Γκίντερ Γκρας για την Ελλάδα : "Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω."

Ποίημα του Γκίντερ Γκρας για την Ελλάδα

Tης Ξενιας Κουναλακη

Το ποίημα του Γερμανού συγγραφέα, Γκίντερ Γκρας, με τίτλο «Η Ντροπή της Ευρώπης» δημοσιεύεται σήμερα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα στην «Καθημερινή», από κοινού με τη Sueddeutsche Zeitung. Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής, ο νομπελίστας απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε.

Με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα Γερμανού λυρικού ποιητή Χέλντερλιν ο Γκρας διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ώς τη χούντα των συνταγματαρχών.
Καταλήγει δε με την απειλή ότι «η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους» θα προκαλέσει τη μήνι των ίδιων των θεών.

Δίχως την Ελλάδα η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.

«Η Ντροπή της Ευρώπης»

Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

Ομως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.

Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, εδημιούργησε.

(Μετάφραση: Πατρίτσια Αδαμοπούλου)

Εφημερίδα Καθημερινή -  26/05/2012
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100039_26/05/2012_483534

Anna e Marco

Whitney Houston - I Will Always Love You

Μια μεγάλη ερμηνεύτρια που φώτησε τα μονοπάτια της εφηβείας μας .....

Bittersweet memories
that is all I'm taking with me.
So, goodbye......

Όταν η τηλεόραση γίνεται ενδιαφέρουσα ....

Ο μεγάλος ποιητής βάζει τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με την ψευδαίσθηση της οικειότητας που δημιουργεί η τηλεόραση,ξεκαθαρίζει πως "δε σας ξέρω,δε με ξέρετε" ,απαντά στην απύθμενη εξυπνάδα της παρουσιάστριας με τον καλυτερο τρόπο και δε λησμονεί να αναφερθεί στους Έλληνες που "ξέρουν τι τους γίνεται" όπως λέει.

* το κείμενο συνοδεύει το βίντεο που αναρτάται στο http://www.youtube.com/watch?v=LA30SDjm380

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ψυχοθεραπευτή;
Δεν ξέρω ποια είναι η μεγαλύτερη αλλά πάντως είναι πρόκληση όταν έρχονται σε σένα άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τον εαυτό τους, δεν έχουν περιέργεια να ψαχτούν μέσα τους και δεν ξέρουν πως να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. Λένε «με πονάει το στομάχι μου ή η καρδιά μου» αλλά δεν μπορούν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους. Το να τους μάθεις να το κάνουν είναι πράγματι μια μεγάλη πρόκληση.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι αρκούν οι επιστημονικές γνώσεις για να είναι καλός και επαρκής ένας σύμβουλος ή ένας θεραπευτής και αναρωτιούνται πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους όταν ο ίδιος χρειάζεται θεραπεία. Εσείς, όμως, υποστηρίζετε ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή όλοι οι ειδικοί χρειάζονται δια βίου θεραπεία. Γιατί είναι σημαντικό;
Δια βίου θεραπεία είναι ίσως λίγο υπερβολικό. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κρίσεων στα διάφορα στάδια της ζωής. Σε κάποιο στάδιο, κάποιος θα μπορούσε π.χ. να πάθει burn out λόγω καριέρας και σε κάποιο άλλο να έχει παιδιά στην εφηβεία ή να διαπραγματεύεται θέματα όπως ο φόβος του θανάτου. Νομίζω ότι τότε το πιο σοφό είναι να πάει σε θεραπεία. Ενας θεραπευτής πρέπει να επωφελείται από κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του γιατί όσο περισσότερα μαθαίνει τόσο καλύτερος θεραπευτής γίνεται. Είναι όπως όταν παίζουμε βιολί. Πρέπει να χρησιμοποιούμε τον εαυτό μας όσο περισσότερο μπορούμε. Και αν μάθαινα για κάποιο θεραπευτή ότι δεν έχει κάνει ποτέ θεραπεία ο ίδιος , τότε θα ανησυχούσα πολύ γιαυτόν.

