Αρκετά καλή μητέρα

Κατά τη βρεφική ηλικία συμβαίνουν καλά και κακά πράγματα, τα οποία βρίσκονται εντελώς έξω από την εμβέλεια του βρέφους. Στην πραγματικότητα, η βρεφική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία βρίσκεται υπό διαμόρφωση η ικανότητα συγκέντρωσης εξωτερικών παραγόντων στην περιοχή της παντοδυναμίας του βρέφους.

Η «υποστήριξη του εγώ» της μητρικής φροντίδας δίνει στο βρέφος τη δυνατότητα να ζήσει και να αναπτύξει ό,τι καλό και κακό υπάρχει στο περιβάλλον, παρόλο που δεν είναι ακόμη ικανό να το ελέγξει ή να νιώσει υπεύθυνο γι’ αυτό.

Το βρέφος και η μητρική φροντίδα μαζί σχηματίζουν μια μονάδα. Αυτά τα δύο διαχωρίζονται και αποσυνδέονται μεταξύ τους στην κατάσταση υγείας. Και η υγεία, που σημαίνει τόσα πολλά, σημαίνει σε κάποιο βαθμό κι έναν διαχωρισμό της μητρικής φροντίδας από κάτι το οποίο αποκαλούμε βρέφος ή απαρχή ενός αναπτυσσόμενου παιδιού.

Η λέξη βρέφος υποδηλώνει το «μη ομιλούν» (από το λατινικό infans), και δεν είναι ανώφελο να σκεφτόμαστε τη βρεφική ηλικία ως την περίοδο που προηγείται της αναπαράστασης λέξεων και της χρήσης λεκτικών συμβόλων. Ως εκ τούτου αναφέρεται σε μια φάση κατά την οποία το βρέφος εξαρτάται από τη μητρική φροντίδα , η οποία βασίζεται στο ότι η μητέρα συμμερίζεται μάλλον παρά κατανοεί τι εκφράζεται ή μπορεί να εκφράζεται λεκτικά.



Η θεωρία της σχέσης γονέα – βρέφους αφορά το βρέφος κατά το ήμισυ και είναι η θεωρία της διαδρομής του βρέφους από την απόλυτη εξάρτηση, μέσω της σχετικής εξάρτησης, στην ανεξαρτησία, και παράλληλα της διαδρομής του από την αρχή της ευχαρίστησης στην αρχή της πραγματικότητας και από τον αυτοερωτισμό στις σχέσεις αντικειμένου. Το άλλο ήμισυ της θεωρίας της σχέσης γονέα – βρέφους αφορά τη μητρική φροντίδα, δηλαδή τις ιδιότητες και τις αλλαγές της μητέρας που ανταποκρίνονται στις ειδικές και αναπτυσσόμενες ανάγκες του βρέφους προς τις οποίες είναι προσανατολισμένη.

Τα ανθρώπινα βρέφη δεν μπορούν να αρχίσουν να υπάρχουν παρά μόνο υπό ορισμένες συνθήκες. Τα βρέφη αρχίζουν να υπάρχουν με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με το κατά πόσον οι συνθήκες είναι ή όχι ευνοϊκές. Ταυτόχρονα το δυναμικό του βρέφους δεν καθορίζεται από τις συνθήκες, αλλά κληρονομείται. Το κληρονομημένο δυναμικό ενός βρέφους δεν μπορεί να γίνει βρέφος παρά μόνο αν συνδεθεί με τη μητρική φροντίδα και περιλαμβάνει μια τάση προς την ανάπτυξη και την εξέλιξη.

Η πραγματική κατάσταση της σχέσης βρέφους – μητέρας στο ξεκίνημα είναι αυτή όπου το βρέφος δεν έχει ακόμα ξεχωρίσει ένα εαυτό από τη μητρική φροντίδα, από την οποία κατά μια ψυχολογική έννοια εξαρτάται πλήρως. Σ’ αυτό το στάδιο το βρέφος χρειάζεται και πράγματι έχει συνήθως μια περιβαλλοντική πρόνοια με ορισμένα χαρακτηριστικά.

Η περιβαλλοντική πρόνοια :
• Ανταποκρίνεται στις φυσιολογικές ανάγκες
• Είναι αξιόπιστη. Όχι μηχανικά αξιόπιστη αλλά επειδή συνεπάγεται ότι η μητέρα συμμερίζεται το βρέφος.

