ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ HASKOVO .....

ΠΑΝΟΡΑΜΑ HASKOVO

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ HASKOVO

Διαδρομές Συμβόλων & Χρωμάτων ....

Κωνσταντινούπολη - Μεγάλη του Γένους Σχολή

Αδριανούπολη - Τούντζας, παραπόταμος του ποταμού Έβρου

H 4η διάσταση του χρόνου, η Kate & ο Leopold ....

Στιούαρτ : Το ξέρω . Ξέρω ότι ακούγεται τρελό να μιλώ για μια δίοδο στο χρόνο που βρήκα ανατολικά. Αλλά είναι αλήθεια Γκρέτσεν.
Είναι τόσο τρελό …. όσο ένας σκύλος να βρίσκει το ουράνιο τόξο. Τα σκυλιά έχουν αχρωματοψία. Δεν ξεχωρίζουν τα χρώματα. Όπως εμείς δε βλέπουμε το χρόνο. Τον νιώθουμε. Τον νιώθουμε να περνά, αλλά δεν τον βλέπουμε.
Είναι σα να είμαστε πάνω σε ένα υπερηχητικό τρένο και ο κόσμος να περνά γρήγορα. Φαντάσου να μπορούσαμε να σταματήσουμε το τρένο. Αν βγαίναμε έξω, κοιτούσαμε γύρω και βλέπαμε το χρόνο. Ένα σύμπαν, ένας κόσμος, κάτι απίστευτο όπως το χρώμα για ένα σκύλο. Τόσο πραγματικό, τόσο χειροπιαστό όσο η καρέκλα που κάθεσαι. Αν μπορούσαμε να τον δούμε, θα μπορούσαμε να δούμε τα ψεγάδια και τη μορφή. Είναι τόσο απλό. Αυτά τα ανακάλυψα. Είμαι απλώς κάποιος που είδε μια τρύπα που κανείς άλλος δεν μπορεί. Είμαι ο σκύλος που είδε το ουράνιο τόξο. Μόνο που κανείς άλλος σκύλος δεν με πιστεύει.

Γκρέτσεν : Εγώ σε πιστεύω …..

ΣΥΛΙΒΡΙΑ

Κάτω από τον ήλιο της Τοσκάνης - Under the Tuscan sun

Μακρύτερα βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.

Πηγαίνουμε από τον έναν κόσμο σε έναν άλλο, ίδιο σχεδόν με τον προηγούμενο, ξεχνώντας αμέσως από πού είχαμε έρθει και χωρίς να νοιαζόμαστε που πηγαίνουμε, αφού ζούσαμε μονάχα από στιγμή σε στιγμή. Μπορείς να φανταστείς πόσες ζωές θα πρέπει να ζήσαμε, ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα στη ζωή από το φαγητό, τους καβγάδες ή την ανάληψη εξουσίας μέσα στο Σμήνος; Χίλιες ζωές, Ίωνα, δέκα χιλιάδες! Κι ύστερα, άλλες εκατό μέχρι ν’ αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα, κι άλλες εκατό ακόμα για να συλλάβουμε την ιδέα ότι σκοπός μας στη ζωή είναι να βρούμε αυτή την τελειότητα και να την εκδηλώσουμε. Φυσικά, ο ίδιος κανόνας εξακολουθεί να ισχύει και τώρα ακόμα : επιλέγουμε τον επόμενο κόσμο μας με βάση τα όσα μαθαίνουμε σ’ αυτόν εδώ. Αν δεν μάθουμε τίποτα, ο επόμενος κόσμος θα είναι ίδιος με αυτόν και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους ίδιους περιορισμούς και τα ίδια δυσβάσταχτα βάρη.

Τέλεια ταχύτητα δεν είναι να πετάς με χίλια μίλια την ώρα ή με ένα εκατομμύριο ή με την ταχύτητα του φωτός. Κι αυτό γιατί κάθε αριθμός είναι από μόνος του ένα όριο, ενώ η τελειότητα δεν έχει όρια. Τέλεια ταχύτητα, σημαίνει να είσαι εκεί.

Το μυστικό ήταν να πάψει ο Ιωανάθαν να θεωρεί τον εαυτό του παγιδευμένο μέσα σ’ ένα περιορισμένο σώμα που είχε άνοιγμα φτερών περίπου ένα μέτρο και επιδόσεις, οι οποίες μπορούσαν να αποτυπωθούν σε κάποιο διάγραμμα.
Το μυστικό ήταν κρυμμένο στην επίγνωση ότι η αληθινή του φύση ζούσε τόσο τέλεια όσο ένας άγραφος αριθμός, παντού ταυτόχρονα, πέρα από χώρο και χρόνο.