Στα βιβλία σας και ειδικά στον κήπο του Επίκουρου αποκαλύπτεστε στο κοινό σας με ένα τρόπο καταπληκτικό, πράγμα που σπάνια κάνουν οι θεραπευτές. Ναι αυτό είναι αλήθεια Πόσο δύσκολο ήταν για σας; Βοηθάει η προσωπική αποκάλυψη του θεραπευτή τη σχέση θεραπευτή/θεραπευόμενου;
Εμένα προσωπικά δεν με δυσκολεύει η αυτοαποκάλυψη, ίσως γιατί πάντοτε με ενδιάφερε η ομαδική θεραπεία και όταν συντονίζεις μια θεραπευτική ομάδα τότε είσαι μέλος της και πρέπει να συμμετέχεις όχι μόνον ως παρατηρητής. Εγώ πάντα συμμετέχω στην ομάδα και νιώθω ασφαλής όταν μιλάω για μένα ίσως γιατί έχω κάνει πολλή προσωπική θεραπεία στη ζωή μου. Εχω μιλήσει και με άλλους θεραπευτές γιαυτό το θέμα. Δεν λέμε να αποκαλύψει κανείς γεγονότα της ζωής του ή προβλήματα που μπορεί να έχει, αλλά μιλάμε για την αποκάλυψη συναισθημάτων που μπορεί να είναι χρήσιμα για τον ασθενή. Οι ασθενείς ρωτάνε «διάβασες αυτό το βιβλίο, είδες αυτό το φιλμ, πόσα παιδιά έχεις» τέτοια πράγματα. Κατά τη γνώμη μου ένας κενός, ανέκφραστος θεραπευτής είναι κακός θεραπευτής.


Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ιρβιν Γιαλομ στην Κική Τριανταφύλλη
http://kikitriantafylli.wordpress.com/2009/03/25/ιρβιν-γιάλομ-ο-θεραπευτής

HELEN KELLER & ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H.FOULKES ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ "THE WORLD I LIVE IN"

Η Helen Adams Keller (Ιούνιος 27, 1880 – Ιούνιος 1, 1968) ήταν μια κωφή και τυφλή Αμερικανίδα συγγραφεύς, ακτιβίστρια και ομιλήτρια.
Η Helen γεννήθηκε στην Tuscumbia, Alabama. Οι αναπηρίες της προκληθήκαν από ένα υψηλό πυρετό το Φεβρουάριο, 1882 όταν ήταν 19 μηνών. Η απώλεια της ικανότητας της να επικοινωνήσει σε μια τέτοια νεαρή αναπτυξιακή ηλικία ήταν τραυματική για την ιδία και για την οικογένεια της και ως αποτέλεσμα έγινε αρκετά ανεξέλεγκτη.

Η Keller γεννήθηκε σε ένα κτήμα που ονομαζόταν Πράσινος Κισσός, στις 27 Ιουνίου, 1880. Δεν γεννήθηκε αρχικά τυφλή και κωφή, άλλα ήταν ένα πραγματικά υγιές παιδί. Έτσι ήταν μέχρι 19 μήνες αργότερα όταν προσβλήθηκε από μια αρρώστια την οποία οι γιατροί περιγράφανε ως μια οξεία συμφόρηση του στομαχιού και του εγκεφάλου. Η Keller δεν είχε για πολύ καιρό αυτή την αρρώστια, άλλα την άφησε τυφλή και κωφή, και ανίκανη να μιλήσει. Από την ηλικία των επτά, είχε ήδη εφεύρει πάνω από 60 διαφορετικά σημάδια με τα οποία μπορούσε να επικοινωνήσει με την οικογένεια της.

Το 1887, οι γονείς της Captain Arthur H. Keller και Kate Adams Keller, επικοινώνησαν τελικά με την Alexander Graham Bell, ο όποιος δούλευε με τα κωφά παιδιά. Ο Bell τους συμβούλευσε να έρθουν σε επαφή με το Ινστιτούτο Perkins για τους τυφλούς στην Νοτιά Βοστόνη, Μασαχουσέτη. Αυτοί διάλεξαν την δασκάλα Anne Sullivan, η όποια ήταν μονό 20 χρονών, να προσπαθήσει να μπει στο μυαλό της μικρής τότε Helen. Αυτή ήταν μόλις η αρχή της 49 χρονης περιόδου δουλειάς μαζί.

