις πράξεις των παραβατών οι οποίες δε ήταν τόσο ασυνείδητες φαντασιώσεις, όσο φαντασιώσεις τις οποίες εκδραμάτιζαν.

Μεταξύ των παραβατών, τους οποίους παρακολούθησε κλινικά, ο Foulkes εντόπισε ένα εντυπωσιακό ποσοστό όπου παρουσίαζαν υπνοβασία, παρορμητική περιπλάνηση, αναστρέψιμη αμνησία για την ταυτότητα και βρέξιμο του κρεβατιού.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νευρωτικός δρα στα όνειρά του, ενώ ο εγκληματίας ονειρεύεται στις πράξεις του.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Δεν υπάρχουν οι τύποι ‘εγκληματίας’ και παραβάτης’. Το να σκέφτεται κανείς με αυτούς τους όρους είναι το πρώτο και θεμελιώδες λάθος

Οι εγκληματική παρόρμηση ή η παρόρμηση που τείνει στην παραβίαση του νόμου, είναι μέσα στον καθένα.

Τα τρία στοιχεία, εγκληματίας – κοινωνία – δικαστής, είναι προσωποποιήσεις των τριών στοιχείων μέσα στον καθένα, και ανάλογα μέσα στο κάθε μέρος του τρίου – του Εκείνο, του Εγώ και του Υπερεγώ.

Μέσα στο μυαλό του εγκληματία υπάρχει ένας δικαστής πολύ πιο αυστηρός από τον Mr Justice X, όπου προηγούνται τιμωρίες σύμφωνα με την αρχή του ‘τιμωρείται κάποιος με τον τρόπο που κακοποιήθηκαν τα θύματα του’ για πράξεις οι οποίες δεν έχουν διαπραχθεί, οπότε η πραγματική τιμωρία έρχεται ως ανακούφιση.

Ο κοινός πολίτης – ας πούμε ο ένορκος – στέκεται ανάμεσα σε δύο τάσεις αντίδρασης, του εγκληματία και του δικαστή, με τον ίδιο τρόπο που στέκεται ανάμεσα στον εγκληματία και τον δικαστή εντός του.

Η τιμωρία είναι μια αμφιλεγόμενη αξία, ένας συμβιβασμός, συμβολικά.

Η τιμωρία έχει διπλό πρόσωπο. Ασκείται απευθείας στον παραβάτη αλλά την ίδια στιγμή κατευθύνεται και στα μη – εγκληματικά μέλη της κοινωνίας για να εκφοβίσει και να τα αποτρέψει και επίσης να ικανοποιήσει το αίτημά τους για εκδίκηση.

Ο αναλυτής έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά με τις αντι-κοινωνικές δυνάμεις μέσα στους θεραπευόμενούς του. Ο αναλυτής τείνει στο να βλέπει το έγκλημα περισσότερο ως το σύμπτωμα κάποιας ασθένειας ή ως μια δυσλειτουργία της κοινωνίας. Η κοινωνία και όχι ο εγκληματίας είναι αυτή που πρέπει να πρώτα να αντιμετωπιστεί.

Η ανάλυση μπορεί να συγκριθεί με την εφεύρεση του μικροσκοπίου. Φανερώνει στο μικρόκοσμο του κάθε ατόμου τα αποτελέσματα των προβλημάτων που αφορούν όλη την κοινωνία γύρω τους.

Η κοινωνία προς το παρόν ενδιαφέρεται τόσο λίγο για τα άτομα που θα ήταν παράλογο να περιμένουμε να κάνει προσπάθειες και θυσίες στην προσπάθεια να βοηθήσει μερικούς παραβάτες. Και όμως μερικοί από τους εγκληματίες είναι ικανοί να γίνουν ιδιαιτέρως άξια μέλη της κοινωνίας.

