http://www.youtube.com/watch?v=hU6WF7s8RDw
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ......
Στους αλήτες που αγαπήσανε
στους φευγάτους που γυρίσανε
στους φαντάρους που τα παίξανε
στους τρελούς που λογικέψανε
Στους κουρσάρους που σαλτάρισαν
στους προφήτες που σαλπάρισαν
στους παπάδες που κολάστηκαν
στους ροκάδες που κουράστηκαν
Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα
Στις παρέες που σκορπίσανε
στις φιλίες που κρατήσανε
στις φωνές που πια σιωπήσανε
στις σιωπές που τραγουδίσανε
Στις καρδιές που όλα τα δώσανε
στις αγάπες που τελειώσανε
στις αγάπες που αρχίζουνε
στις σκιές που συνεχίζουνε
Χρόνια πολλά σε σένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ονειρεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεκάρα δε δίνουν
χρόνια πολλά στα παιδιά που και μένα με φτύνουν
Χρόνια πολλά σε μένα
χρόνια πολλά και ευτυχισμένα
χρόνια πολλά στα παιδιά που ερωτεύονται
χρόνια πολλά στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα
χρόνια πολλά στα παιδιά που τα θέλουνε όλα
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης & Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009
Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009
ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΛΚΥΟΝΗΣ ......
«Ξέρεις τι είναι ο έρωτας;
Το άγριο μπλε της θάλασσας.
Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας.
Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού.
Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου.»
«Τι είναι αλήθεια η Κυριακή …..
Μια χάρτινη βαρκούλα, που την ξέχασε
στο ρυάκι ένα παιδί.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο, στο πέτο της σιωπής.»
«Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί.
Φτάνει μια λεπτομέρεια, για να μετατραπεί σε γιορτή. Ένα λουλούδι στο κομοδίνο.
Ένα κερί στο τραπέζι. Ένα χαμόγελο πλατύ. Δε φταίει η καθημερινότητα.
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.»
«Να είχα, λέει, μιαν αγάπη, σαν αλάνα.
Να κυλιόμουνα μέσα της, να ’κανα τούμπες,
να ‘πλωνα την αρίδα μου, να λιαζόμουνα!»
«Αυτό το σπίτι έκρυβε τόση αγάπη!
Αγάπη φορεμένη κατάσαρκα, σαν τη φανέλα.»
«Αν βρισκόταν ένας, μια φορά, που να ‘χει λεβεντιά και να μας πει.
Ναι ρε, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια. Έτσι, γιατί το γούσταρα.
Για να κάνω άνετα μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι στο νεσκαφέ μου.
Για να με βλέπετε και να φωνάζετε ωσανά. Ας βρισκόταν ένας! Έτσι.
Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κοπανιστό.
Θα του ‘βγαζα ευχαρίστως το καπέλο.»
«Να σου πω ένα χαρούμενο τραγούδι της ζωής;
Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα όταν ανοίγει για να μπει αυτός που αγαπάς.»
«Τι ψάχνω; Στην ουσία τίποτα. Φουμάρω. Ίσως ….
Ψάχνω κάποιον, να βάλει λίγη μουσική στα βήματά μου.
Κάποιον να με κάνει να μ’ αρέσω, όταν κωλώνω.»
«Οι λίμνες …. Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες;
Δεν είναι σαν τις θάλασσες.
Οι θάλασσες μιλούν. Τραγουδούν.
Οι λίμνες ονειρεύονται ….»
«Υπάρχουν άνθρωποι, που όταν πέσει στα χέρια τους
η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν.
Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει,
ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν,
όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.»
«Στην ανάγκη, βάλε οδοφράγματα. Άναψε φωτιές.
Εμπόδισέ τους. Κράτησε μια μικρή πλατεία μέσα στην
ψυχή σου, που θα κάθεσαι μόνο εσύ και τα πουλιά.»
«Δεν έχουμε αρκετά αγαθά; Τρελάθηκες;
Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς. Σε νιώθω, με νιώθεις.
Σε πονώ, με πονάς. Σε νοιάζομαι, με νοιάζεσαι.
Τόσα ρήματα δικά μας! Κατάδικά μας!
Να καταναλώνουμε μια ζωή.»
«Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη
ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω.
Θέλω μια ρωγμή εγώ στην ψυχή, να μπαίνει μέσα η βροχή.
Ένα σηκωμένο κεραμίδι, που να μπορούν να χτίσουν τη φωλιά τους τα πουλιά.»
«Ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι η ζωή μας.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο που βάζει ο Θεός στ’ αυτί του
και σεργιανάει στα σύμπαντα.»