Η Sullivan ζήτησε και πήρε τη άδεια από τον πατέρα της Helen να απομονώσει το κορίτσι από το υπόλοιπο της οικογένειας σε ένα μικρό σπίτι στον κήπο τους. Ο πρώτος της στόχος ήταν να ενσταλάξει την πειθαρχεία στο καλομαθημένο κορίτσι. Η σημαντική ανακάλυψη της Helen στην επικοινωνία ήρθε μια μέρα όταν εκείνη κατάλαβε ότι οι κινήσεις της δασκάλας της πάνω στις παλάμες της συμβόλιζαν την έννοια του νερού και σχεδόν ενθουσιάστηκε ζητώντας από την δασκάλα της τα ονόματα όλων των οικείων αντικείμενων στον κόσμο της (περιλαβαίνοντας και την αγαπημένη της κούκλα).

Η Anne ήταν ικανή να διδάξει την Helen να σκέφτεται κατανοητά και να μιλάει, χρησιμοποιώντας την μέθοδο Tahoma: ακουμπώντας τα χείλη των άλλων καθώς μιλάνε, νιώθοντας τους τις δονήσεις, και συλλαβίζοντας τους αλφαβητικούς χαρακτήρες πάνω στην παλάμη της Helen. Ακόμη έμαθε να διαβάζει αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά και λατινικά σε μπραιγ.


Το 1888, η Helen φοίτησε στο ινστιτούτο Perkins. Το 1894, η Helen και η Anne μετακόμισαν στην Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσουν μαθήματα στο σχολείο κωφών Wright-Humason. Το 1898 επέστρεψαν στην Μασαχουσέτη και η Helen εισάχθηκε στο σχολείο Cambridge για νέες κοπέλες πριν πετύχει να μπει στο κολέγιο Radcliffe το 1900. το 1904, στην ηλικία των 24, η Helen αποφοίτησε στο Radcliffe ως η πρώτη κωφή και τυφλή που αποφοίτησε από κολλέγιο.

Με τεράστια θέληση, η Helen κατάφερε να γίνει παγκοσμίως διάσημη ομιλήτρια και συγγραφεύς. Έθεσε ως αποστολή στην ζωή της να παλέψει για τους παρεμποδισμένους από αισθήσεις στον κόσμο.













ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ HELEN KELLER
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΩ» ΑΠΟ ΤΟΝ S.H.FOULKES


Ο Foulks ασχολήθηκε με τα γραπτά της Helen Keller σε μια αναζήτηση μελετών σχετικών με την ταύτιση, την εσωτερίκευση και άλλων παρόμοιων θεμάτων.
Κατά τη γνώμη του πρέπει να αποδώσουμε ιδιαίτερη σημασία στο τι έχει να πει, πέρα από την εξαιρετική της διορατικότητα και την ποιητική δύναμη των περιγραφών της.

Η Helen Keller έχοντας αποστερηθεί τις κύριες αισθήσεις επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, υπάρχει στην περίπτωσή της, μια καθυστέρηση στην έκφραση, καθώς και μια παρατεταμένη διαδικασία ανάπτυξης ανάλογη με μια εικόνα αργού ρυθμού (slow – motion picture). Επιπλέον τα κανάλια εισόδου των εξωτερικών ερεθισμάτων είναι περιορισμένα. Η έναρξη του σχηματισμού λέξεων και αργότερα ο σχηματισμός ιδεών χαράχθηκαν με ένα ξεχωριστό τρόπο. Ο κόσμος των λέξεων, που διαμορφώνει ένα από τα πιο αποφασιστικά βήματα στην ανάπτυξη μας, έφθασε από μια πλαϊνή είσοδο, μέσω εντυπώσεων αφής του χεριού της. Έτσι είναι ικανή, και εμείς μαζί της, να διακρίνει καθαρά, μεταξύ λεκτικών αναμνήσεων και πραγματικών πρώτων εμπειριών, ότι αυτά τα δύο έχουν διαχωριστεί από το φίλτρο των σχετικών τους προσκολλήσεων. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να παρατηρήσουμε τί μπορούν να κάνουν οι λέξεις και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς χωρίς αυτές.

Πολλές σύγχρονες σχόλες (σύγχρονη ψυχολογία, ψυχοπαθολογία, Gestalt) λαμβάνουν υπόψη ότι εξέχων σημείο στην ανάπτυξη του ανθρώπου είναι το βήμα από το στάδιο όπου οι λέξεις χρησιμοποιούνται ως έκφραση για κάτι στο στάδιο όπου εννοούν, σημαίνουν κάτι. Η επίτευξη αυτού του ψυχικού / διανοητικού επιπέδου θεωρείται η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο.

Ο Foulkes διαβάζοντας το κεφάλαιο «Πριν την αυγή της ψυχής» από το βιβλίο της Helen Keller το διανθίζει με δικά του ερμηνευτικά σχόλια.