Ο δικός του τρόπος να εκφράζει αγάπη ήταν το να προσφέρει κάτι από την αλήθεια που είχε βιώσει σε όσους γλάρους δε ζητούσαν τίποτε άλλο στη ζωή παρά μια ευκαιρία για να τη δουν κι αυτοί.

Μακρύτερα βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.
Στον τόπο απ’ τον οποίο ήρθες, οι γλάροι το μόνο που ξέρουν είναι να στήνουν τα πόδια τους στην άμμο, να κρώζουν και να μαλώνουν μεταξύ τους.
Απέχουν χίλια μίλια απ’ τον παράδεισο – κι εσύ λες ότι θέλεις να τους κάνεις να τον δουν από κει που βρίσκονται!

Ο καθένας από εμάς δεν είναι άλλο από μια χωρίς όρια ιδέα της ελευθερίας και οι πτήσεις ακριβείας δεν είναι παρά ένα βήμα που μας οδηγεί στο να εκφράσουμε την πραγματική μας φύση. Πρέπει να παραμερίζουμε οτιδήποτε μας περιορίζει ανεξάρτητα από το αν είναι τελετουργία, προκατάληψη ή οποιουδήποτε άλλου είδους πειρασμός. Η ελευθερία είναι η ίδια η φύση της ύπαρξής μας.

Κάποια στιγμή όλοι μας φτάνουμε σ’ ένα σημείο όπου τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας βοηθήσει εκτός από την πίστη μας στις ιδέες που αγαπάμε περισσότερο.

Πέτα. Όσο πιο προσεχτικά το ακούω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι το πρότυπο των περιπετειών του Ιωανάθαν αποτελεί το «προσχέδιο» κάθε πετυχημένης ζωής. Πιστεύω ότι ο δρόμος όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι είναι ο δικός του δρόμος : το να βρούμε, δηλαδή, αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από καθετί άλλο στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος, επιμονή και ακλόνητη αποφασιστικότητα.

Σαν αντάλλαγμα γι’ αυτήν την προσπάθεια, το «προσχέδιό μας» υπόσχεται ότι θα μας περιφρονήσουν, θα μας χλευάσουν και θα μας εξοστρακίσουν από τον κύκλο τους φίλοι και συγγενείς μας. Αν επιμείνουμε όμως, αν αντέξουμε τη μοναξιά μας και μείνουμε αφοσιωμένοι σ’ αυτό που με τόση αγάπη αποφασίσαμε να κάνουμε, τότε θα ανακαλύψουμε ότι έχουμε καινούριους φίλους, καινούριους συγγενείς, οι οποίοι ήδη συμμερίζονται τις αξίες και τα ιδανικά που έχουμε επιλέξει, κι ότι μαζί τους θα πετάξουμε πολύ πιο μακριά και πιο ψηλά απ’ όσο μπορούμε ποτέ να ονειρευτούμε.

Πέτα για μένα σημαίνει αφέσου, δείξε εμπιστοσύνη στη δύναμη του αοράτου. Σημαίνει πως πρέπει να αφήσουμε τον ουρανό να μας υψώσει κοντά του, να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις και τις δοκιμασίες της αγάπης και της γνώσης μας. Κι όταν φτάσουμε επιτέλους στον προορισμό μας, ακούω τον Ιωανάθαν να ψιθυρίζει πως θα ανακαλύψουμε ότι βρισκόμασταν εκεί συνέχεια.
Επί αιώνες, οι ιδέες αυτές έβρισκαν καταφύγιο σε καρδιές, καθρεφτίζονταν σε όνειρα και ελπίδες, σε κείμενα, στη μουσική, σε πίνακες ζωγραφικής και ζωές που εκατομμύρια άνθρωποι έχουν διαλέξει να ζήσουν.

Ο χρόνος δεν αποτελεί όριο για τον πραγματικό Ιωανάθαν, όπως δεν αποτελεί όριο και για το δικό μας πραγματικό εαυτό, κι ότι όποτε κι αν το θελήσουμε μπορούμε να ανυψωθούμε στον άνεμο με τις δικές μας φτερούγες και να πετάξουμε.