Ακόμα όμως και αν μια κοινωνία ενδιαφερόταν για την ευημερία των ατόμων, πρακτικοί λόγοι θα την οδηγούσαν στο να εστιαστεί την ψυχική υγεία κατά την ανατροφή, ως θέμα πρόληψης, παρά ως θεραπεία.

Όσον αφορά την μεταχείριση των παραβατών, το πιο σημαντικό βήμα μπροστά θα ήταν, όλοι οι άνθρωποι που συνδιαλέγονται μαζί τους όπως – δικαστές, δικηγόροι, κοινωνικοί λειτουργοί – να εξοικειωθούν πλήρως με την διανοητική πολυπλοκότητα των παραβατών τόσο καλά όσο με αυτήν που υπάρχει μέσα στο δικό τους μυαλό. Αυτή η πλήρης ανάλυση θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα τους ύλη.

Οι παραβάτες δεν αποτελούν ένα άλλο είδος ανθρώπων και δεν έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους εκτός από το ότι οι πράξεις τους είναι ενάντια στο νόμο.

Δεν υπάρχουν εγκληματικές παρορμήσεις ή αλλιώς όλες οι παρορμήσεις είναι από μόνες τους εγκληματικές.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ- ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ S.H. FOULKES "PSYCHOANALYSIS AND CRIME"

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Selected Papers of S.H. Foulkes - Psychoanalysis and Group Analysis

HELEN KELLER & ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H.FOULKES ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ "THE WORLD I LIVE IN"

Η Helen Adams Keller (Ιούνιος 27, 1880 – Ιούνιος 1, 1968) ήταν μια κωφή και τυφλή Αμερικανίδα συγγραφεύς, ακτιβίστρια και ομιλήτρια.
Η Helen γεννήθηκε στην Tuscumbia, Alabama. Οι αναπηρίες της προκληθήκαν από ένα υψηλό πυρετό το Φεβρουάριο, 1882 όταν ήταν 19 μηνών. Η απώλεια της ικανότητας της να επικοινωνήσει σε μια τέτοια νεαρή αναπτυξιακή ηλικία ήταν τραυματική για την ιδία και για την οικογένεια της και ως αποτέλεσμα έγινε αρκετά ανεξέλεγκτη.

Η Keller γεννήθηκε σε ένα κτήμα που ονομαζόταν Πράσινος Κισσός, στις 27 Ιουνίου, 1880. Δεν γεννήθηκε αρχικά τυφλή και κωφή, άλλα ήταν ένα πραγματικά υγιές παιδί. Έτσι ήταν μέχρι 19 μήνες αργότερα όταν προσβλήθηκε από μια αρρώστια την οποία οι γιατροί περιγράφανε ως μια οξεία συμφόρηση του στομαχιού και του εγκεφάλου. Η Keller δεν είχε για πολύ καιρό αυτή την αρρώστια, άλλα την άφησε τυφλή και κωφή, και ανίκανη να μιλήσει. Από την ηλικία των επτά, είχε ήδη εφεύρει πάνω από 60 διαφορετικά σημάδια με τα οποία μπορούσε να επικοινωνήσει με την οικογένεια της.

Το 1887, οι γονείς της Captain Arthur H. Keller και Kate Adams Keller, επικοινώνησαν τελικά με την Alexander Graham Bell, ο όποιος δούλευε με τα κωφά παιδιά. Ο Bell τους συμβούλευσε να έρθουν σε επαφή με το Ινστιτούτο Perkins για τους τυφλούς στην Νοτιά Βοστόνη, Μασαχουσέτη. Αυτοί διάλεξαν την δασκάλα Anne Sullivan, η όποια ήταν μονό 20 χρονών, να προσπαθήσει να μπει στο μυαλό της μικρής τότε Helen. Αυτή ήταν μόλις η αρχή της 49 χρονης περιόδου δουλειάς μαζί.

