ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙΩΝ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΟΝΙΩΝ

Τι μας λέει το παιδί :
"Ποτέ δεν θα ξαναπαίξω μαζί της"
Τι λέμε συνήθως :
"Ξέχασέ το. Ίσως ήθελε να σε πειράξει"
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Είσαι πολύ θυμωμένος μαζί της"


Τι μας λέει το παιδί :
"Δεν μπορώ να το ξανακάνω! "
Τι λέμε συνήθως :
"Έλα τώρα, μη μιλάς έτσι! Μόλις άρχισες!"
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Σου φαίνεται πολύ δύσκολο"


Τι μας λέει το παιδί :
"Θα θελα να πήγαινα κι εγώ. Πάντα αυτός πηγαίνει παντού"
Τι λέμε συνήθως :
"Το χουμε ξανασυζητήσει. Σταμάτα λοιπόν τη φασαρία"
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Σου φαίνεται άδικο"


Τι μας λέει το παιδί :
"Κοίτα την καινούρια μου κατασκευή!"
Τι λέμε συνήθως :
"Ωραία είναι …. Τώρα όμως άσε με σε παρακαλώ … "
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Βλέπω ότι είσαι ευχαριστημένος με τη δουλειά σου"


Τι μας λέει το παιδί :
"Δε θέλω σήμερα να πάω σχολείο. Ο Γιάννης είναι κακός!"
Τι λέμε συνήθως :
"Όλοι πρέπει να πηγαίνουν σχολείο. Το λέει ο νόμος"
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Φοβάσαι ότι ο Γιάννης θα σου ριχτεί;"


Τι μας λέει το παιδί :
"Είσαι η χειρότερη μάνα σε όλο τον κόσμο"
Τι λέμε συνήθως :
"Μη μου ξαναμιλήσεις π ο τ έ μ' αυτόν τον τρόπο!"
Τι θα μπορούσαμε να πούμε :
"Είσαι πολύ θυμωμένος μαζί μου"




Αυτός ο "πίνακας" είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση από το Κέντρο Πρόληψης & Ενημέρωσης Νομού Έβρου. Έπεσε τυχαία στα χέρια μου και μου προκάλεσε πολλές σκέψεις και δημιουργικούς προβληματισμούς. Αυτό που διαπραγματεύεται κυρίως, και πιστεύω ότι είναι σημαντικό για όλους εμάς που είμαστε γονείς, είναι να μπούμε σε ένα τρόπο σκέψης διαφορετικό και λιγότερο άμεσο. Να παρατηρούμε τη συμπεριφορά των παιδιών και να αμφιταλαντευόμαστε για το τι άραγε θέλουν να μας πουν με τον τρόπο που επιλέγουν να αντιδράσουν.

Το βέβαιο είναι ότι δεν είναι δημιουργικό και εξελικτικό για το παιδί να πάρει πίσω μια αντίδραση ισάξια με τη δική του! Αυτό το καθηλώνει σε μπλοκαρισμένα συναισθήματα μέσα του. Μια αντίδραση του γονέα με τον ίδιο τρόπο θα του επέστρεφε τα ίδια συναισθήματα για να τα επανενδοβάλει μέσα του με αποτέλεσμα να παραμείνει καθηλωμένο και εγκλωβισμένο χωρίς δυνατότητα σύνθεσης. Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να εφαρμόσουμε εύκολα όταν δεν έχουμε υπό έλεγχο πρώτα τα δικά μας συναισθήματα; Τι επιθυμούμε όμως για τα παιδιά μας; Τι συνέπειες μπορεί να έχει η συμπεριφορά μας;

Αυτό επίσης που με προβλημάτισε είναι ….. «Ένας πίνακας συμπεριφοράς; Δηλαδή αν την επόμενη φορά πω αυτά αντί για τα άλλα …. Θα πετύχω κάτι;» Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι η κουβέντα θα έχει μια εξέλιξη, το παιδί δε θα παραμείνει σε μια αντίδραση που εμείς με τον νέο τρόπο συμπεριφοράς θα το αποστομώσουμε και θα το οδηγήσουμε με μια κίνηση ματ στην εξέλιξη! Οπότε τι χρησιμότητα και τι χρήση μπορεί να έχει ένας τέτοιος «πίνακας συμπεριφοράς» για τη συνέχεια που ακολουθεί;


Πιστεύω ότι θα ήταν ιδιαίτερα δημιουργικό ο κάθε γονιός να φιλτράρει τη συμπεριφορά και την αντίδρασή του προς το παιδί μέσα από μια διαδικασία αναβλητικότητας σε πρώτο χρόνο και έπειτα ενός προβληματισμού ως προς την ποιότητα του τι μπορεί έμμεσα να θέλει να εκφράσει το παιδί αλλά δεν έχει την ωριμότητα να το εντοπίσει μέσα του και να το τοποθετήσει στο αντίστοιχο λεκτικό πλαίσιο.



Από εκεί και πέρα το πώς ο καθένας από μας θα επιλέξει να συμπεριφερθεί έχει να κάνει με τις δικές του αντιστοιχίες σε βιώματα, τι «ξυπνάει» μέσα του η συμπεριφορά του παιδιού, ποιό είναι το δικό του επίπεδο σύνθεσης και αποδοχής αντιθετικών συναισθημάτων στον εσωτερικό του κόσμο και πόσο ενδιαφέρεται για την προσωπική του εξέλιξη ως καθοριστικό στοιχείο εξέλιξης του παιδιού του.

Ένας «πίνακας συμπεριφοράς» μπορεί να είναι η έναρξη ενός γόνιμου προβληματισμού αλλά η εξέλιξη της συμπεριφοράς μας απέναντι στα παιδιά και η υποστήριξη μιας σταθερής επικοινωνίας έχει να κάνει με την προσωπική εσωτερική μας διερεύνηση και τη σταθεροποίηση των δικών μας συναισθημάτων και αντιδράσεων!