Αποσπάσματα από το βιβλίο "Ο Γλάρος Ιωαναθαν Λίβινγκστον" του Richard Bach, 1992, Εκδόσεις διόπτρα

ΠΟΛΗ

http://myist.deviantart.com/

"Καμία πόλη δεν θα έπρεπε να είναι

τόσο μεγάλη

που να μην μπορείς να την εγκαταλείψεις

περπατώντας ένα πρωί"

Σίριλ Κόνολι

Βρετανός Λογοτέχνης

http://jyoujo.deviantart.com/

http://leonidafremov.deviantart.com/

ΜΟΣΧΑ - ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

ΜΟΣΧΑ

ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ... ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΩΡΑΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ"

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΛΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΑΣΤΗΜΑ

GUM ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

"ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΝΑΩΝ" ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ

ΤΟΥ ΚΡΕΜΛΙΝΟΥ. Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ

ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΔΕΞΙΑ

ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Η ΚΑΜΑΡΑ

ΓΚΡΑΝΟΒΙΤΑΓΙΑ, ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ

ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΠΟΥ

ΔΙΕΜΕΝΕ Ο ΙΒΑΝ Γ' Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ

ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ. ΑΡΚΕΤΟΙ

ΣΤΑΘΜΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ "ΥΠΟΓΕΙΑ

ΠΑΛΑΤΙΑ" ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ

ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ.

ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

Η ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΤΣΑΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ, ΙΔΡΥΣΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ

ΡΩΣΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.

Η ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΠΟΥ

ΚΑΝΕΙ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΗΣ

ΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ.

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΡΜΙΤΑΖ ΕΝΑ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ

ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΔΥΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΙΤΑΖ ΩΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΩΝ ΤΣΑΡΩΝ!

ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΣΤΟ ΕΡΜΙΤΑΖ.

ΜΠΑΛΕΤΟ "ΝΙΚΟΛΑΕΦΣΚΙ" ΣΤΟΝ "ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗ"

ΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ ΣΤΟ ΕΡΜΙΤΑΖ. ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΜΑΔΑΣ "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.

ΠΕΤΡΩΤΑ Ν. ΕΒΡΟΥ - ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ .....

Κυριακή 5 Απριλίου 2009.
Με μια τέτοια ηλιόλουστη ημέρα είναι δύσκολο να μείνεις στο σπίτι ακόμα και αν η επιθυμία για ξεκούραση και χαλάρωση κάνει αισθητή την παρουσία της ανάμεσα σε σκέψεις και πράξεις.

Επέλεξα να κάνω μια διαδρομή προς τα Βόρεια του Νομού …. πιο Βόρεια!
Ξεκινώντας από την Ορεστιάδα και ακολουθώντας τον κάθετο άξονα της Εγνατίας προς Ορμένιο πρώτη στάση ήταν η γέφυρα του Άρδα, μετά τον κόμβο προς Καστανιές. Νομίζω πως κάθε φορά που σταματώ και περπατάω κατά μήκος της γέφυρας και παρατηρώ το ποτάμι είναι σαν να βλέπω και μια άλλη όψη του από τις ατέλειωτες που μπορεί να πάρει. Οι αμμουδιές και τα δέντρα μέσα στο νερό, οι σχηματισμοί της άμμου στο βυθό, οι αντανακλάσεις του ήλιου, η ροή του νερού και οι κυματισμοί.

Συνεχίζοντας το δρόμο έστριψα στο κόμβο προς Μαράσια. Από εκεί προς Άρζο, Καναδά, Πλάτη. Μετά τη στροφή προς τα Δυτικά και με κατεύθυνση προς τα χωριά το σκηνικό αλλάζει τόσο σε εικόνες όσο και σε αίσθηση. Θαρρείς και αφήνοντας πίσω το δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας και περνώντας από κάτω είναι σαν να περνάς σε μια άλλη πλευρά του χώρου και του χρόνου που κυλάει παράλληλα με μια καθημερινότητα που τρέχει γύρω μας!

Είναι σαν κάτι από παλιά, κάτι αυθεντικό! Κάτι που αναδύεται μέσα από τη νοσταλγία και την αναπόληση.
Όλα τα χωριά αναπαύονται μέσα στο πράσινο του Απρίλη που απλώθηκε στα χωράφια και ξεμυτίζει στα δέντρα. Οι αγροτικές δουλειές άρχισαν, οι δρόμοι γέμισαν τρακτέρ, λάσπες, αγροτικά μηχανήματα. Όσο απομακρύνομαι τόσο η αίσθηση γαληνεύει, ηρεμεί. Η απλότητα του τοπίου, των χρωμάτων, των ήχων σχεδόν με ξαφνιάζει.