Το κράτημα :
• Προστατεύει από φυσιολογικούς κινδύνους
• Λαμβάνει υπόψη του την ευαισθησία του δέρματος του βρέφους – άγγιγμα, θερμοκρασία, ακουστική ευαισθησία, οπτική ευαισθησία, ευαισθησία σε πτώσεις (δράση της βαρύτητας) και την έλλειψη γνώσης του βρέφους για την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου εκτός από τον εαυτό.
• Περιλαμβάνει τη συνολική ρουτίνα της φροντίδας ημέρα και νύχτα.
• Επίσης παρακολουθεί τις ελάχιστες, από μέρα σε μέρα, αλλαγές που οφείλονται στην ανάπτυξη και στο μεγάλωμα, φυσικές και ψυχολογικές.

Το κράτημα περιλαμβάνει κυρίως το φυσικό κράτημα του βρέφους, που είναι μια μορφή αγάπης. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος με τον οποίο μια μητέρα μπορεί να δείξει στο βρέφος την αγάπη της.

Η ψυχική υγεία του ατόμου καθορίζεται από αυτή τη μητρική φροντίδα η οποία, όταν βαίνει καλώς μόλις και μετά βίας επισημαίνεται, και αποτελεί συνέχεια της φυσιολογικής πρόνοιας που χαρακτηρίζει την κατάσταση πριν από τη γέννηση. Αυτή η περιβαλλοντική πρόνοια αποτελεί επίσης μια συνέχεια της ζωντάνιας των ιστών και της λειτουργικής υγείας η οποία εξασφαλίζει (για το βρέφος) σιωπηλή αλλά ζωτικής σημασίας υποστήριξη του εγώ.

Ένα βρέφος βρίσκεται σε κατάσταση συγχώνευσης με τη μητέρα και μολονότι αυτό εξακολουθεί να είναι αλήθεια, όσο πιο κοντά μπορέσει να φθάσει η μητέρα σε μια ακριβή κατανόηση των αναγκών του βρέφους, τόσο το καλύτερο.

Ωστόσο με το τέλος της συγχώνευσης, που δεν επέρχεται υποχρεωτικά βαθμιαία, συμβαίνει μια αλλαγή. Αμέσως μόλις, από τη σκοπιά του βρέφους, το βρέφος και η μητέρα διαφοροποιηθούν, η μητέρα προσπαθεί να αλλάξει συμπεριφορά. Τώρα είναι σαν να αντιλαμβάνεται ότι το βρέφος δεν προσδοκά πλέον τη συνθήκη μιας σχεδόν μαγικής κατανόησης της ανάγκης. Η μητέρα φαίνεται να γνωρίζει ότι το βρέφος έχει μια νέα ικανότητα, την ικανότητα να της δίνει σήμα για να μπορεί να οδηγείται ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.

Με άλλα λόγια ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του τέλους της συγχώνευσης, όταν το παιδί έχει ξεχωρίζει από το περιβάλλον, είναι ότι το βρέφος μπορεί να δώσει ένα σήμα.

Μητέρες που έχουν αρκετά παιδιά αρχίζουν να είναι τόσο καλές στην τεχνική της μητρικής φροντίδας ώστε να κάνουν ότι χρειάζεται την κατάλληλη στιγμή. Τότε το βρέφος που έχει αρχίσει να διαφοροποιείται από τη μητέρα, δεν έχει τρόπο να αποκτήσει έλεγχο σε καθετί καλό που συμβαίνει. Η δημιουργική χειρονομία, το κλάμα, η διαμαρτυρία, όλα τα μικρά σημεία που υποτίθεται ότι προκαλούν τις μητρικές φροντίδες, όλα αυτά χάνονται επειδή η μητέρα έχει ήδη ανταποκριθεί στην ανάγκη ακριβώς σαν το βρέφος να ήταν ακόμα συγχωνευμένο μαζί της κι εκείνη με το βρέφος.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο η μητέρα όντας μια φαινομενικά καλή μητέρα, κάνει κάτι χειρότερο από το να ευνουχίζει το βρέφος. Το τελευταίο δεν έχει παρά δύο εναλλακτικές λύσεις : είτε να παραμείνει σε μια κατάσταση μόνιμης παλινδρόμησης και συγχώνευσης με τη μητέρα είτε πάλι να θέσει σε λειτουργία μια πλήρη απόρριψη της μητέρας, ακόμα και της φαινομενικά καλής μητέρας.