Η Sullivan ζήτησε και πήρε τη άδεια από τον πατέρα της Helen να απομονώσει το κορίτσι από το υπόλοιπο της οικογένειας σε ένα μικρό σπίτι στον κήπο τους. Ο πρώτος της στόχος ήταν να ενσταλάξει την πειθαρχεία στο καλομαθημένο κορίτσι. Η σημαντική ανακάλυψη της Helen στην επικοινωνία ήρθε μια μέρα όταν εκείνη κατάλαβε ότι οι κινήσεις της δασκάλας της πάνω στις παλάμες της συμβόλιζαν την έννοια του νερού και σχεδόν ενθουσιάστηκε ζητώντας από την δασκάλα της τα ονόματα όλων των οικείων αντικείμενων στον κόσμο της (περιλαβαίνοντας και την αγαπημένη της κούκλα).

Η Anne ήταν ικανή να διδάξει την Helen να σκέφτεται κατανοητά και να μιλάει, χρησιμοποιώντας την μέθοδο Tahoma: ακουμπώντας τα χείλη των άλλων καθώς μιλάνε, νιώθοντας τους τις δονήσεις, και συλλαβίζοντας τους αλφαβητικούς χαρακτήρες πάνω στην παλάμη της Helen. Ακόμη έμαθε να διαβάζει αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά και λατινικά σε μπραιγ.


Το 1888, η Helen φοίτησε στο ινστιτούτο Perkins. Το 1894, η Helen και η Anne μετακόμισαν στην Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσουν μαθήματα στο σχολείο κωφών Wright-Humason. Το 1898 επέστρεψαν στην Μασαχουσέτη και η Helen εισάχθηκε στο σχολείο Cambridge για νέες κοπέλες πριν πετύχει να μπει στο κολέγιο Radcliffe το 1900. το 1904, στην ηλικία των 24, η Helen αποφοίτησε στο Radcliffe ως η πρώτη κωφή και τυφλή που αποφοίτησε από κολλέγιο.

Με τεράστια θέληση, η Helen κατάφερε να γίνει παγκοσμίως διάσημη ομιλήτρια και συγγραφεύς. Έθεσε ως αποστολή στην ζωή της να παλέψει για τους παρεμποδισμένους από αισθήσεις στον κόσμο.













ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ HELEN KELLER
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΩ» ΑΠΟ ΤΟΝ S.H.FOULKES


Ο Foulks ασχολήθηκε με τα γραπτά της Helen Keller σε μια αναζήτηση μελετών σχετικών με την ταύτιση, την εσωτερίκευση και άλλων παρόμοιων θεμάτων.
Κατά τη γνώμη του πρέπει να αποδώσουμε ιδιαίτερη σημασία στο τι έχει να πει, πέρα από την εξαιρετική της διορατικότητα και την ποιητική δύναμη των περιγραφών της.

Η Helen Keller έχοντας αποστερηθεί τις κύριες αισθήσεις επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, υπάρχει στην περίπτωσή της, μια καθυστέρηση στην έκφραση, καθώς και μια παρατεταμένη διαδικασία ανάπτυξης ανάλογη με μια εικόνα αργού ρυθμού (slow – motion picture). Επιπλέον τα κανάλια εισόδου των εξωτερικών ερεθισμάτων είναι περιορισμένα. Η έναρξη του σχηματισμού λέξεων και αργότερα ο σχηματισμός ιδεών χαράχθηκαν με ένα ξεχωριστό τρόπο. Ο κόσμος των λέξεων, που διαμορφώνει ένα από τα πιο αποφασιστικά βήματα στην ανάπτυξη μας, έφθασε από μια πλαϊνή είσοδο, μέσω εντυπώσεων αφής του χεριού της. Έτσι είναι ικανή, και εμείς μαζί της, να διακρίνει καθαρά, μεταξύ λεκτικών αναμνήσεων και πραγματικών πρώτων εμπειριών, ότι αυτά τα δύο έχουν διαχωριστεί από το φίλτρο των σχετικών τους προσκολλήσεων. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να παρατηρήσουμε τί μπορούν να κάνουν οι λέξεις και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς χωρίς αυτές.