Ανεβαίνοντας προς τον Πεντάλοφο το τοπίο από ψηλά είναι μαγευτικά πρωτότυπο για μας που μερικά χιλιόμετρα πιο χαμηλά έχουμε συνηθίσει τον κάμπο. Τα αμπέλια, οι λόφοι, οι φιδωτοί δρόμοι σε οδηγούν στο μεγάλο χωριό. Αυτή τη φορά δε θα μείνω ….. ίσως την επόμενη.

Επόμενο χωριό και προορισμός της διαδρομής μου τα Πετρωτά.
Το κέντρο του χωριού μια δημοσιά. Όμορφα απλωμένα τα δρομάκια προβάλλουν ολόγυρα. Αναρωτιέμαι προς ποια κατεύθυνση να πάω ….

Επιλέγω το δρόμο που μακριά και ψηλά φαίνεται να συναντά την εκκλησία. Είναι και η πιο πυκνοκατοικημένη πλευρά του χωριού νομίζω. Ανεβαίνω με τα πόδια προς τη Νότια πλευρά και από την πρώτη στιγμή νιώθω πως η βόλτα μου στα Πετρωτά θα’ ναι κάτι ιδιαίτερο σήμερα!

Ανηφορίζοντας τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο γύρω μου τα περισσότερα σπίτια είναι με τα παραθυρόφυλλα σφαλιστά. Κλειστές οι αυλόπορτες. Μια θλίψη αναδύεται. Τόσα σπίτια ….. μα κανείς μέσα! Περπατώντας στα δρομάκια του χωριού σε κάθε γωνιά συναντάς τη σιωπή, την ηρεμία. Χωμάτινες αυλές. Άλλες καταπράσινες και οι περισσότερες χορταριασμένες. Μερικές περιποιημένες με την καθαριότητα του ενός Σαββατοκύριακου το μήνα. Τα αυτοκίνητα που κινούνται κάπου – κάπου στο δρόμο με πινακίδες ξένες τα περισσότερα. Γέροντες, μεσήλικοι, μόνοι ή ζευγάρια ασχολούνται με τους κήπους. Μαγαζιά, που μαρτυρούν την παρελθούσα ζωή του χωριού, κλειστά. Ψησταριές, μπακάλικο, κρεοπωλείο, καφέ με τις κουρτίνες τραβηγμένες, τα παράθυρα σκονισμένα, άλλα σπασμένα και μόνο οι επιγραφές έμειναν να θυμίζουν …

Πανέμορφα τα παλιά σπίτια έστω και ερειπωμένα. Μισογκρεμισμένα τα περισσότερα αλλά υπέροχα. Διώροφα με πέτρινο ισόγειο και ξύλινα μπαλκόνια. Μερικά πέτρινα με εξαιρετική αρχιτεκτονική. Ανάμεσα από τα σπασμένα τζάμια και τις πεσμένες στέγες περνάει το φως του ήλιου και φωτίζει με αντανακλάσεις το εσωτερικό τους. Αγέλες σκύλων περιτριγυρίζουν τα διάσπαρτα στο χωριό πηγάδια. Γάτες κάθονται στα παράθυρα και στους φράχτες. Είδη καθημερινής χρήσης αφημένα, ξεχασμένα σαν από χθες, στις αυλές, στα μπαλκόνια.

Επιστρέφοντας στο κέντρο του χωριού περνάω μπρος από την εκκλησία των Ταξιαρχών. Η εκκλησία όπως και το επιβλητικό κτίριο του Δημοτικού σχολείου φαντάζουν τεράστια μπροστά στο λιγοστό πληθυσμό του χωριού.
Στο κέντρο ένα γύρω οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη. Ο λιθοξόος, γλυπτό προς τιμήν των τεχνιτών της πέτρας του χωριού, η βρύση που βρίσκεται μερικά σκαλάκια χαμηλότερα, το ρολόι, το κέντρο υποστήριξης ηλικιωμένων και οικογένειας, το καφενείο που μαζεύει μερικούς αγρότες και κατοίκους του χωριού και περαστικούς για καφέ και ουζάκι.