Helen Keller : Πριν έρθει η δασκάλα μου δεν ήξερα ότι είμαι εγώ. Ζούσα σε έναν κόσμο όπου ήταν ένας μη-κόσμος ….. Δεν ήξερα ότι δεν ήξερα τίποτα, ή ότι ενεργώ ή επιθυμώ. Δεν είχα ούτε θέλω, ούτε νόηση. Συνδεόμουν με αντικείμενα και πράξεις μέσω μιας τυφλής φυσικής ώθησης.

Η γνώση του Εγώ και του κόσμου είναι αλληλοεξαρτώμενες. Στην πραγματικότητα η μία είναι η αντανάκλαση της άλλης. Είναι σημαντικό να είναι ξεκάθαρη αυτή η εσωτερική σχέση πριν εξεταστούν οι ειδικοί μηχανισμοί της ταύτισης και της προβολής. Η Keller περιγράφει τις πράξεις της ως ενστικτώδης μίμηση άλλων (αυτό προηγείται της ταύτισης, μερικές φορές συμπεριλαμβάνεται στην ‘πρόωρη ταύτιση’), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκέψη.

Helen Keller : ......είναι η έναρξη δύο ικανοτήτων, της ελευθερίας του θέλω, ή της επιλογής, και της λογικής, ή της δύναμης να σκέφτεσαι από το ένα πράγμα στο άλλο, που κάνει δυνατό το να υπάρξεις, πρώτα σαν παιδί και μετά σαν ενήλικας.

Αυτό αντιστοιχεί στο στάδιο της εύρεσης των λέξεων, δηλαδή οι λέξεις ως σήματα ή σημάδια για κάτι. Όταν η Keller λέει ότι σκεφτόταν μόνο αντικείμενα και ήθελε μόνο αντικείμενα, επιβεβαιώνει μια θεμελιώδη αντίληψη της σύγχρονης ψυχολογίας που καθορίζει το ότι πρωταρχικά στην ανάπτυξη υπάρχουν ολόκληρα αντικείμενα και ο διαχωρισμός τους σε διαφορετικές αισθήσεις αντιστοιχεί σε πιο περίπλοκη δομή διανοητικής συμπεριφοράς

Helen Keller : Όταν έμαθα την έννοια του «εγώ» και του «εμένα» και ανακάλυψα ότι ήμουν κάτι, άρχισα να σκέφτομαι. Τότε υπήρξε για μένα η συνείδηση για πρώτη φορά.

Αυτή είναι η πιο συνταρακτική στιγμή : το εγώ γεννιέται μαζί με τη σημαίνουσα λειτουργία των λέξεων και μαζί με τη συνείδηση.
Η Keller ορίζει τη φύση ως «ο κόσμος που μπορώ να αγγίξω».


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES

O Foulkes σπούδασε ιατρική στη Χαϊδελβέργη και στη Φρανκφούρτη όπου και αποφοίτησε το 1923, και για περίοδο δύο ετών εργάστηκε και σπούδασε με τον νευρολόγο Kurt Goldstein . Έχει εκπαιδευτεί ως ψυχαναλυτής από το 1928 - 30, στη Βιέννη, όπου αναλυτής του ήταν Helene Deutsch .

Μετακόμησε στο Έξετερ το 1939 όπου έγινε ψυχοθεραπευτής σε μια μεγάλη ψυχιατρική κλινική όπου δημιούργησε την πρώτη ομαδικοαναλυτική ψυχοθεραπευτική ομάδα. Ήταν τότε που καλείται στο στρατό στο Στρατιωτικό Κέντρο Northfield το 1942 όπου πήρε μέρος στην ανάπτυξη μιας σειράς καινοτόμων θεραπειών, πολλές από αυτές βασισμένες στις ομάδες και υπήρξε πρωτοπόρος τόσο της ομάδικής αναλυσης όσο και της θεραπευτικής κοινότητας.

Μετά τον πόλεμο συνέχισε την ψυχαναλυτική πρακτική του και γρήγορα άρχισε να διεξάγει αναλυτικές ομάδες στο ιδιωτικό του ιατρείο. Συνέχισε διπλή πρακτική στην ατομική ψυχανάλυση και στην ανάλυση ομάδας μέχρι την αποχώρησή του.