Πολλές σύγχρονες σχόλες (σύγχρονη ψυχολογία, ψυχοπαθολογία, Gestalt) λαμβάνουν υπόψη ότι εξέχων σημείο στην ανάπτυξη του ανθρώπου είναι το βήμα από το στάδιο όπου οι λέξεις χρησιμοποιούνται ως έκφραση για κάτι στο στάδιο όπου εννοούν, σημαίνουν κάτι. Η επίτευξη αυτού του ψυχικού / διανοητικού επιπέδου θεωρείται η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο.

Ο Foulkes διαβάζοντας το κεφάλαιο «Πριν την αυγή της ψυχής» από το βιβλίο της Helen Keller το διανθίζει με δικά του ερμηνευτικά σχόλια.

Helen Keller : Πριν έρθει η δασκάλα μου δεν ήξερα ότι είμαι εγώ. Ζούσα σε έναν κόσμο όπου ήταν ένας μη-κόσμος ….. Δεν ήξερα ότι δεν ήξερα τίποτα, ή ότι ενεργώ ή επιθυμώ. Δεν είχα ούτε θέλω, ούτε νόηση. Συνδεόμουν με αντικείμενα και πράξεις μέσω μιας τυφλής φυσικής ώθησης.

Η γνώση του Εγώ και του κόσμου είναι αλληλοεξαρτώμενες. Στην πραγματικότητα η μία είναι η αντανάκλαση της άλλης. Είναι σημαντικό να είναι ξεκάθαρη αυτή η εσωτερική σχέση πριν εξεταστούν οι ειδικοί μηχανισμοί της ταύτισης και της προβολής. Η Keller περιγράφει τις πράξεις της ως ενστικτώδης μίμηση άλλων (αυτό προηγείται της ταύτισης, μερικές φορές συμπεριλαμβάνεται στην ‘πρόωρη ταύτιση’), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκέψη.

Helen Keller : ......είναι η έναρξη δύο ικανοτήτων, της ελευθερίας του θέλω, ή της επιλογής, και της λογικής, ή της δύναμης να σκέφτεσαι από το ένα πράγμα στο άλλο, που κάνει δυνατό το να υπάρξεις, πρώτα σαν παιδί και μετά σαν ενήλικας.

Αυτό αντιστοιχεί στο στάδιο της εύρεσης των λέξεων, δηλαδή οι λέξεις ως σήματα ή σημάδια για κάτι. Όταν η Keller λέει ότι σκεφτόταν μόνο αντικείμενα και ήθελε μόνο αντικείμενα, επιβεβαιώνει μια θεμελιώδη αντίληψη της σύγχρονης ψυχολογίας που καθορίζει το ότι πρωταρχικά στην ανάπτυξη υπάρχουν ολόκληρα αντικείμενα και ο διαχωρισμός τους σε διαφορετικές αισθήσεις αντιστοιχεί σε πιο περίπλοκη δομή διανοητικής συμπεριφοράς

Helen Keller : Όταν έμαθα την έννοια του «εγώ» και του «εμένα» και ανακάλυψα ότι ήμουν κάτι, άρχισα να σκέφτομαι. Τότε υπήρξε για μένα η συνείδηση για πρώτη φορά.

Αυτή είναι η πιο συνταρακτική στιγμή : το εγώ γεννιέται μαζί με τη σημαίνουσα λειτουργία των λέξεων και μαζί με τη συνείδηση.
Η Keller ορίζει τη φύση ως «ο κόσμος που μπορώ να αγγίξω».


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES

O Foulkes σπούδασε ιατρική στη Χαϊδελβέργη και στη Φρανκφούρτη όπου και αποφοίτησε το 1923, και για περίοδο δύο ετών εργάστηκε και σπούδασε με τον νευρολόγο Kurt Goldstein . Έχει εκπαιδευτεί ως ψυχαναλυτής από το 1928 - 30, στη Βιέννη, όπου αναλυτής του ήταν Helene Deutsch .