Αγάπη στον εαυτό μας

Ενώ καμιά αντίρρηση δεν προβάλλεται στην εφαρμογή της έννοιας της αγάπης για διάφορα αντικείμενα, είναι πολύ πλατιά διαδεδομένη η πεποίθηση ότι ενώ το ν’ αγαπάμε τους άλλους είναι μια αρετή, το ν’ αγαπά κανείς τον εαυτό του είναι αμαρτία. Οπότε αν η αγάπη στον εαυτό μας είναι αμαρτία, η έλλειψη της θα είναι κατά συνέπεια αρετή. Όπως επίσης και το ότι στο βαθμό που αγαπώ τον εαυτό μου, δεν αγαπώ τους άλλους και το ότι η αγάπη στον εαυτό μας είναι το ίδιο με τον εγωισμό.
Γεννιούνται όμως τα εξής ερωτήματα :

 Είναι η αγάπη για τον εαυτό μας ταυτόσημη με τον εγωισμό ή τα δύο αυτά είναι αντίθετα;
 Είναι ο εγωισμός του σύγχρονου ανθρώπου πραγματικά ένα ενδιαφέρον για τον εαυτό του σαν προσωπικότητα με όλες τις πνευματικές, ψυχικές και αισθητικές δυνατότητές του;
 Είναι ο εγωισμός του ταυτόσημος με την αγάπη στον εαυτό του ή μήπως προκαλείται ακριβώς από την έλλειψη αγάπης για τον εαυτό του;

Κατ’ αρχήν πρέπει να υπογραμμιστεί η λογική πλάνη που υπάρχει στην αντίληψη πως η αγάπη για τους άλλους και η αγάπη για τον εαυτό μας αποκλείουν η μια την άλλη.

Δεν υπάρχει ορισμός για τον άνθρωπο όπου να μη συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ ο ίδιος .

Η ιδέα που εκφράζεται στο βιβλικό «Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου» σημαίνει ότι ο σεβασμός προς τη δική μου ακεραιότητα και μοναδικότητα, η αγάπη και η κατανόηση για τον εαυτό μου δε μπορούν να χωριστούν από το σεβασμό, την αγάπη και την κατανόηση για ένα άλλο άτομο. Η αγάπη για τον εαυτό μου είναι αξεχώριστα συνυφασμένη με την αγάπη για οποιαδήποτε άλλη ύπαρξη.

Όχι μόνο οι άλλοι αλλά κι εμείς οι ίδιοι είμαστε τα «αντικείμενα» των συναισθημάτων μας και των διαθέσεων μας.

Μια τάση αγάπης προς τον εαυτό τους θα βρεθεί σε όλους εκείνους που είναι ικανοί να αγαπάνε τους άλλους.

Η αγάπη σαν αρχή είναι αδιαίρετη όσο αφορά τη σχέση μεταξύ των «αντικειμένων» και του ίδιου του εαυτού μας.

Η γνήσια αγάπη είναι εκδήλωση της δημιουργικότητας και συνεπάγεται φροντίδα, σεβασμό, ευθύνη και γνώση. Δεν είναι ένα «πάθος» με την έννοια ότι κάποιος μας προκαλεί μια συγκίνηση, αλλά μια ενεργητική προσπάθεια για την ανάπτυξη και την ευτυχία του αγαπημένου προσώπου, που έχει τις ρίζες της στην ικανότητα μας για αγάπη.

Το να αγαπά κανείς την οικογένειά του μα να μην αισθάνεται τίποτε για τον «ξένο», είναι σημάδι βασικής ανικανότητας για αγάπη.

Η κατάφαση της ζωής ενός ανθρώπου, της ευτυχίας του, της ανάπτυξής του, της ελευθερίας του έχει τις ρίζες της στην ικανότητά του ν’ αγαπά – στην ικανότητά του για φροντίδα, σεβασμό, ευθύνη και γνώση. Αν ένα άτομο είναι ικανό ν’ αγαπά δημιουργικά, αγαπά και τον εαυτό του. Αν μπορεί ν’ αγαπά μόνο τους άλλους, τότε δεν μπορεί ν’ αγαπά καθόλου.

Αν η αγάπη για τον εαυτό και η αγάπη για τους άλλους είναι συνυφασμένες τότε πως εξηγείται ο εγωισμός, που ολοφάνερα αποκλείει κάθε γνήσιο ενδιαφέρον για τον άλλο;

Ο εγωιστής ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, θέλει το καθετί για τον εαυτό του, δεν νιώθει καμιά ευχαρίστηση στο δόσιμο και χαίρεται μόνο όταν παίρνει. Βλέπει τον εξωτερικό κόσμο μόνο από την άποψη του τι μπορεί να πάρει απ’ αυτόν. Είναι βασικά ανίκανος να αγαπήσει.

Εγωισμός και αγάπη για τον εαυτό μας, μακριά από το να είναι ταυτόσημα, είναι στην πραγματικότητα αντίθετα. Το εγωιστικό άτομο δεν αγαπά τον εαυτό του πάρα πολύ, τον αγαπά ελάχιστα. Στην πραγματικότητα μισεί τον εαυτό του. Αυτή η έλλειψη αγάπης, φροντίδας για τον εαυτό και δημιουργικού προσανατολισμού του δημιουργεί το συναίσθημα του κενού και της απογοήτευσης. Είναι αναγκαστικά δυστυχισμένος άνθρωπος, και αγωνιά να αρπάξει από τη ζωή ικανοποιήσεις, που ο ίδιος εμποδίζει τον εαυτό του να απολαύσει.

Ένα παράδειγμα μπορούμε να βρούμε στην υπερπροστατευτική μητέρα. Τη στιγμή που η μητέρα αυτή συνειδητά πιστεύει πως έχει πολύ μεγάλη αγάπη στο παιδί της, στην πραγματικότητα έχει μια βαθιά απωθημένη εχθρότητα προς το αντικείμενο του ενδιαφέροντός της. Δείχνει αυτό το υπερβολικό ενδιαφέρον όχι γιατί αγαπά το παιδί της πάρα πολύ, αλλά επειδή οφείλει ν’ αναπληρώσει την έλλειψη ικανότητάς της να του προσφέρει οποιαδήποτε αγάπη.

Άλλο παράδειγμα αποτελεί ο ανιδιοτελής. Ο ανιδιοτελής θεωρεί την ιδιότητα του αυτή λυτρωτική και είναι περήφανος γι’ αυτήν. «Ο ανιδιοτελής δεν θέλει τίποτα για τον εαυτό του», «ζει μόνο για τους άλλους», και είναι περήφανος που δεν θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό. Διαπιστώνει όμως ότι δεν είναι ευτυχισμένος.

Μια ανιδιοτελής μητέρα πιστεύει ότι το παιδί της θα νιώσει τι σημαίνει να αγαπιέται και θα μάθει με τη σειρά του ν’ αγαπά. Το αποτέλεσμα της ανιδιοτέλειάς της, ωστόσο, δεν ανταποκρίνεται καθόλου στις προσδοκίες της. Τα παιδιά δε δείχνουν την ευτυχία των ανθρώπων που είναι πεισμένοι ότι τους αγαπούν, είναι ανήσυχα, νευρικά, φοβούνται την αποδοκιμασία της μητέρας, και προσπαθούν με αγωνία ν’ ανταποκριθούν στις προσδοκίες της. Συχνά επηρεάζονται από την κρυφή εχθρότητα της μητέρας προς τη ζωή, την οποία μάλλον διαισθάνονται και δεν την βλέπουν καθαρά , και τελικά διαποτίζονται τα ίδια από την εχθρότητα αυτή.