Ο Foulkes είχε επίσης ενδιαφέρον για την νευρολογία , ψυχιατρική , κοινωνιολογία και ψυχολογία . Το πρώιμο έργο του Foulkes με ομάδες των στρατιωτών στο Northfield Νοσοκομείο (UK) συνέβαλε στην ίδρυση του Ομίλου Αναλυτικής Κοινωνία (GAS) το 1952, με έδρα το Λονδίνο. Έπαιξε αργότερα ρόλο στην έναρξη του Ινστιτούτου Ομάδικής Ανάλυσης (IGA) το 1971 για τους ασχολούμενους με την κατάρτιση.

Ο Foulkes θεωρεί τις ομάδες ως βασική προϋπόθεση για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όλα τα ανθρώπινα όντα έχουν γεννηθεί σε κοινωνικές ομάδες (οικογένειες, πολιτισμούς, κοινωνίες), και τα διαμορφώνουν στη διάρκεια της ζωής τους συνεχώς με συνειδητό και λιγότερο συνειδητό τρόπο.

Η ομαδική ανάλυση, ως μια μορφή ψυχοθεραπείας, προωθεί τις αξίες της επικοινωνίας του διαλόγου και της ανατροφοδότησης. Προωθεί την ανάλυση των τρεχουσών σχέσεων και δυναμικών μέσα στην ομάδα ως το επίκεντρο της ψυχοθεραπευτικής εργασίας.

Ο SH Foulkes πέθανε ξαφνικά από στεφανιαία θρόμβωση το 1976, σε ηλικία 77, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής ενός σεμιναρίου.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ HELEN KELLER : ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΩΦΩΝ
http://www.e-pek.gr/index.php?categoryid=14&p2_articleid=19

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ S.H. FOULKES : ΒΙΒΛΙΟ : Selected Papers of S.H. Foulkes - Psychoanalysis and Group Analysis

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ S.H. FOULKES : http://en.wikipedia.org/wiki/S._H._Foulkes

ΩΡΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΡΟΗ ΠΟΥΛΙΑΔΟΥ (αρχιτέκτονας) : Για να προχωρήσουμε, πρέπει να μη χορταίνουμε να μαθαίνουμε. Πρέπει να κοιτάζουμε πίσω μόνο για να πάρουμε θάρρος. Όσο αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτε δεν μας ανήκει τόσο πιο εύκολα τολμάμε.


SUGAHSPANK (τραγουδοποιός και τραγουδίστρια) : Οι δημιουργικοί άνθρωποι σπάνια καταφέρνουν να ξεφύγουν από τις λούπες του μυαλού τους ή να μην επαναπαυτούν στο ταλέντο τους. Χρειάζεται συνήθως ένα γερό χαστούκι για να προχωρήσουν.


GREECE IS FOR LOVERS (Χριστίνα Κοτσιλέλου και Θάνος Καραμπάτσος – σχεδιαστές αντικειμένων) : Η μεγαλύτερη δυσκολία στην Ελλάδα είναι η διατήρηση της δημιουργικότητας σε μια χώρα όπου «ο κόσμος καίγεται» και η οποιαδήποτε αισθητική ανησυχία αντιμετωπίζεται ως κάτι περιττό.
Για να πας μπροστά χρειάζεσαι χιούμορ, υπομονή, καλούς συνεργάτες και την τόλμη να ρισκάρεις, ακόμα και όταν οι γύρω σου δεν σε παίρνουν και πολύ σοβαρά. Και σίγουρα να σκέφτεσαι «διεθνώς».


ΚΑΙΤΗ ΤΑΖΕΔΑΚΗ (σχεδιάστρια κοσμημάτων) : Για να ξεχωρίσεις από τη μάζα πρέπει να έχεις «ταυτότητα» και να επιμένεις σε αυτήν. Εμπόδια σου βάζει μόνο ο εαυτός σου. Δεν υπάρχουν άλλα εμπόδια.


ΑΘΗΝΑ ΑΝΔΡΕΑΔΗ (τραγουδίστρια – τραγουδοποιός) : Αν δεις τις δύσκολες στιγμές ως ευκαιρία για εξέλιξη τότε βλέπεις τη ζωή πιο σφαιρικά και δεν μεγεθύνεις τις δυσκολίες. Ίσως το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μάθουμε να ακούμε και να εμπιστευόμαστε τη φωνή μέσα μας, όχι το μυαλό μας με τους φόβους του, που καμιά φορά μας μπερδεύουν.