Η πρόνοια για το παιδί είναι ζήτημα εξασφάλισης ενός περιβάλλοντος το οποίο διευκολύνει την ατομική ψυχική υγεία και την συναισθηματική ανάπτυξη
Μια πρώτη αρχή είναι ότι η υγεία είναι ωριμότητα, ωριμότητα ανάλογη με την ηλικία.

Η συναισθηματική ανάπτυξη κάθε παιδιού λαμβάνει χώρα εφόσον εξασφαλίζονται αρκετά καλές συνθήκες, ενώ η ώθηση για ανάπτυξη έρχεται μέσα από το παιδί.

Οι δυνάμεις προς την κατεύθυνση της ζωής, προς την απαρτίωση της προσωπικότητας, προς την ανεξαρτησία είναι πάρα πολύ ισχυρές, και υπό αρκετά καλές συνθήκες το παιδί σημειώνει πρόοδο.

(α’ μέρος)

Η ανάρτηση αποτελείται από αποσπάσματα του βιβλίου :
«Διαδικασίες ωρίμανσης και διευκολυντικό περιβάλλον» του D.W. Winnicott

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ

"Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν" γράφηκε από τον Διονύσιο Σολωμό το 1823 στη Ζάκυνθο, αποτελείται από 158 στίχους και μελοποιηθηκε από τον Νικόλαο Μάντζαρο το 1828. Το 1864 καθιερώθηκε ως ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας.

Θεωρείται το καλύτερο ψυχογράφημα του Έλληνα και κυρίως
οι 16 πρώτοι στίχοι και οι 20 τελευταίοι, οι οποίοι και ακολουθούν ....


1
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.

2
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«έλα πάλι», να σου πεί.

4
'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5
Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.

6
Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι
από την απελπισιά,

7
Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω
το κεφάλι από τσ' ερμιές;».
Και αποκρίνοντο από πάνω
κλάψες, άλυσες, φωνές.

8
Τότε εσήκωνες το βλέμμα
μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα,
πλήθος αίμα ελληνικό.

9
Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

10
Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή·
δεν είν' εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλεί.

11
'Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
αλλ' ανάσαση καμμιά·
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

12
΄Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου
οπού εχαίροντο πολύ,
«σύρε νά 'βρεις τα παιδιά σου,
σύρε», έλεγαν οι σκληροί.

13
Φεύγει οπίσω το ποδάρι
και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι
που τη δόξα σού ενθυμεί.

14
Ταπεινότατη σου γέρνει
η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει
κι είναι βάρος του η ζωή.

15
Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει
ή τη νίκη ή τη θανή.

16
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

.............................
.............................

138
Την ακούω, βροντάει, δεν παύει
εις το πέλαγο, εις τη γη,
και μουγκρίζοντας ανάβει
την αιώνιαν αστραπή.

139
Η καρδιά συχνοσπαράζει.
Πλην τι βλέπω; Σοβαρά
να σωπάσω με προστάζει
με το δάκτυλο η θεά.

140
Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη
τρεις φορές μ' ανησυχιά·
προσηλώνεται κατόπι
στην Ελλάδα, και αρχινά:

141
«Παλληκάρια μου, οι πολέμοι
για σας όλοι είναι χαρά,
και το γόνα σας δεν τρέμει
στους κινδύνους εμπροστά.

142
Απ' εσάς απομακραίνει
κάθε δύναμη εχθρική,
αλλά ανίκητη μια μένει
που τες δάφνες σας μαδεί.

143
Μία, που όταν ωσάν λύκοι
ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι από τη νίκη,
αχ, το νου σάς τυραννεί.

144
Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει,
"πάρ' το", λέγοντας, "και συ".

145
Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά.

146
Από στόμα οπού φθονάει,
παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.

147
Μην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένη έθνη αληθινά:
"Εάν μισούνται ανάμεσό τους
δεν τους πρέπει ελευθεριά".

148
Τέτοια αφήστενε φροντίδα·
όλο το αίμα οπού χυθεί
για θρησκεία και για πατρίδα
όμοιαν έχει την τιμή.

149
Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε
για πατρίδα, για θρησκειά,
σας ορκίζω, αγκαλισθείτε
σαν αδέλφια γκαρδιακά.