Η επίδραση της ανιδιοτελούς μητέρας δεν είναι και πολύ διαφορετική από την επίδραση μιας εγωιστικής μητέρας. Συχνά είναι χειρότερη, γιατί η ανιδιοτέλεια της μητέρας εμποδίζει το παιδί να τη δει κριτικά. Το παιδί νιώθει ότι έχει υποχρέωση να μην την απογοητεύει. Διδάσκεται κάτω από τη μάσκα της αρετής, το μίσος για τη ζωή.


Αν έχει κανείς την ευκαιρία να μελετήσει την επίδραση μιας μητέρας με γνήσια αγάπη για τον εαυτό της, θα διαπιστώσει ότι τίποτ’ άλλο δεν συντελεί τόσο πολύ στο να νιώσει και να μάθει το παιδί τι σημαίνει αγάπη, χαρά και ευτυχία όσο το ν’ αγαπιέται από μια μητέρα που αγαπά τον εαυτό της.






Η ανάρτηση αποτελεί μέρος του βιβλίου

"Η τέχνη της αγάπης" του Έριχ Φρομ

ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

ΚΥΚΛΟΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ
Δρ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΕΝΟΥΤΗΣ
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΄ΚΥΨΕΛΗ΄

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Θεραπευτική Κοινότητα ‘Κυψέλη’ σας προσκαλεί την Κυριακή 21 Ιουνίου 2009
και ώρα 10:00 π.μ. σε βιωματική ημερίδα στο κτίριο της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Αναλυσης και Ψυχοθεραπείας, Λαλεχού 8, Ν. Ψυχικό, Αθήνα, τηλ. 210 8619577.

Ώρα προσέλευσης 09:30.

Σας περιμένουμε για να βιώσουμε μαζί τις ιδιαίτερες εμπειρίες των Ομάδων της Κοινότητας:

Οργάνωσης
Παραμυθιού και Μυθολογίας
Κινηματογράφου
Παιγνιδιού και Δημιουργίας
Ζωγραφικής
Ψυχοδράματος
Επιθυμίας και Δράσης
Μουσικής - Κίνησης
Ολομέλειας

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα της Εταιρείας 210 86 19 577 και 210 86 28 487.

Η Συντονίστρια της Θ.Κ. ‘Κυψέλη’
Αθηνά Κλάδη

OΜΑΔΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ : Είναι ο νους της Κοινότητας...

Εδώ λέμε την γνώμη μας ανοιχτά για τα οργανωτικά

θέματα της Θεραπευτικής Κοινότητας "ΚYΨΕΛΗ"...

οι διαφωνίες είναι σεβαστές.

Συμμετέχουμε και αποφασίζουμε από κοινού.

OΜΑΔΑ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ : Ομάδα Ολομέλειας αγάπης ...
κάλεσμα, μια καρδιά που πάλλεται στο ρυθμό της
δημιουργίας, της σύνθεσης, της διαφορετικότητας, σε
μουσικά βήματα προς την ωριμότητα και την ολότητα.



OΜΑΔΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ - ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ : Παραμύθι!
Ένας χώρος ονειρικός, παραμυθένιος, ταξιδιάρικος.
Μια φορά και έναν καιρό....Ελάτε να ταξιδέψουμε μέσα
από τη φαντασία και την πραγματικότητα στις σχέσεις
και τα συναισθήματα, μεταμορφώνοντας τον κόσμο
που ζούμε εδώ και τώρα.




OΜΑΔΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ : Η τέχνη δεν είναι αυτοσκοπός
στην Ομάδα Ζωγραφικής της Κοινότητας της Κυψέλης.
Είναι μέσο έκφρασης, δημιουργίας, ανάπτυξης και
επικοινωνίας. Μέσο για την ανακάλυψη της πιο όμορφης
πλευράς της ζωής και τρόπος υπέρβασης των
προβλημάτων της.


OΜΑΔΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ : Το παιχνίδι ως μέσο επικοινωνίας και έκφρασης δίνει τη δυνατότητα ν' αναπτύξουμε την εφευρετικότητά μας, τη δημιουργικότητά μας και να ξαναβρούμε το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας.



OΜΑΔΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ : Eίμαστε μια μεγάλη
αγκαλιά μελωδίας: " H Ομάδα Μουσική Κίνηση."
Αφήνουμε την ψυχή μας να εκφραστεί ελεύθερα μέσα από
όλα τα είδη μουσικής. Ελάτε να κινηθούμε μαζί!



ΟΜΑΔΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ : Ήχοι, χρώματα συναισθήματα...
ελάτε στο γεμάτο εικόνες & αισθήσεις ταξίδι της ομάδας κινηματογράφου.



OΜΑΔΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ - ΔΡΑΣΗΣ : Η αγάπη θέλει πίστη,
ειρήνη, ζωή, ταραχή, δράση και ένα δελφίνι να επιθυμεί ,
την Ομάδα Επιθυμίας και Δράσης. "Εγώ από εσένα θέλω
μόνο μια εκδρομή στο φως μια προσμονή, με ένα καράβι
και ένα ποδήλατο."


OΜΑΔΑ ΨΥΧΟΔΡΑΜΑΤΟΣ : Κάθαρση της ψυχής,
παιχνίδι, κίνηση, έκφραση, επικοινωνία, γέλιο, κλάμα,
δράση των αισθήσεων. Ομαδικότητα στη σκηνή και στη ζωή.

ΒΙΟΚΛΙΜΑΤΙΚΑ – ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΤΙΡΙΑ

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επιστημονική και ενημερωτική ομιλία πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή το Σάββατο 9 Μαΐου από το ΤΕΕ – Περιφερειακό Τμήμα Θράκης.
Το θέμα ήταν «Κατασκευή Ενεργειακά Αποδοτικών Κτιρίων με Πιστοποιητικό» σύμφωνα με τον Ν. 3661/08 & τον Κανονισμό Ενεργειακής Απόδοσης»
Ομιλήτρια ήταν η Κα Μαργαρίτα Καραβασίλη, Αρχιτέκτων Μηχανικός.
Επιστημονική Σύμβουλος UIA-ARES για την Αρχιτεκτονική & ΑΠΕ η οποία ανέπτυξε εξαιρετικά το ανωτέρω θέμα που θα μπορούσε να επιμεριστεί σε αναλύσεις για την ενεργειακή μελέτη, την βιοκλιματική αρχιτεκτονική, το σχεδιασμό, την πιστοποίηση και τους ενεργητικούς επιθεωρητές.