ΑΝΝΑ ΡΕΖΑΝ – ΚΡΙΤΣΕΛΗ (ηθοποιός, τραγουδίστρια) : Νομίζω ότι το «Γκρέκο μασκαρά» του Γιάννη Μηλιώκα είναι πολύ επίκαιρο, ειδικά οι στίχοι «τσίρκο παράγκα φίρμα γκρέκα» και «φράγκο ρεζέρβα φαλιμέντο περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία». Και o νοών νοείτο. Για να μη φανώ πολύ απαισιόδοξη, θα ήθελα να αναφέρω και το «Κοίτα μια νύχτα» της Χαρούλας Αλεξίου, επειδή περιέχει τον ελπιδοφόρο στίχο «και μες στην παρακμή της χτυπάει και Ολυμπιάδα»


ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΟΥΛΟΥΚΑΚΟΥ (ηθοποιός) : Δεν κάνω σχέδια, μόνο όνειρα.


STELLAR (make-up artist – beauty editor) : Τι χρειάζεται κάποιος για να ξεφύγει από τα συνηθισμένα; Γιατί να θέλει κάποιος να ξεφύγει από τα συνηθισμένα; Δεν περνάμε ωραία που είμαστε όλοι ίδιοι και δεν πάμε ούτε ένα βήμα μπροστά; Αναρωτιέμαι αν ο Χίτλερ πέθανε ή αν ακόμα ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο που εχθρεύεται και χλευάζει το διαφορετικό.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΛΙΔΗΣ (μουσικός) : Μια φράση από το βιβλίο «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα» : «Δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από τη δειλία»


THALIA MAVROS (σκηνοθέτης, δημοσιογράφος, εκδότρια) : Οραματίζομαι μια ζωή βουτηγμένη στη δημιουργικότητα, στην έμπνευση, στην ομορφιά, στην τέχνη, στη συνεργασία και στο πάθος.


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΑΥΡΙΔΗ (πρόεδρος της οργάνωσης Greek-Paris) : Η Ελλάδα για μένα είναι η πιο ωραία χώρα στον πλανήτη, το πιο ήρεμο και ασφαλές μέρος με αυτήν την ποιητική θάλασσα, τον μονίμως καλοκαιρινό ήλιο, την ιστορία και τον πολιτισμό που εμπνέουν, τα υπέροχα νησιά, τη μουσική και το κέφι παντού.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ (συγγραφέας, δημοσιογράφος) : Για να πας ένα βήμα μπροστά, πρέπει να αγαπάς αυτό από το οποίο προέρχεσαι, να μη φοβάσαι να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου, να επιτρέπεις στη ζωή να σε ξαφνιάζει και να σε συγκινεί.


"ΩΡΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" – ΒΗΜΑDONNA – ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Νίκος Αλιάγας "Ο ήλιος της Ελλάδας ξεκινά να λάμπει πρώτα από μέσα μας"

"Μπορεί η χώρα μας να είναι χρεοκοπημένη μέχρι το λαιμό και να ταλαντεύεται, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να της κλέψει τη μοναδικότητα της ομορφιάς της. Ακόμα και φτωχιά, η Ελλάδα μας παραμένει μια κούκλα, με μια υπερ το δέον φιλόξενη και φιλήσυχη κοινωνία.

Ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει, με τα μέσα που διαθέτει, ό,τι μπορεί για την καλυτέρευση της εικόνας της χώρας μας προς τα έξω. Γιατί προπάντων πρέπει να καταλάβουμε, αλλά και να περάσουμε σε όλους το μήνυμα ότι η εικόνα της χώρας μας, η Ελλάδα μας, μας ανήκει. Ότι εμείς είμαστε στη φωτογραφία. Και δεν πρέπει να τη χαρίσουμε στους όποιους τυχοδιώκτες και στα όποια διευθυντήρια που μας προτιμούν με το κεφάλι σκυμμένο.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει «ξεκίνα να σαρώνεις την ίδια σου την αυλή αν θες η μέρα σου να πάει καλά»

Ο ήλιος της Ελλάδας ξεκινά να λάμπει πρώτα από μέσα μας. Και αυτόν τον ζεστό ήλιο πρέπει να προβάλουμε σε όλο τον κόσμο! "

Άρθρο του Νίκου Αλιάγα με τίτλο "Οι τηλεοράσεις του κόσμου"
στην εφημερίδα το Θέμα - Κυριακή 13-3-2011