«Γιατί τα λέω τώρα ολ ‘αυτά; Τι μ’ έπιασε;
Γιατί είναι μια νύχτα ξάστερη που με λιγώνει;
Γιατί απόψε, έτσι ξαφνικά, η ψυχή μου
γέμισε κάτασπρες μανώλιες;»
Το άγριο μπλε της θάλασσας.
Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας.
Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού.
Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου.»
«Τι είναι αλήθεια η Κυριακή …..
Μια χάρτινη βαρκούλα, που την ξέχασε
στο ρυάκι ένα παιδί.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο, στο πέτο της σιωπής.»
«Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί.
Φτάνει μια λεπτομέρεια, για να μετατραπεί σε γιορτή. Ένα λουλούδι στο κομοδίνο.
Ένα κερί στο τραπέζι. Ένα χαμόγελο πλατύ. Δε φταίει η καθημερινότητα.
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.»
«Να είχα, λέει, μιαν αγάπη, σαν αλάνα.
Να κυλιόμουνα μέσα της, να ’κανα τούμπες,
να ‘πλωνα την αρίδα μου, να λιαζόμουνα!»
«Αυτό το σπίτι έκρυβε τόση αγάπη!
Αγάπη φορεμένη κατάσαρκα, σαν τη φανέλα.»
«Αν βρισκόταν ένας, μια φορά, που να ‘χει λεβεντιά και να μας πει.
Ναι ρε, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια. Έτσι, γιατί το γούσταρα.
Για να κάνω άνετα μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι στο νεσκαφέ μου.
Για να με βλέπετε και να φωνάζετε ωσανά. Ας βρισκόταν ένας! Έτσι.
Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κοπανιστό.
Θα του ‘βγαζα ευχαρίστως το καπέλο.»
«Να σου πω ένα χαρούμενο τραγούδι της ζωής;
Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα όταν ανοίγει για να μπει αυτός που αγαπάς.»
«Τι ψάχνω; Στην ουσία τίποτα. Φουμάρω. Ίσως ….
Ψάχνω κάποιον, να βάλει λίγη μουσική στα βήματά μου.
Κάποιον να με κάνει να μ’ αρέσω, όταν κωλώνω.»
«Οι λίμνες …. Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες;
Δεν είναι σαν τις θάλασσες.
Οι θάλασσες μιλούν. Τραγουδούν.
Οι λίμνες ονειρεύονται ….»
«Υπάρχουν άνθρωποι, που όταν πέσει στα χέρια τους
η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν.
Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει,
ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν,
όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.»
«Στην ανάγκη, βάλε οδοφράγματα. Άναψε φωτιές.
Εμπόδισέ τους. Κράτησε μια μικρή πλατεία μέσα στην
ψυχή σου, που θα κάθεσαι μόνο εσύ και τα πουλιά.»
«Δεν έχουμε αρκετά αγαθά; Τρελάθηκες;
Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς. Σε νιώθω, με νιώθεις.
Σε πονώ, με πονάς. Σε νοιάζομαι, με νοιάζεσαι.
Τόσα ρήματα δικά μας! Κατάδικά μας!
Να καταναλώνουμε μια ζωή.»
«Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη
ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω.
Θέλω μια ρωγμή εγώ στην ψυχή, να μπαίνει μέσα η βροχή.
Ένα σηκωμένο κεραμίδι, που να μπορούν να χτίσουν τη φωλιά τους τα πουλιά.»
«Ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι η ζωή μας.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο που βάζει ο Θεός στ’ αυτί του
και σεργιανάει στα σύμπαντα.»
«Γιατί τα λέω τώρα ολ ‘αυτά; Τι μ’ έπιασε;
Γιατί είναι μια νύχτα ξάστερη που με λιγώνει;
Γιατί απόψε, έτσι ξαφνικά, η ψυχή μου
γέμισε κάτασπρες μανώλιες;»
Εκδοτικός Οίκος: ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Ένα ξεχωριστό αντι-ημερολόγιο,με κείμενα της Αλκυόνης Παπαδάκη, ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όσους ξέρουν να αγαπούν,να ελπίζουν,να χαίρονται...Ένα ξεχωριστό "τετράδιο" που μιλάει για τα μικρά και ασήμαντα της ζωής που ακόμα εμείς οι μεγάλοι δεν κάναμε μεγάλα.