150
Πόσο λείπει, στοχασθείτε,
πόσο ακόμη να παρθεί·
πάντα η νίκη, αν ενωθείτε,
πάντα εσάς θ' ακολουθεί.

151
Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία,
καταστήστε ένα Σταυρό
και φωνάξετε με μία:
"Βασιλείς, κοιτάξτ' εδώ!

152
Το σημείον που προσκυνάτε
είναι τούτο, και γι' αυτό
ματωμένους μας κοιτάτε
στον αγώνα το σκληρό.

153
Ακατάπαυστα το βρίζουν
τα σκυλιά και το πατούν
και τα τέκνα του αφανίζουν,
και την πίστη αναγελούν.

154
Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
αίμα αθώο χριστιανικό,
που φωνάζει από τα βάθη
της νυκτός: Να εκδικηθώ.

155
Δεν ακούτε, εσείς εικόνες
του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες
και δεν έπαυσε στιγμή.

156
Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος
σαν του Άβελ καταβοά·
δεν ειν' φύσημα του αέρος
που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157
Τι θα κάμετε; Θ' αφήστε
να αποκτήσομεν εμείς
λευθεριάν, ή θα την λύστε
εξ αιτίας πολιτικής;

158
Τούτο ανίσως μελετάτε
ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:
Βασιλείς, ελάτε, ελάτε,
και κτυπήσετε κι εδώ!"».

Ο εκλογεύς

Ο ψηφοφόρος τούτος εκλογεύς, εχτός σπανίων εξαιρέσεων, είναι ον ολοκλήρως ανίδεον των ηθικο-πολιτικο-κοινωνικών συμφερόντων της ανθρωπότητος, του έθνους του, ή του τόπου του. Αλλά και αν τον έκανες ναν τα καταλάβη, έμενε παντελώς αδιάφορος δι΄ αυτά. Αντί τούτων, εχτιμά και γυρεύει το ιδιαίτερον ατομικόν του συμφέρον.

Εις την ψήφον οπού του έδωσεν ο μεγαλόδωρος νομοθέτης, αυτός έχει ένα πίστωμα. Πίστωμα χωρίς προσδιορισμένον ποσόν· αλλ΄ οπού, στην περίσταση, δια συμβιβασμού, ορίζεται το ποσόν και πληρώνεται, πέντε φράνκα, δέκα φράνκα, περισσότερο ή λιγώτερο.

— Πώς θα πάη κ΄ εκείνος αύριο στας Αθήνας να λάβη τόσα;...

Πληρώνεται ακόμη το πίστωμά του και με υπόσχεση θέσεωςּ υπάλληλος εις τα δικαστήρια, δασοφύλακας, τελώνης, αρχαιοφύλακας... κλ.

Πληρώνεται και με υπόσχεση μεσιτείας δια την υπόθεσή του... Είναι τόσος καιρός οπού γυρεύει ναν του παραχωρηθή το δείνα, ή το δείνα άλλοּ και ο υποστηριζόμενός του θα μιλήση με το φίλο του τον υπουργόν, και θαν του κατορθώση ό,τι θέλειּ κλ. κλ. κλ.

Τέτοια είναι τα δάχτυλα που ρίχνουνε ψήφους μέσα στες κάλπες! Ανοίγουντ΄ έπειτα η κάλπες τούτες, κηρύττονται οι μείναντες βουλευταί, και σημαίνουνε η καμπάνες χαρά μεγάλη!...

Έτσι ο ψηφοφόρος τούτος εκλογεύς δεν είναι πολίτης γνωμοδοτών δια της ψήφου του εις τα συμφέροντα της κοινωνίαςּ αλλ΄ απλώς μόνον είναι κάτοχος πιστώματος ποσού, και είδους αορίστου συναλλαττομένου κατ΄ αρέσκειαν, με χρήματα, ή με υπόσχεσες.

Αλλά εμείς οι ανατολίτες αντιγράφουμε τους πολιτικούς θεσμούς από τους Κώδικας των Ευρωπαίων, καθώς αντιγράφουμε και τες μόδες από τα φιγουρίνια τους.-

1879-1886 "Ιδού ο άνθρωπος" - Ανδρέας Λασκαράτος

Ο δοκησίσοφος

Ο δοκησίσοφος έλαβε από τη φύση του το χάρισμα του να έχη μεγάλην ιδέαν δια τον εαυτόν του, δια τας γνώσεις του.
Ο δε τοιούτος και ζη μεγάλος με τη φαντασία του, έως ότου η περίστασες του το επιτρέπουνε, έως ότου απαντήματα με ανυπομόνους δεν τον εχθέτουνε σε δυσάρεστα ξεγελάσματα.