Θεωρώ ότι οι πληροφορίες που αποκόμιζε ο κάθε συμμετέχων στην εκδήλωση αυτή ήταν ποικίλες και με ποικίλο ενδιαφέρον αναλόγως με ποια ιδιότητα βρισκόταν εκεί. Το θέμα αυτό αφορά ιδιώτες που προτίθενται να κτίσουν σπίτι, ιδιοκτήτες υφιστάμενων κτιρίων, μηχανικούς, κατασκευαστές, Υπηρεσίες (Τεχνική και Πολεοδομία), Δήμους, Νομαρχίες και όσους εμπλέκονται στην οικοδομική δραστηριότητα ενός τόπου.

 Σύμφωνα με ότι λέχθηκε στην ενημερωτική αυτή ομιλία θα πρέπει πλέον η πραγματική αξία ενός κτιρίου να λαμβάνεται υπόψη βάση της ποιότητάς του και όχι της πολυτέλειάς του.

 Όσων αφορά στη μελέτη θα πρέπει πλέον να γίνεται ολοκληρωμένη θεώρηση του κτιρίου και να προκύπτει από την εξ’ αρχής συνεργασία των ειδικοτήτων των μηχανικών που εμπλέκονται και όχι να συντάσσεται μεμονωμένα η κάθε μελέτη διαδεχόμενη η μία την άλλη.

 Ο Μηχανικός θα πρέπει να γίνει και πάλι επιστήμονας - ερευνητής και να προσεγγίζει το κτίριο που θέλει να δημιουργήσει μέσα στο περιβάλλον (αστικό και φυσικό) που ανήκει, αφουγκραζόμενος και γνωρίζοντας τη φύση.

 Το «σύνθημα» θα πρέπει να είναι : Σχεδιάζω βιοκλιματικά – Χτίζω Οικολογικά.

 Σε επίπεδο πόλης μέσω του Ενεργειακού Σχεδιασμού των κτιρίων θα αντιμετωπισθεί και το πρόβλημα της Αστικής Θερμικής νησίδας, όπου παρατηρείται στο αστικό κέντρο αύξηση της θερμοκρασίας έως και 5οC σε σχέση με το ύπαιθρο ή την περίμετρο των πόλεων. Συγκεκριμένα το πρόβλημα αυτό μπορεί να ελεγχθεί επεμβαίνοντας στο ύψος των κτιρίων, στο πλάτος των δρόμων (αποφυγή στενών δρόμων), στην αναλογία χτιστού – ελεύθερου χώρου, στον αερισμό, στα υλικά των κτιρίων, των οδοστρωμάτων, των επιστρώσεων, στην αέρια ρύπανση, στη λειτουργία των κλιματιστικών.

 Κάθε κτίριο έχει δικαίωμα στον ηλιασμό με χρήση του σωστού προσανατολισμού.

 Με την ενεργειακή μελέτη των κτιρίων αντιμετωπίζεται με φυσικούς τρόπους πρωταρχικά η υψηλή τοξικότητα του αέρα (κυρίως σε χώρους γραφείων που δεν αερίζονται συχνά) όπου για να μην υπάρχει απώλεια θερμοκρασιών, δεν επιτυγχάνεται καλή κυκλοφορία του αέρα.

 Το Νο 1 για την εξοικονόμηση ενέργειας είναι η θερμική θωράκιση του κτιρίου και η μεγάλη σημασία της θερμομόνωσης, η οποία θα πρέπει πλέον να υπολογίζεται βάση του Νέου Κανονισμού Ενεργειακής Απόδοσης εφόσον καταργείται ο παλαιός τρόπος υπολογισμού της.

 Μεγάλη σημασία δίνεται από τον κανονισμό στην ύπαρξη θερμογεφυρών στις μονώσεις των κτιρίων και καθίσταται πλέον υψίστης σημασίας ο μηδενισμός των απωλειών από θερμογέφυρες.
 Γενική στρατηγική αποτελεί και η προώθηση των φυτεμένων δωμάτων που θα ενισχυθεί με χρηματοδοτήσεις και προγράμματα.

 Ιδιαίτερη σημασία θα πρέπει να δίνεται στην επιλογή των υλικών, στη διαμόρφωση των χώρων πρασίνου, στη χρήση και εκμετάλλευση του προσανατολισμού του χώρου που μελετάται κάθε φορά, στην κίνηση του ήλιου, στο μικροκλίμα της πόλης και με πρωτεύοντα στόχο όλα αυτά των περιορισμό των θερμοκρασιών το καλοκαίρι και των θερμικών απωλειών το χειμώνα.

 Η μονάδα μέτρησης που καθιερώνεται στον ενεργειακό έλεγχο είναι η ΚWh/m2

 Κτίριο υπόδειγμα σχεδιασμού με βιοκλιματική αντίληψη αποτελεί το κτίριο γραφείων της εταιρείας ΑΒΑΞ ΑΕ του Αλέξανδρου Τομπάζη που είναι ένα κτίριο που έχει μόνο 5KWh/m2 απώλειες ετησίως τη στιγμή που γυάλινα κτίρια γραφείων παλαιάς κατασκευής δίνουν 200 – 300 KWh/m2 ενώ κτίρια απλά με κουφώματα απλών - διπλών υαλοπινάκων δίνουν 40 - 50 KWh/m2.

 Οι έξυπνες λύσεις για βιοκλιματικά κτίρια δίνονται μέσω του σχεδιασμού και της γνώσης από τους μηχανικούς που μελετάνε το κτίριο και έτσι δεν προκύπτει καμιά αύξηση στο κόστος κατασκευής γιατί ο περιορισμός των απωλειών και τα θερμικά οφέλη επιτυγχάνονται με παθητικά συστήματα και εκμετάλλευση των φυσικών στοιχείων του περιβάλλοντος και των χρησιμοποιούμενων υλικών.

 Μετά από μελέτες σκοπιμότητας και στοιχεία πόλεων του εξωτερικού που χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια κανονισμό ενεργειακής απόδοσης και βιοκλιματικό σχεδιασμό στα κτίρια έχει αποδειχθεί ότι η θέσπιση πλαισίου κινήτρων από το κράτος και οικονομικής ενίσχυσης για τους ιδιοκτήτες θα επιφέρει στην εθνική οικονομία 5πλάσια ενεργειακά οφέλη.