Μετακόμησε στο Έξετερ το 1939 όπου έγινε ψυχοθεραπευτής σε μια μεγάλη ψυχιατρική κλινική όπου δημιούργησε την πρώτη ομαδικοαναλυτική ψυχοθεραπευτική ομάδα. Ήταν τότε που καλείται στο στρατό στο Στρατιωτικό Κέντρο Northfield το 1942 όπου πήρε μέρος στην ανάπτυξη μιας σειράς καινοτόμων θεραπειών, πολλές από αυτές βασισμένες στις ομάδες και υπήρξε πρωτοπόρος τόσο της ομάδικής αναλυσης όσο και της θεραπευτικής κοινότητας.

Μετά τον πόλεμο συνέχισε την ψυχαναλυτική πρακτική του και γρήγορα άρχισε να διεξάγει αναλυτικές ομάδες στο ιδιωτικό του ιατρείο. Συνέχισε διπλή πρακτική στην ατομική ψυχανάλυση και στην ανάλυση ομάδας μέχρι την αποχώρησή του.

Ο Foulkes είχε επίσης ενδιαφέρον για την νευρολογία , ψυχιατρική , κοινωνιολογία και ψυχολογία . Το πρώιμο έργο του Foulkes με ομάδες των στρατιωτών στο Northfield Νοσοκομείο (UK) συνέβαλε στην ίδρυση του Ομίλου Αναλυτικής Κοινωνία (GAS) το 1952, με έδρα το Λονδίνο. Έπαιξε αργότερα ρόλο στην έναρξη του Ινστιτούτου Ομάδικής Ανάλυσης (IGA) το 1971 για τους ασχολούμενους με την κατάρτιση.

Ο Foulkes θεωρεί τις ομάδες ως βασική προϋπόθεση για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όλα τα ανθρώπινα όντα έχουν γεννηθεί σε κοινωνικές ομάδες (οικογένειες, πολιτισμούς, κοινωνίες), και τα διαμορφώνουν στη διάρκεια της ζωής τους συνεχώς με συνειδητό και λιγότερο συνειδητό τρόπο.

Η ομαδική ανάλυση, ως μια μορφή ψυχοθεραπείας, προωθεί τις αξίες της επικοινωνίας του διαλόγου και της ανατροφοδότησης. Προωθεί την ανάλυση των τρεχουσών σχέσεων και δυναμικών μέσα στην ομάδα ως το επίκεντρο της ψυχοθεραπευτικής εργασίας.

Ο SH Foulkes πέθανε ξαφνικά από στεφανιαία θρόμβωση το 1976, σε ηλικία 77, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής ενός σεμιναρίου.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ HELEN KELLER : ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΩΦΩΝ
http://www.e-pek.gr/index.php?categoryid=14&p2_articleid=19

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES : ΒΙΒΛΙΟ : Selected Papers of S.H. Foulkes - Psychoanalysis and Group Analysis

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ S.H. FOULKES : http://en.wikipedia.org/wiki/S._H._Foulkes

Ομαδικο - αναλυτική Ομάδα

Η επιθυμία για να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας, να αναζητήσουμε το παρασκήνιο πίσω από τις συμπεριφορές και τις διαθέσεις μας, που παρατηρούμε ότι επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, καθώς επίσης και η ανάγκη να επενδύσουμε περισσότερο στα συναισθήματά μας και στην έκφρασή τους από την εκλογίκευση των γεγονότων και των περιστάσεων στη ζωή μας, μας οδηγούν στην αναζήτηση μιας ιδιαίτερης επικοινωνιακής σχέσης, που θα μπορεί να αναδείξει όλα αυτά που θα φωτίσουν πλευρές του εαυτού, των σχέσεων, των επιθυμιών και των δυσκολιών που συνθέτουν τη ζωή μας.