Καλά γεμάτος από την ιδέα του, και συνηθισμένος ακολούθως να μιλή ως από καθέδρας δια πράγματα που κάπως εννοεί, ξεθαρρεύει αγάλι΄ - γάλι, και απλώνεται να φλυαρή με τον ίδιον διδαχτικόν τρόπον και δια πράγματα εις τα οποία δεν έχει διόλου γνώριση.

Ότι δε η μεγάλη ιδέα του εαυτού του φυσικώ τω λόγω τόνε φέρνει στη φλυαρία, ευκόλως ημπορεί να εννοηθή· επειδή, αφού έφθασε να πείση τον εαυτόν του ότι είναι κάτοχος μιας σπανίας νοημοσύνης, μιας σωστότητος κρίσεως αλανθάστου, ενός πνεύματος οπού από λίγο εννοεί πολύ... από τότε δεν αμφιβάλλει πλέον ότι τον φθάνει ν΄ απαντήθηκε κάπου και να ομίλησε με τον Αραγγό, δια να μπορή να εξηγή τες περιοδείες των κομήτων· να εχαιρετήθηκε με τον Βίσμαρκ, δια να ημπορεί να αποφθέγγεται στα πολιτικά· να επισκέφθηκε το Παρίσι, δια να εξευγενίσθηκε· να είδε τη Σμύρνη, δια να γνωρίζη την Ασία· ότι έχει γνώσες ανώτερες από τους άλλους· ότι ακολούθως είναι άνθρωπος με βάρος· και έτσι, εκεί κοντά σοφός και αλάνθαστος να νομίζη ότι μπορεί να μιλή από καθέδρας δια κάθε πράγμα.

Εις την διεξαγωγήν όμως της δοκησισοφίας του, απαντά κάθε τόσο χάσματα εις τα οποία και αυτή του η οίηση πρέπει να σταματήση. Φιλονεικώντας τότε με άλλους, και αντιπαθώντας να ομολογήση αμάθειαν, ριψοκινδυνεύει να περάση το χάσμα δια πηδήματος, εις το οποίον ενδέχεται και να πέση μέσα.

— Ναι, κύριε Χ, αλλά σεις βέβαια θα γνωρίζετε με πόσην επιτυχίαν ο Dnieper καταπολεμεί αυτά τα οποία πρεσβεύετε.

— Α, τον Dnieper εγώ τον εδιάβασα απ΄ αρχής έως τέλους· αλλά τα επιχειρήματά του είναι σαθρά.

— Έχετε υπομονήν, κ. Χ, αλλά ο Dnieper δεν είναι συγγραφεύς. Είναι ποταμός εις την Ρωσίαν.

Και ιδού ο δοκησίσοφος εις την ξυλόγατα!...

"Πολύ πριν από την επιστημονική χαρακτηριολογία της σύγχρονης ψυχολογίας ο Ανδρέας Λασκαράτος, απεικόνησε τους καλούς και τους φαύλους χαρακτήρες των ανθρώπων. Στα εβδομήντα με εβδομηντα πέντε του χρόνια, μας έδωσε την πινακοθήκη της κοινωνίας. Στην περίοδο 1879-1886 δημιούργησε το βιβλίο του "Ιδού ο άνθρωπος" το οποίο περιέχει 126 χαρακτήρες. Στο "Ιδού ο άνθρωπος" σκιαγραφούνται με διεισδυτικότητα και δηκτικότητα ανθρώπινοι χαρακτήρες, όπου άλλο είναι το "φαίνεσθαι" και άλλο το "είναι""

http://www.greekbooks.gr/BookDetails.aspx?id=107017

Επέλεξα σε αυτή την ανάρτηση .... ένα χαρακτήρα του Λασκαράτου που συχνά - πυκνά συνάνταμε ολόγυρά μας ... Ανάμεσα στους 126 χαρακτήρες του μπορούμε να διακρίνουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να δούμε με χιούμορ τα χαρακτηριστικά και τις δυσκολίες του καθενός μέσα στη κοινωνία.
Ο φιλόνεικος, ο αδιάκριτος, ο αντιρρητικός, ο μεμψίμοιρος ..... μπορούν να μας συναντήσουν μέσα από το βιβλίο του Ανδρέα Λασκαράτου και κάποιους από αυτούς θα φιλοξενήσω στην "Εναντιοδρομία".