Κάθομαι πίνοντας ….. το ουζάκι. Παρατηρώ και επαναφέρω τις εικόνες, τις αισθήσεις, τους ήχους. Σκέφτομαι πως θα μπορούσε αυτόν τον τόπο να τον περπατήσουμε οι περισσότεροι από μας. Πως θα γινόταν αυτά τα μοναδικά συναισθήματα να τα νιώσουν οι περισσότεροι από εμάς που κατοικούμε εδώ δίπλα.
Είναι τόσο σκληρό να ανατρέχουμε σε λύσεις και προβληματισμούς πως θα «σωθούν» αυτά τα χωριά, πως θα τα «εκμεταλλευτούμε» τουριστικά. Και μου φαίνονται τόσο επιθετικές αυτές οι σκέψεις.
Νιώθω ότι αν θέλουμε να δημιουργήσουμε στον τόπο μας, αν θέλουμε να προσφέρουμε σ’ αυτόν τότε ίσως να κάναμε ένα βήμα να τον γνωρίσουμε βαθιά και όχι επιφανειακά. Να ακολουθήσουμε τα δικά του χνάρια πίσω στο χρόνο και όχι τις δικές μας επιθυμίες προς το μέλλον. Να τον αφουγκραστούμε στη μοναξιά και την ησυχία του. Ίσως σ’ εκείνες τις ώρες που οι καθημερινοί ρυθμοί κοιμούνται και απομένει μόνο ο χτύπος της πόλης που βγαίνει από τη στιγμή της δημιουργίας της και φθάνει μέχρι σήμερα. Ίσως εκείνες τις ώρες τις μεσημεριανής σιέστας, καλοκαίρι, ή πρωί, με την ανατολή του ήλιου, να περπατήσουμε σε στενοσόκακα και δρομάκια, παράπλευρους δρόμους που ακόμα διατηρούν το χρώμα ενός άλλου καιρού σε ένα σπίτι μονώροφο, σε μια αυλή, σε ένα πλινθόκτιστο ή σ’ ένα μισογκρεμισμένο.
Νιώθω ότι έχουμε ανάγκη να συντονιστούμε με τον παλμό του τόπου μας, να συνδεθούμε με την παράδοσή του που τον ακολουθεί και αποτελεί τη βάση της εξελικτικής του πορείας στο χρόνο.

Κάτι τέτοιες στιγμές φαίνονται τόσο λίγες οι λίστες έργων και οι προγραμματισμοί τετραετιών. Χρειαζόμαστε αυτή τη σιωπή των Πετρωτών, την ηρεμία και την ησυχία των συνειδήσεων μας. Χρειαζόμαστε να ακολουθήσουμε τα ίχνη εκείνα που από μόνα τους θα μας οδηγήσουν στην απλότητα και την πραγματική δύναμη των επόμενων κινήσεων. Έχουμε ανάγκη να ανακαλέσουμε μέσα μας την εσωτερική δύναμη να επιλέγουμε την απλότητα και τη σιωπή από την βιασύνη και τον ξερολισμό.

Τα χωριά μας και οι πόλεις μας, οι τόποι που ζούμε και αγαπάμε αυτό που έχουν ανάγκη είναι πρώτα η φροντίδα και η προσοχή, η αγάπη για τον ψίθυρό τους εκείνο που δεν μάθαμε να ακούμε, αλλά να αντικαθιστούμε με τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας. Έχουν ανάγκη πρώτα να σταθούν στο χρόνο φέροντας το δικό τους ίχνος στην ιστορία, στις ζωές όσων έζησαν και συνεχίζουν να ζουν στους κόλπους τους, προσφέροντας έτσι το ρεύμα εκείνο που διαχειρίζοντάς το με ευαισθησία και δημιουργικότητα θα φέρει την ανάπτυξη και την εξέλιξη.

Φεύγοντας από το χωριό κάνω μια τελευταία βόλτα με το αυτοκίνητο ανεβαίνοντας στον «Ανεμόμυλο». Ένας χώρος αναψυχής με υπέροχη θέα και ιδιαίτερα φροντισμένος και καθαρός. Πριν αναχωρήσω πέρασα και από το σημαντικό απόκτημα των Πετρωτών, τον ανακαινισμένο «Μύλο» που έχει δώσει σημαντικά στοιχεία ανάπτυξης της πορείας του Δήμου Τριγώνου καταλαμβάνοντας τη θέση ενός από τα πιο ενδιαφέροντα συνεδριακά κέντρα του Έβρου. Ένα ενδιαφέρον κτίριο που συνδυάζει το παραδοσιακό με το νέο.

Τα Πετρωτά είναι ένας τόπος που αξίζει να μείνει ζωντανός γιατί φέρει όλα εκείνα τα στοιχεία που η ιστορία και ο πολιτισμός επέλεξαν για να αφήσουν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στο πέρασμα του χρόνου.

Φωτογραφίες : alkioni