 Ήδη με την εφαρμογή του Κανονισμού Ενεργειακής απόδοσης θα εγκριθούν επιδοτήσεις έως και 70% σε ιδιοκτήτες κατοικιών με Οικοδομική Άδεια πριν το 1980 για να πραγματοποιηθούν επεμβάσεις ανακαίνισης και αντικατάστασης ενεργοβόρων υλικών όπως εξωτερικά κουφώματα, λέβητες και συστήματα θέρμανσης και ψύξης, να αντικατασταθεί ή να τοποθετηθεί νέα θερμομόνωση στο κτίριο με οικολογικά υλικά και με τοποθέτηση που θα περιορίζει τις θερμικές απώλειες και θα μηδενίζει τις θερμογέφυρες καθώς και χρήση παθητικών και ενεργητικών συστημάτων έως και συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

 Όλα τα κτίρια, κυρίως του Δημόσιου τομέα και τα μεγάλα κτίρια γραφείων και οργανισμών, παρουσιάζουν συχνά το σύνδρομο του άρρωστου κτίριου του οποίου οι συνέπειες εμφανίζονται πρώτα στους εργαζόμενους ή διαμένοντας σε αυτά δίνοντας συμπτώματα αλλεργίας, στεγνό λαιμό και πονοκεφάλους.

 Θα πρέπει να εφαρμοστεί ο ΓΟΚ στον οποίο συμπεριλαμβάνονται πολλά άρθρα με διατάξεις σχετικές με τον βιοκλιματικό σχεδιασμό. Με τις τροποποιήσεις του 2000 περιλαμβάνονται ευνοϊκές διατάξεις για την εξοικονόμηση ενέργειας, όπως η μη προσμέτρηση στον Συντελεστή Δόμησης της επιφάνειας της εξωτερικής θερμομόνωσης ή η επιφάνεια προσθήκης παθητικών ηλιακών συστημάτων καθ’ υπέρβαση της οικοδομικής γραμμής κατά 0,40μ., αύξηση του Συντελεστή όγκου για την ανέγερση βιοκλιματικών κτιρίων, η επιτρεπόμενη χρήση κατά παρέκκλιση στις όψεις σκιάστρων.

 Θα προωθείται με χρηματοδοτήσεις και προγράμματα στις Τοπικές Αυτοδιοικήσεις το Ενεργό Οικοδομικό Τετράγωνο όπου θα επιδιώκεται η ενοποίηση των ακαλύπτων χώρων προς δημιουργία χώρων πρασίνου και επεμβάσεις στις όψεις των κτιρίων.


 Η αρχιτεκτονική και ενεργειακή μελέτη θα πρέπει να γίνει ένα ουσιαστικό εργαλείο φιλικό για το περιβάλλον με αλλαγή νοοτροπίας τόσο των μηχανικών όσο και των κατασκευαστών που θα θεωρούνται πια συνυπεύθυνοι για την μη εφαρμογή της ενεργειακής μελέτης του κτιρίου τόσο ως προς τις κατασκευές και θερμομονώσεις όσο και ως προς τη χρήση οικολογικών υλικών.

 Αναμένεται η νέα οδηγία για τα οικοδομικά υλικά που θα είναι πλέον όλα οικολογικά και φιλικά προς το περιβάλλον, θα υπάρχει μια τάση εγκατάλειψης του τσιμέντου και μια επανα – γνωριμία με τα κτίρια από πηλό, ο οποίος χρησιμοποιείται με αυξητικούς ρυθμούς στην Ευρώπη, όπως επίσης και η επιμονή στη χρήση μονωτικών χωρίς εκπομπές ρύπων.

 Η φιλοσοφία του βιοκλιματικού σχεδιασμού πρέπει να ξεκινά από την παράδοσή μας και τους απλούς μάστορες των περασμένων χρόνων οι οποίοι γνώριζαν τα οφέλη της εκμετάλλευσης των φυσικών στοιχείων της κάθε περιοχής. Μορφολογικά χαρακτηριστικά που ήταν συστήματα εμπνευσμένα από τη φύση ήταν οι φεγγίτες και οι ηλιακές καμινάδες, η χρήση του προσανατολισμού στην τοποθέτηση του κτιρίου και η επιλογή των ανοιγμάτων ανάλογα με τη θέση της κάθε όψης.

 Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική άρχισε να εφαρμόζεται στην Ελλάδα σε περιορισμένη κλίμακα από το 1974.

 Στοιχεία βιοκλιματικής συναντώνται και στα αρχαία χρόνια, στα απομνημονεύματα του Ξενοφώντα όπως και στα 5 σημαντικά βιβλία αρχιτεκτονικής του Βιτρούβιου, που μιλάει περί φυσικής και ιατρικής του κτιρίου.

"Στην αρχαία Ελλάδα ο αρχιτέκτονας που αναλάμβανε να σχεδιάσει και να χτίσει ένα κτίριο θα έπρεπε να γνωρίζει γεωμετρία, ιστορία, φιλοσοφία, μουσική, ιατρική και επιπλέον ήταν αναγκαίο να είχε έστω και μέτριες γνώσεις αστρονομίας, μετεωρολογίας και γενικά να γνώριζε, όσο γινόταν καλύτερα τους νόμους της Φύσης. Με δυό λόγια θα έπρεπε να ήταν κάτοχος Οικοδυναμικών γνώσεων ή απλά ένας πανεπιστήμων!"

"Οπως συμφωνούν μεταξύ τους όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι αλλά και οι αρχιτέκτονες της αρχαιότητας, Ξενοφώντας, Αριστοτέλης, Βιτρούβιος και άλλοι, το πρώτιστο που πρέπει να γνωρίζει ο αρχιτέκτονας ή ο ιδιοκτήτης πριν κτίσει ή αγοράσει ένα σπίτι είναι ο σωστός ηλιασμός και ο προσανατολισμός. Σε ότι αφορά το πρώτο, πρέπει να μελετήσει τη διεύθυνση των ηλιακών ακτίνων σε διαφορετικές ώρες και ημέρες του έτους, ως προς το μέρος που έχει επιλεγεί για να κτιστεί ή να αγοραστεί το σπίτι."

ΑΓΑΠΗ

«Η αγάπη δεν είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα που κατά σύμπτωση το γνωρίζει κάποιος ή το συναντά εάν είναι τυχερός. Η αγάπη είναι τέχνη και κατά συνέπεια χρειάζεται γνώση και προσπάθεια. Είναι τέχνη ακριβώς όπως είναι και η ίδια η ζωή.»
(Erich Fromm)

Τα βασικά είδη αγάπης χαρακτηρίζουν τόσο τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, όπως είναι η μητρική, η πατρική και η αδελφική, όσο και εξωοικογενειακές, όπως η ερωτική αγάπη. Ο Fromm δίνει σαφώς τις ομοιότητες και διαφορές των παρακάτω ειδών αγάπης.

Μητρική Αγάπη

Η αγάπη αυτή, ή καλύτερα η αγάπη της μητρικής φιγούρας, χαρακτηρίζεται ως αγάπη άνευ όρων που

α. παρέχει την επιβεβαίωση στο παιδί μέσω της φροντίδας και ευθύνης της μητέρας, και

β. τρέπει το παιδί προς την αγάπη για ζωή μέσω της παραπάνω στάσεως και συμπεριφοράς της μητέρας.