«Τίποτα δεν βλέπω μπροστά μου, εκτός αν μας ξυπνήσει η χρεοκοπία»

Ο Νίκος Πορτοκάλογολου κάνει "Στροφή" και δηλώνει ......

— Τι αισθήματα σας δημιούργησε η κινητοποίηση των νέων παιδιών;

— Ανάμεικτα. Από τη μια, υπάρχει το «μπράβο» για την αυθόρμητη αντίδρασή τους «δεν πάει άλλο», με αφορμή τον φόνο του παιδιού, από την άλλη, αισθάνομαι ότι και εμείς πρέπει να συμπεριφερθούμε σαν μεγάλοι. Ταυτίζεται μαζί τους ο έφηβος εαυτός μου, αισθάνομαι όμως πως μέσα σε αυτή την τσαντίλα τους υπήρχε και το αίτημα προς τους γονείς και τους δασκάλους τους να γίνουν επιτέλους ενήλικες. Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας, βλέπω πως από τον φόβο μη γίνουμε σαν τους μπαμπάδες μας, αυστηροί και απόμακροι, γίναμε λίγο σαχλαμάρες. Βαρέθηκα να ακούω το κλισέ «α, εγώ είμαι φίλος με τα παιδιά μου». Μα τα παιδιά δεν θέλουν φίλους, γονείς θέλουν. Είναι η ανικανότητά μας να αναλάβουμε τον ρόλο μας. Να βάλουμε όρια.

— Η έλλειψη ορίων ήταν η αιτία του θυμού τους;

— Αν σκεφθείς ότι οι δύο γονείς δουλεύουν πια από το πρωί ώς το βράδυ και προσθέσεις και την ενοχή για την απουσία τους, η έλλειψη ορίων καταλήγει σε ένα πλαδαρό πράγμα, που είναι αιτία θυμού για τα παιδιά. Πάρε για παράδειγμα ένα μικρό παιδί. Σου ζητάει απεγνωσμένα να του βάλεις όρια. Να του πεις να πάει να κοιμηθεί τη συγκεκριμένη ώρα. Αν το αφήνεις και ξενυχτάει, η κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτη. Το βλέπω σε σπίτια γνωστών, αφήνουν τα παιδιά να ρετάρουν μέχρι τα ξημερώματα και με χαμόγελο λένε στους φίλους: «έτσι είναι τα παιδιά». Ετσι είναι η ανικανότητά μας να του πούμε πήγαινε για ύπνο στις εννιά. Νιώθω τυχερός που είχα αυστηρούς γονείς και δασκάλους. Γιατί αυτοί μου έδωσαν την ευκαιρία να επαναστατήσω. Αυτό με βοήθησε να φύγω στα 20 από το πατρικό μου και να γίνω καλλιτέχνης. Ο Βέλτσος έβρισε τους φοιτητές του που πήγαν εκείνες τις ημέρες στο μάθημα. Τους είπε σπασίκλες. Αν οι δάσκαλοι και οι γονείς το παίζουν πιο επαναστάτες από τα παιδιά τους, τι επανάσταση να κάνουν εκείνα; Θα στραφούν στον νεοσυντηρητισμό για να τη σπάσουν στους μεγάλους.

— Εσείς σκεφτήκατε να κατεβείτε στις πορείες;

— Ναι. Τελικά δεν κατέβηκα. Ημουν κλεισμένος στο στούντιο. Επανήλθε όμως το παλιό ερώτημα: Αγώνας είναι η διαδήλωση ή η καθημερινή πάλη με το θηρίο; Το ωραίο με αυτή την ιστορία ήταν πως έγινε έξω απ’ όλα αυτά τα στερεότυπα. Ηταν αυθόρμητη αντίδραση, ερήμην όλων των κομμάτων. Στη δεύτερη φάση, άρχισε μια προσπάθεια οργάνωσης από τα κόμματα. Αυτός ήταν ο λόγος που αισθανόμουν παράταιρα να πάω και να παίξω στη συναυλία τους. Η Αριστερά έχει ένα ξύλινο και λαϊκίστικο λόγο. Παρά την προσπάθεια ανανέωσης σε επίπεδο ίματζ του Τσίπρα, δεν άκουσα μια διαφορετική κουβέντα. Δεν είδα ειλικρίνεια και πάθος να με πείσουν. Οπως έγινε στην Αμερική.