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
ΘΑΛΑΣΣΑ
http://www.youtube.com/watch?v=Tga3Mnp1oGE
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μίλβα
Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια
Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγος του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητιανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες τα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο θα σε κλείνει
Θάλασσα μάνα, αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μίλβα
Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια
Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγος του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητιανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες τα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο θα σε κλείνει
Θάλασσα μάνα, αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' τη νησί
του ανέμου αγρίμι
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
Τι συμβαίνει στο Δ.Σ. ;
Μετά και το τελευταίο Δ.Σ. του Δήμου μας όλοι όσοι το παρακολουθήσαμε μπήκαμε σε διαδικασίες προβληματισμού. Τι μπορεί να συμβαίνει ; Είναι μια κατάσταση και μια «διαδικασία», η οποία επαναλαμβανόμενα τα τελευταία χρόνια έχει μπει σε μια τροχιά που περισσότερη δυσαρέσκεια και άσχημα συναισθήματα προκαλεί παρά ενδιαφέρον, συμμετοχή και εποικοδομητικά σχόλια. Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Τι μπορεί να επηρεάζει τη σχέση των συμμετεχόντων Δημοτικών Συμβούλων/Προεδρείου/Δημάρχου/Αντιδημάρχων μιας και όλοι έχουν κάποια σημαντικά κοινά μεταξύ τους;
Θα δανειστώ ένα μέρος της συζήτησης που έγινε σε μια πρόσφατη συνάντηση φίλων, παλαιών και νέων, όπου αναφέρθηκε ότι όλοι οι ανωτέρω, που εν συντομία θα αποκαλώ –“δημοτικοί σύμβουλοι”, εκλέχθηκαν από εμάς, αλλά ακόμα και αν δεν ψηφίσαμε κάποιον από όσους αποτελούν το παρόν δημοτικό συμβούλιο, αυτούς επέλεξε η κοινωνία της πόλης και των περιχώρων αναδεικνύοντας μια γενική ροή και τάση.
Τι συμβαίνει λοιπόν τώρα που όσοι ψηφίσαν και όσοι δεν ψήφισαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα, τα αμφισβητούν εν μέρει ή συνολικά ως παρουσία, συμπεριφορά και τρόπο συμμετοχής σε μια τυπική διαδικασία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά;
Η άποψή μου προσπαθεί να προσεγγίσει την αμφιλεγόμενη αυτή κατάσταση από μια περιοχή απομακρυσμένη από αυτά που ο καθένας σε μια πρώτη φάση παρακολουθεί στο δέκτη της τηλεόρασής του. Είναι η προσέγγιση αυτή που αφορά τον καθένα χωριστά και όλους μαζί ως σύνολο ανθρώπων εκλεγμένων, που παίρνουν μέρος σε μια κοινή διαδικασία.
Αυτό λοιπόν που έχει εκτροχιάσει την πραγματική διαδικασία εμποτίζοντας την με μεγάλη δόση εμπάθειας, ανταγωνισμού, πείσματος και κατάκρισης, από κάθε πλευρά, που εκπροσωπείται στην αίθουσα του Δ.Σ., είναι η επαναλαμβανόμενη και καταχρηστική πια μονομερής επιλογή και εκτέλεση ρόλων!!
Ο κάθε “δημοτικός σύμβουλος” και ο κάθε συμμετέχων στη διαδικασία έχει πλέον υιοθετήσει και εκτελεί επανειλημμένως και αδιαλείπτως σε κάθε συνεδρίαση έναν συγκεκριμένο ρόλο. Άλλους ρόλους τους διακρίνουμε εύκολα, κάποιους άλλους δυσκολότερα. Όμως είναι όλοι εκεί κάθε φορά! Διακρίνουμε τον θεωρητικό ρόλο, τον τυπολατρικό ρόλο, το ρόλο που υπερασπίζεται τη δομή, το ρόλο του διατεθειμένου για προτάσεις, του επιθετικού, του σιωπηλού, του υποστηρικτικού, του μονίμως αντιδραστικού, του ήσυχου, του σχολιαστή, το ρόλο των κλικών, του φιλοσόφου, του καλού σαμαρείτη, του θυσιαζόμενου, του ξερόλα, του καημένου, του έχων καλή μνήμη, του υστερικού, του ισορροπιστή, του συμπαθή, χωρίς να εξελίσσονται παραπέρα ….. Όλοι αυτοί οι ρόλοι αναλαμβάνονται σε εναλλαγές με σχετικότητα μεταξύ τους και εμμονικά πια επιμένουν να κρύβουν τα πραγματικά πρόσωπα που τους επιλέγουν!