Η μητέρα παρέχει γάλα (φροντίδα, ασφάλεια. υπομονή, συγγνώμη κ.λ.π.) αλλά και μέλι (γλυκύτητα ζωής) με το χαμόγελό της, που είναι έκφραση της ευχαρίστησής της, αν όχι της απόλαυσης και ευτυχίας της, αντίθετα προς ενδεχόμενες εκφράσεις αγωνίας, θλίψης και άγχους της.

Θεωρείται ότι είναι το ανώτερο είδος αγάπης και ο πιο ιερός συναισθηματικός δεσμός, επειδή χαρακτηρίζεται από την ανιδιοτελή προσφορά και τον αλτρουϊσμό της μητέρας προς το παιδί, που πάντοτε έχει τέτοιες ανάγκες. Αυτή η αγάπη είναι ευλογία και ειρήνη. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει το νήπιο να την αποκτήσει, αλλά ούτε καν να την αξίζει. Είναι αγάπη ώριμη της αρχής “αγαπιέμαι γιατί αγαπώ” και όχι νηπιακή, ανώριμη : “αγαπώ γιατί αγαπιέμαι”. “Σε χρειάζομαι γιατί σ’ αγαπώ” και όχι “σ’ αγαπώ γιατί σε χρειάζομαι”

Είναι μια αγάπη ανισοτιμίας που την παίρνει το παιδί, έστω και αν δεν την αξίζει. Αυτό όμως περικλείει και μια αρνητική πλευρά επειδή το παιδί δεν μπορεί να την ελέγξει, να την δημιουργήσει ή να την αποκτήσει με τη δική του θέληση. Γι’ αυτό η μητέρα δεν πρέπει να είναι απειλητική, αυταρχική και να εμποδίζει την ωρίμανσή του. Αντίθετα η ανάγκη για υπέρβαση, βασική ανάγκη του ανθρώπου, η ανάγκη δηλαδή της μητέρας να δημιουργήσει είναι ίσως η πιο δύσκολη διαδικασία αυτής της μορφής αγάπης μια και προϋποθέτει μια σταθερή πορεία, ανοχή και βοήθεια της μητέρας προς το παιδί, ώστε βαθμιαία να μεγαλώσει, να την αποχωρισθεί ως ανάγκη του και να γίνει μια αυτοτελής προσωπικότητα. Στην αγάπη αυτή οι δύο άνθρωποι που ήσαν ένα αποχωρίζονται σε δύο πρόσωπα, αντίθετα με την ερωτική αγάπη όπου οι δύο γίνονται ένα και την πατρική και αδελφική όπου οι δύο μένουν δύο. Είναι εύλογο λοιπόν γιατί η μητρική αγάπη δεν είναι αποκλειστική και μπορεί να ακτινοβοληθεί σε όλα τα παιδιά της μητέρας, ενώ η ερωτική αγάπη είναι αποκλειστική.

Πατρική Αγάπη

Η πατρική αγάπη ή καλύτερα η αγάπη της πατρικής φιγούρας διαφέρει κατά πολύ από εκείνη της μητρικής φιγούρας. Χαρακτηρίζεται ως αγάπη με όρους που θέτει ο πατέρας του τύπου “σ’ αγαπώ γιατί εκπληρώνεις τις προσδοκίες μου, γιατί κάνεις το καθήκον σου, γιατί μου μοιάζεις”. Η υπακοή είναι κύρια αρετή που επιβραβεύεται και η ανυπακοή κύρια αμαρτία που τιμωρείται με την στέρηση μέρους ή όλης της πατρικής αγάπης.

Είναι και αυτή αγάπη ανισοτιμίας, δεδομένου ότι ο πατέρας καθορίζει τους όρους. Ωστόσο είναι μια αγάπη που το παιδί μπορεί να την ελέγξει κάνοντας πράγματα σύμφωνα με τα πρέπει του πατέρα, οπότε και την κερδίζει. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η αρνητική όψη και ο κίνδυνος να χαθεί τελικά η πατρική αγάπη για το παιδί, όταν αυτό δεν εκπληρώσει ότι προσδοκά ο πατέρας. Αυτό έχει ως συνέπεια μειωμένου βαθμού πατρικές ταυτίσεις με αποτέλεσμα τη δυσκολία προσαρμογής στην κοινωνία, μια και ο πατέρας αντιπροσωπεύει τη σκέψη, τα ανθρώπινα δημιουργήματα, το νόμο, την τάξη, την πειθαρχία, το παιχνίδι και την περιπέτεια.

Στην αγάπη αυτή οι δύο άνθρωποι μένουν δύο πρόσωπα και, όπως στην περίπτωση της μητρικής, διαπιστώνουμε ότι δεν είναι αποκλειστική, άρα μπορεί να παρασχεθεί σε όλα τα παιδιά της οικογένειας.

Αδελφική Αγάπη

Αυτή η μορφή αγάπης είναι το βασικότερο είδος αγάπης επειδή ξεδιπλώνεται μεταξύ εκείνων που δεν έχουν ή δεν υπηρετούν κάποιο σκοπό. Εμπεριέχει αίσθηση ευθύνης, φροντίδα, σεβασμό, γνώση για την άλλη ισότιμη ύπαρξη και επιθυμία για την ανάπτυξη της ζωής της.

Προϋποθέτει :

α) Το ξεπέρασμα της κάθε είδους διαφοράς του ενός προς τον άλλον, δηλ. της περιφερειακής ιδιοτυπίας του καθενός, όπου αντανακλάται η αδελφική ανταγωνιστικότητα και εμφανίζονται ζήλεια, μίσος, απληστία και φθόνος προς τον ισότιμο, και

β) Την επικέντρωση εκατέρωθεν στην εμπειρία πως όλοι είμαστε ένα και ισότιμοι, άσχετα αν κάποια στιγμή δεν είμαστε “ίσοι” π.χ. κάποιος αδύναμος ή ξένος ή φτωχός. Είναι μια αγάπη με όρους και από τις δύο πλευρές, που μπορεί να ελεγχθεί και από τους δύο, που δεν είναι αποκλειστική και που οι δύο μένουν δύο.