— Ο Ομπάμα σας πείθει;

— Οι Αμερικανοί μάς έβαλαν τα γυαλιά. Μας έδωσαν μάθημα δημοκρατίας. Στη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη, έγινε πρόεδρος ένας μαύρος που είναι εκπρόσωπος του 12% του πληθυσμού, τον οποίο πριν από δύο χρόνια δεν τον γνώριζε κανείς. Κατάφερε και νίκησε την αντίπαλό του, την οικογενειοκρατία στο δημοκρατικό κόμμα, τη βαρβαρότητα του Μπους. Εδώ, οι πολιτικοί μας είναι αρχηγοί επειδή κουβαλούν το όνομα του παππού τους. Και οι βουλευτές ψηφίζονται γιατί γίνονται γνωστοί από την τηλεόραση.

Η τεμπελιά μας

— Τι είναι αυτό που μας λείπει;

— «Η διάρκεια είναι πάθος», λέει σε ένα στίχο του ο Μιχάλης Γκανάς. Αυτό ακριβώς μας λείπει. Η συνέχεια. Εμείς για να ξεφύγουμε από τον οχετό της διαφθοράς θέλουμε μακρόπνοο σχέδιο ώς το 2050. Και να πάψουμε να θεωρούμε πως μόνο οι πολιτικοί είναι οι διεφθαρμένοι. Ολοι μας είμαστε. Από την πολεοδομία και την εφορία μέχρι τον εκπαιδευτή στη σχολή οδήγησης. Τίποτα δεν βλέπω μπροστά μου. Εκτός αν μας ξυπνήσει η χρεοκοπία. Η ελπίδα για μένα είναι όσοι δουλεύουν με πάθος. Από τον γιατρό μέχρι τον δάσκαλο που επιμένει, παρότι το σύστημα τον αποθαρρύνει. Ψάχνουμε εξηγήσεις και ιδεολογικά επιχειρήματα, καταλήγω όμως πως το κουκούτσι του προβλήματος είναι η τεμπελιά. Η τεμπελιά ντύνεται και με φιλοδοξίες και με την απληστία.

— Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου τι σκέψεις σάς προκάλεσε;

— Βρέθηκε πάλι ένας τρόπος να φανεί μόνο το άσχημο πρόσωπο της Εκκλησίας. Και παλιότερα είχαμε άσχημα φαινόμενα με τον Χριστόδουλο. Η Εκκλησία είναι κι αυτή μια κοινωνία προσώπων με τους καλούς και τους κακούς, τους έντιμους και τους ανέντιμους. Μια μικρογραφία της κοινωνίας, όπως είναι όλο το Αγιον Ορος. Δεν είναι όλοι άγιοι εκεί ούτε όλοι διεφθαρμένοι. Το δύσκολο είναι να πιστέψουμε σε κάτι. Βγαίνει για παράδειγμα ο Αμερικανός πρόεδρος και θέτει στις προτεραιότητες του την υπερθέρμανση του πλανήτη και εμείς γκρινιάζουμε. Να το ύποπτο για μένα: Θέλεις, δηλαδή, από πάνω σου τον χειρότερο, γιατί έγινε οργανική σου ανάγκη το βρίσιμο. Σου τη σπάει το καλύτερο.


Οταν αρχίζει το παρελθόν να είναι μεγαλύτερο από το μέλλον...

— Τι ελπίδα έχει σε όλα αυτά ένας μοναχικός τροβαδούρος;

— Ο χρόνος δείχνει πως είμαι συλλογικός. Στη δεκαετία του ’80 μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία και συγκατάβαση. «Αυτά τα μοναχικά παιδιά που είναι έξω από το συλλογικό», λέγανε οι παλιότεροι που θεωρούσαν κτήμα τους τον χώρο. Μα αν η δύναμη προέρχεται από ένα κόμμα δεν υπάρχει το συλλογικό, αλλά το μαντρί.