Οι επιλογές σήμερα είναι πολλές και εξαρτώνται από τις ανάγκες του καθενός, τι ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία του καθώς και από τις δυνατότητες, την ικανότητα, τη χωρητικότητα, την ακτινοβολία και την προσωπική θεραπεία του ειδικού – θεραπευτή .

Μια επιλογή με μεγάλο εύρος δυνατοτήτων, μέσα στις οποίες μπορεί να «περιπλανηθεί» ο κάθε ενδιαφερόμενος παράλληλα με τη διαθεσιμότητα ενός ομαδικού αναλυτή - ψυχοθεραπευτή, είναι η ομαδικο-αναλυτική ομάδα.

Μερικά από τα κίνητρα που περιλαμβάνει μια καλώς υποκινούμενη συμμετοχή σε μια ομαδικο-αναλυτική ομάδα μπορεί να είναι :

• Η προσδοκία του ατόμου όχι να αλλάξει τον εαυτό του, αλλά να ξεμπερδέψει κάποια νήματα της πρόσφατης συναισθηματικής ιστορίας του και απλά να τα ξανατακτοποιήσει, καθώς και να αντιμετωπίσει προβλήματα έναντι των συνανθρώπων του.

• Η ιδέα ότι η ομαδική ανάλυση είναι λιγότερο δραστική και τρομακτική διαδικασία από την ψυχανάλυση, χωρίς να μεταβάλει την ανάγκη και την επιθυμία για αυτοέλεγχο και εσωτερική κάθαρση, γιατί μοιάζει περισσότερο αληθινή.

• Η επιθυμία για σχέση κατανόησης, επιθυμία για αμοιβαιότητα και δυνατότητα ξεσπασμάτων με ανθρώπους που θα υπάρχει περιορισμένη κοινωνική επαφή εκτός της ομάδας.

• Η αίσθηση ότι μέσα σε μια ομάδα είναι όλοι ισότιμοι, κρίνονται από ισάξιους και δεν δέχονται μόνο βοήθεια, αλλά την προσφέρουν επίσης.

• Η ικανοποίηση του μαζοχιστικού στοιχείου έκθεσης του εαυτού, περισσότερο μπροστά στα μέλη μιας ομάδας πάρα μπροστά σε έναν μόνο αναλυτή, καθώς και η ικανοποίηση σε μεγαλύτερο βαθμό της ναρκισσιστικής επιθυμίας για επίδειξη.

• Η ανάγκη για μια φυσική διέξοδο για τον εαυτό που απομονώνεται ολοένα και περισσότερο στην καθημερινή ζωή, καθώς και η ανάγκη για συναισθηματική διέξοδο πριν την έκρηξη.

• Η έλλειψη αισιοδοξίας και αυτοσεβασμού

• Η αίσθηση ότι μια ομάδα μπορεί να βοηθήσει το άτομο να δει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του εαυτού του για το πόσο μακριά μπορεί να φθάσει, να τεστάρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει που βρίσκεται το βασικό πρόβλημα.

• Η δυσκολία για καλλιέργεια φιλικών σχέσεων παράλληλα ή ανεξάρτητα με την αίσθηση επάρκειας όταν είναι το άτομο μόνο του.

• Η επιθυμία ενός ατόμου:
 να εκφραστεί για τα προβλήματά του μεταξύ ιδίων
 να συγκρίνει τις δυσκολίες του με των άλλων ανθρώπων και να καθρεφτίσει στη συμπεριφορά τους τη δική του.
 Να παρατηρεί τη συμπεριφορά της ομάδας αναζητώντας το νόημά της υπό την καθοδήγηση ενός θεραπευτή.


Τα κίνητρα της καλώς υποκινούμενης συμμετοχής σε μια ομαδικο-αναλυτική ομάδα προκύπτουν από ένα παράδειγμα – αναφορά από το βιβλίο
«GROUP PSYCHOTHERAPY» - S.H. FOULKS AND E.J. ANTHONY