Ερωτική Αγάπη

Αντίθετα με τις προηγούμενες, η ερωτική ή σεξουαλική αγάπη είναι αποκλειστική. Ίσως μάλιστα να είναι η πιο απατηλή μορφή αγάπης που υπάρχει. Η αποκλειστικότητα αυτή πρέπει να διαχωρισθεί από την κτητική προσκόλληση των δύο, οι οποίοι δεν νιώθουν αγάπη για κανέναν άλλον και στην πραγματικότητα η αγάπη τους είναι “εγωισμός εις διπλούν”. Είναι αποκλειστική στο αγαπημένο πρόσωπο αλλά αναφέρεται σε όλο το ανθρώπινο γένος, σε κάθε τι ζωντανό. Είναι αποκλειστική μόνο με την έννοια ότι “μπορώ να συνενώσω έντονα και ολοκληρωτικά τον εαυτό μου μ’ ένα μόνο πρόσωπο”.

Προϋποτίθεται ότι “αγαπώ μέσα από τη σύνολη ύπαρξή μου και νιώθω τον άλλο μέσα στη δική του σύνολη ύπαρξη”. Εδώ δύο ξένοι γίνονται ένα. Είναι αγάπη ισοτιμίας, η οποία μπορεί να ελεγχθεί και από τους δύο, μια και τίθενται οι όροι και από τους δύο. Δεν μπορεί να συσχετισθεί αυτή η αγάπη με την κτητικότητα και την οικειότητα ως προς τον σύντροφο όπως συνήθως λέγεται.

Αντίθετα χαρακτηρίζεται από :
α. βαθειά γνώση προς το σύντροφο,
β. αίσθηση της απεραντοσύνης της προσωπικότητάς του,
γ. βαθύ συναίσθημα πάθους με τα επί μέρους “χρώματά” του,
δ. καθημερινή υπερνίκηση των φραγμών και ορίων των δύο, και
ε. απαιτεί κρίση, θέληση, απόφαση, υπόσχεση και κυρίως διάρκεια ως προς τη σχέση.

“Η αγάπη είναι ένα σημείο περάσματος μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας. Η αγάπη αποκαλύπτει την πραγματικότητα για επιθυμία και δημιουργεί τη μετάβαση από τον ερωτικό σύντροφο στο αγαπημένο πρόσωπο. Αυτή η αποκάλυψη είναι σχεδόν πάντοτε επώδυνη επειδή η ύπαρξη του άλλου προσώπου εμφανίζεται ταυτόχρονα ως ένα σώμα που διαπερνάται και μια συνείδηση που δεν διαπερνάται. Η αγάπη είναι η αποκάλυψη της ελευθερίας του άλλου προσώπου”
(Octavio Paz)

Η ανάρτηση αυτή φιλοξενεί μέρος της ομιλίας με θέμα «Σεξ στο παντρεμένο ζευγάρι» του Κου Μενούτη Βασίλη, Ψυχιάτρου, Ομαδικού Αναλυτή, Καθηγητή Κοινωνικής Ψυχολογίας και Διευθυντή της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας (HAGAP) στο Διήμερο Συμπόσιο της Ελληνικής Σεξολογικής Εταιρείας «Σύγχρονα Θέματα Σεξολογίας».

ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ

Την Πέμπτη 9 Απριλίου 2009 πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας, Ανοικτή Ενημερωτική Συνάντηση για το αίτημα ίδρυσης φυλακών στην Ορεστιάδα. Καλεσμένοι ήταν ο Δήμαρχος Κομοτηνής κ. Κοτσάκης και ο Αρχιφύλακας των Φυλακών κ. Παπαδόπουλος που μαζί με το Δήμαρχο Ορεστιάδας αποτελούσαν το πάνελ.

Από την Πέμπτη που πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, και παρευρέθηκα σε αυτή μέχρι το τέλος της, έως και σήμερα, στέκομαι σε δύο πλευρές προσπαθώντας να απομακρυνθώ λίγο από το θέμα : «ναι ή όχι στην ίδρυση φυλακών στην Ορεστιάδα». Προσπαθώ να δω συνολικά το χαρακτήρα της συνάντησης και να διακρίνω τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγεί κάποιους να υποστηρίζουν θετικά και κάποιους αρνητικά την ίδρυση των φυλακών.

Πιστεύω ότι η συνάντηση της Πέμπτης ήταν πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τις τάσεις και τις αντιδράσεις του κοινωνικού συνόλου της πόλης και τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν το δυναμικό και τον παλμό της, η συνάντηση αυτή έδινε πολλά στοιχεία.

Ήταν μια συνάντηση που η σύγκρουση και οι διαφωνίες κυριαρχούσαν και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι, γιατί μέσα από μια τέτοια διαδικασία ο καθένας από τους συμμετέχοντες βρίσκεται συνεχώς σε διαθεσιμότητα, τόσο απέναντι στις δικές του απόψεις, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τις τροποποιήσει, να τις ενισχύσει ή να ξαναπροβληματιστεί γι’ αυτές, όσο και απέναντι σε νέα δεδομένα, ερεθίσματα και στοιχεία. Οι άνθρωποι που μπαίνουν στη διαδικασία του διαλόγου και της αντιπαράθεσης, στα πλαίσια μιας διαλεκτικής που εξελίσσεται και δεν μένει παγιωμένη σε απλές απόψεις και τοποθετήσεις, μπορεί να προσφέρει μια εξελικτική πορεία στο θέμα το οποίο συζητείται. Και μιλάμε για πορεία και όχι απόφαση, για διάλογο και όχι τοποθετήσεις! Η αλήθεια είναι ότι οι παρευρισκόμενοι που ξεκίνησαν με τις τοποθετήσεις τους ήρθανε περισσότερο αποφασισμένοι παρά διαθέσιμοι, οι περισσότεροι όμως από αυτούς απέδειξαν με την παρουσία τους εκεί και την διάθεσή τους να συζητήσουν και να επανατοποθετηθούν ότι μπορούν να είναι και διαθέσιμοι ανάλογα με αυτό που συμβαίνει, διαθέτοντας μια άποψη που ρέει και δεν είναι καθηλωμένη και αμετακίνητη.