— Σε κάθε δίσκο σας έχετε ένα κλίμα. Με τη «Στροφή» τι θέλετε να πετύχετε;

— Γράφοντας τα τραγούδια διαισθανόμουν ότι έμπαινα σε μια άλλη εποχή στη ζωή μου. Στροφή σημαίνει και αλλαγή πορείας, ότι ίσως βρήκες τοίχο, ότι μεγαλώνοντας έχεις χαράξει μια μεγάλη ευθεία. Είναι παγίδα αν βάλεις τον αυτόματο πιλότο στην ευθεία. Κάπου θα βρεις. Το να στρίψεις θέλει προσπάθεια, δουλειά. Αν είσαι στο βουνό χάνεις για λίγο τη θέα, τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια ήμουν ακριβώς σε τέτοια φάση.

— Οταν κάνεις αναδρομές στο παρελθόν και λες «αχ δεν έκανα αυτό», δεν έζησα αρκετά, έχασα μια ερωτική περιπέτεια ή αργότερα το μεγάλωμα του παιδιού μου, δεν είναι απλώς ότι βλέπεις κάποιες ρυτίδες στον καθρέφτη, αλλά ότι αρχίζει το παρελθόν να είναι μεγαλύτερο από το μέλλον. Σκαλίζοντάς το, βρίσκεις χαμένες ευκαιρίες.

— Υστερα από μια περίοδο κατάθλιψης αρχίζει κάτι καινούργιο;

— Η στροφή είναι ότι κάτι καινούργιο ξεκινά μετά την κατάθλιψη. Μια περίοδος που είχε και εφιάλτες. Είναι ένα δίσκος δυνατός, με ένταση, ρυθμό, γκάζια κιθάρες και πνευστά.


Μέρος της συνέντευξης του Νίκου Πορτοκάλογλου από τη Γιώτα Συκκα που δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009.


http://www.portokaloglou.gr/gr/default.htm

Αν .....

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη

Κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό

Αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία

Κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό

Αν μπορείς με μια να παίξεις κάθε τι που έχεις κερδίσει

Στην καταστροφή ν΄αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση

Αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα σώμα και καρδιά

Αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά

Αν μπορείς στην καταιγίδα να μην χάνεις την ελπίδα

Και αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σε έχουν αδικήσει

Αν μπορέσεις το όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου

Κι αν μπορέσεις να αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει

Αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στη χαρά και στην οδύνη

αν η πίστη στη ψυχή σου μπρος σε τίποτα δε σβήνει

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δε χάνεις

αν μπορέσεις να χωνέψεις πώς μια μέρα θα πεθάνεις

αν ποτέ δε σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί

αν στα ψέματα των άλλων δε λες ψέματα κι εσύ

αν μπορείς να μη θυμώνεις αλλά μήτε και να κλαις

όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις

αν μπορείς με ηρεμία δίχως ή δυσφορία

και τα ίδια σου τα λόγια να τα ακούς παραλλαγμένα

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ‘ναι μία δημιουργία

και ποτέ σου να μη μένεις με τα χέρια σταυρωμένα

αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου δε μπορούν να σε πληγώσουν

αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δε σου σηκώνουν

αν τους πάντες λογαριάζεις , μα …κανέναν χωριστά

αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά

Ε!!! ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟΤΕ …

Θα μπορέσεις να απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου

Θα ‘σαι άνθρωπος ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ,

ΚΑΙ ΟΛΗ Η ΓΗ ΘΑ΄ ΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!!

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Διαδρομή από τον Πύργο .... προς το ηλιοβασίλεμα....

Κυριακή λίγο μετά το μεσημέρι
μια βόλτα λίγο έξω από την πόλη
μπορεί να σε αφήσει έκπληκτο ....
από την τόση ομορφιά που ανακαλύπτεις ..












Η διαδρομή ξεκίνα Δυτικά ......
Συνεχίζεται Νότια .........
Μια Διαδρομή από το χωριό του Πύργου
προς το ηλιοβασίλεμα .......









Σούρουπο .......
Εικόνες που δεν πίστευες ότι θα μπορούσαν
να σου αποκαλυφθούν εδώ γύρω ........
Είναι η διαδρομή από τον Πύργο της Ορεστιάδας
προς το Λαγό Δυδιμοτείχου .........








Είναι η περιοχή που ζούμε ......
που λησμονούμε μερικές φορές πόσο
όμορφη γίνετε ......
ένα σούρουπο Κυριακάτικο .......








Ένα ηλιοβασίλεμα λαμπερό ........
Έτσι απλά έσκυψε πάνω από τον τόπο μας .....
για να του πει ......

Καλήνυχτα .......