Η παρουσία και άποψη των καλεσμένων του πάνελ, προσωπικά πιστεύω ότι αποτέλεσε μόνο την αφορμή για μια συνάντηση που ο κόσμος είχε ανάγκη για να εκφραστεί πάνω σε αυτό το θέμα, που όπως φαίνεται ανακινεί πολλές διαθέσεις. Ο διάλογος που ακολούθησε αφορούσε πολύ περισσότερο τους κατοίκους της πόλης και τη Δημοτική Αρχή, παρά τους καλεσμένους, που απλά μετέφεραν την άποψή τους χωρίς να σηματοδοτούν σημεία προς επεξεργασία, παρά μόνο εντυπώσεις. Εκτός αυτού η μονόπλευρα θετική τοποθέτησή τους απέναντι στο θέμα προκάλεσε την αμφισβήτηση των πολιτών και έφερε και τους ίδιους σε θέση άμυνας με μια «ευθαρσώς» εκφραζόμενη άποψη την οποία δεν υπήρχε λόγος να υιοθετούν και να επαναλαμβάνουν. Όσο και κάποιος να τάσσεται υπέρ κάποιου θέματος δεν μπορεί να μην έχει εντοπίσει ούτε ένα αρνητικό σε αυτό, ακόμη και αν το αρνητικό υποβαθμίζεται και δεν υπολογίζεται τόσο όσο τα θετικά. Πως μπορεί να είναι κάποιος αξιόπιστος όταν διακρίνεται ότι ή δεν θέλει να μοιραστεί όλες τις πλευρές ενός θέματος (που υποτίθεται έρχεται γιατί το γνωρίζει και το ζει) ή έχει συγκεκριμένο σκοπό η τοποθέτησή του. Προφανώς λοιπόν οι καλεσμένοι διακατέχονταν από μια αγωνία να πείσουν παρά από την απλή συμμετοχή τους σε κάτι που αφορά την πόλη μας, όσο και αν λεκτικά προσπαθούσαν να αποδείξουν το αντίθετο. Με βάση αυτές τις παραμέτρους νομίζω τελικά ότι η παρουσία των καλεσμένων πιθανόν να μην άφησε καλές εντυπώσεις, ακόμα και σε αυτούς που τάχτηκαν υπέρ της ίδρυσης των φυλακών. Κατά τη γνώμη μου η παρουσία τους και η άποψή τους θα είχαν συμβάλει θετικότερα σε όλη τη διαδικασία αν ερχόταν απλά εδώ για να μπουν σε μια συμμετοχική και συλλογική συζήτηση, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε ευδιάκριτο.

Προσωπικά ένιωσα πολύ ευχαριστημένη από την εικόνα που έδωσαν συνολικά όλοι οι παρευρισκόμενοι και σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτόμουν να μετατραπώ σε «ιδεολογικός μετανάστης»! Το ότι δεν ήμασταν εκεί για να γλύψουμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τους καλεσμένους και το Δήμαρχο (θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να το κάνουμε) και να συμφωνούμε μεταξύ μας δίνοντας την εικόνα μιας "αξιοπρεπούς πόλης", το ότι ήμασταν ευγενικοί και καθόλου επιθετικοί με τους καλεσμένους, ενώ εκείνη ένιωθαν σε άμυνα έχοντας μια παθητική επιθετικότητα απέναντί μας, διότι ήταν διακριτός ο σκοπός τους να μας πείσουν για κάτι, το ότι με επιχειρήματα ο καθένας υποστήριξε τις απόψεις του, διαφώνησε και επέτρεπε και τους συνομιλητές του να κάνουν το ίδιο, ότι οι παρευρισκόμενοι δεν δίστασαν ακόμα και σε αντίθεση με το επάγγελμα ή τις ιδιότητές τους να εκφέρουν άποψη που μπορεί να ήταν αντίθετη με ανθρώπους του ίδιου κλάδου ή ιδιότητας, όλα αυτά προσωπικά για μένα σημαίνουν ότι η κοινωνία μας έχει μια δυναμική, μια απλότητα και μια διάθεση να ασχοληθεί με τα προβλήματα και τα θέματα του τόπου ουσιαστικά και να μπει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες χωρίς να την απασχολούν κανόνες ψευδό-αξιοπρέπειας και αν έχει στο τσεπάκι της τη λύση! Και αυτό το θεωρώ εξαιρετικά υγιές και είναι σημαντικό αυτό να το εντοπίσουν, να το πιάσουν και να το μιμηθούν και όλοι όσοι καλούνται να εκπροσωπήσουν αυτή την κοινωνία για να μην βρεθούν κατώτεροι των δυνατοτήτων της.

Όσο για το γιατί μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά, η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι κι εγώ ακόμα σε διαδικασία αναζήτησης. Αυτό όμως που ήταν σαφές από όλες τις πλευρές είναι ότι ένα ερώτημα που καλείται ο καθένας να απαντήσει, έτσι ώστε να παίξει ρόλο στην τάση του, είναι τι θεωρεί ανάπτυξη για τον Δήμο μας. Νομίζω ότι εκεί λανθανόντος τοποθετήθηκε και το θέμα τον φυλακών και δίχασε την κοινωνία μας! Η ίδρυση των φυλακών από την πρώτη στιγμή τέθηκε σαν ζήτημα ανάπτυξης του Δήμου και της περιοχή μας και αυτό ήταν ένα μειονέκτημα συνολικά. Γιατί αυτοί που θεωρούν ότι ο Δήμος μας δεν έχει κάνει έναν σαφή κύκλο ανάπτυξης στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία του και του αξίζουν εξελικτικά πιο δυναμικά, παραγωγικά και προς όφελος και χρήση των δημοτών αναπτυξιακά βήματα μέχρι να φθάσει στο σημείο να δεχθεί στους κόλπους του μια φυλακή, τάσσονται κατά, και αυτοί που θα θέλανε ο Δήμος να φθάσει στην ανάπτυξή του με άλματα μέσω ευκαιριών και όχι με βήματα βάση προτεραιοτήτων τάσσονται με κάθε τρόπο υπέρ. Καμιά από τις δύο απόψεις δεν είναι λάθος. Είναι κατά τη γνώμη μου οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Θέλουμε όλοι την εξέλιξη της πόλης μας, θέλουμε όλοι να προκύπτουν ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτούμε, θέλουμε όλοι να συμβάλουμε σ' αυτό και να το αγκαλιάσουμε, θέλουμε όλοι, αν μπορούμε, να καταθέσουμε και τις προσωπικές μας προσπάθειες αρκεί να πειστούμε ότι η πόλη μας δεν συμβιβάζετε, αλλά διεκδικεί. Ότι αυτό που προκύπτει το επιλέγουμε και δεν μας πασάρεται σαν η καλύτερη ευκαιρία. Αυτό θέλουμε ….

Τότε πιστεύω ότι ακόμα και το θέμα των φυλακών θα μπει σε άλλο επίπεδο, θα υπάρχει σε ένα πλαίσιο και θα κατέχει τη θέση του. Οι διεκδικήσεις, οι αγώνες και οι προτεραιότητες θα μας δώσουν τη δυνατότητα να βάλουμε μια τάξη στην αναστάτωση που προκαλείται από τις επιλογές/ή που μας προσφέρονται κάθε φορά και αναρωτιόμαστε αν πρέπει να σπεύσουμε με βιασύνη και χωρίς σύνεση να αρπάξουμε, ο διάλογος να είναι δημιουργικός και όχι κατευθυντικός και οι προτάσεις και οι επιλογές να προκύπτουν και να μην (προ)αποφασίζονται.