Τι σημαίνει όμως αυτό και πόσο μπορεί να σχετίζεται με την κατάσταση που έχει κυριαρχήσει στην αίθουσα του ΔΣ;
Η ανάληψη ρόλου από κάποιον όταν αυτός εντάσσεται και πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων, τόσο αν είναι μια νέα κίνηση ένταξης όσο και σε μια γνώριμη διαδικασία, αλλά με νέα σύνθεση γι' αυτόν, είναι κάτι καλό βραχυπρόθεσμα έως ότου σιγά – σιγά μπορέσει να αναδυθεί με «ασφαλή» τρόπο ο πραγματικός εαυτός και να λειτουργήσει το σύστημα παραγωγικά, δημιουργικά και ελεύθερα.
Όταν όμως αυτό διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα και ο ρόλος έρχεται να υποκαταστήσει μια πραγματική επικοινωνία μεταξύ ώριμων ανθρώπων με σχετικά ώριμη προσωπικότητα, μιας και αυτή είναι η «απαίτηση» για ανθρώπους που επιλέγουν να εκπροσωπήσουν ένα κοινωνικό σύνολο και να το αντιπροσωπεύσουν, τότε είναι καταχρηστικός!
Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που από την γενική ανασφάλεια του κλίματος που ποτέ δεν κατοχυρώθηκε για τη σταθερότητα, την αυθεντικότητα και την ασφάλεια, που θα έπρεπε να εμπνεύσει για να αφεθεί ο καθένας σε μια δημοκρατική διαλογική διαδικασία, παρέμειναν στην κατάσταση του εξ’ αρχής υιοθετημένου ρόλου από τον οποίο φαίνεται ότι με τις παρούσες συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκολληθούν. Έτσι παρακολουθούμε μια "μάχη" για το ποιός ρόλος θα κυριαρχήσει και όχι ένα δυναμικό και απολαυστικό "παιχνίδι" προσωπικοτήτων!
Ο ρόλος που εμμένει είναι υπόκριση, είναι φραγή προς την ανάδυση της προσωπικότητας του καθενός, φέρνει στατικότητα, επαναληπτικότητα, μονομερή αντιμετώπιση θεμάτων, μουλάρωμα, προβλεψιμότητα!
Η επόμενη πρόταση λοιπόν είναι, θάρρος! Με θάρρος ο κάθε "δημοτικός σύμβουλος" με το που μπαίνει στη διαδικασία του Δ.Σ. ας κάνει μια ενδοσκόπηση εντοπίζοντας το ρόλο που τον προσελκύει και επιλέγει να υιοθετήσει, ναι μεν εξαιτίας ενός παγιωμένου ασθενούς κλίματος, αλλά που μόνο μέσα από αυτόν το ρόλο θα εξασφαλίσει την επιβίωση! Η επιβίωση είναι άραγε ο μόνος προσωπικός στόχος που απέμεινε ;
Θα δανειστώ ένα μέρος της συζήτησης που έγινε σε μια πρόσφατη συνάντηση φίλων, παλαιών και νέων, όπου αναφέρθηκε ότι όλοι οι ανωτέρω, που εν συντομία θα αποκαλώ –“δημοτικοί σύμβουλοι”, εκλέχθηκαν από εμάς, αλλά ακόμα και αν δεν ψηφίσαμε κάποιον από όσους αποτελούν το παρόν δημοτικό συμβούλιο, αυτούς επέλεξε η κοινωνία της πόλης και των περιχώρων αναδεικνύοντας μια γενική ροή και τάση.
Τι συμβαίνει λοιπόν τώρα που όσοι ψηφίσαν και όσοι δεν ψήφισαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα, τα αμφισβητούν εν μέρει ή συνολικά ως παρουσία, συμπεριφορά και τρόπο συμμετοχής σε μια τυπική διαδικασία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά;
Η άποψή μου προσπαθεί να προσεγγίσει την αμφιλεγόμενη αυτή κατάσταση από μια περιοχή απομακρυσμένη από αυτά που ο καθένας σε μια πρώτη φάση παρακολουθεί στο δέκτη της τηλεόρασής του. Είναι η προσέγγιση αυτή που αφορά τον καθένα χωριστά και όλους μαζί ως σύνολο ανθρώπων εκλεγμένων, που παίρνουν μέρος σε μια κοινή διαδικασία.
Αυτό λοιπόν που έχει εκτροχιάσει την πραγματική διαδικασία εμποτίζοντας την με μεγάλη δόση εμπάθειας, ανταγωνισμού, πείσματος και κατάκρισης, από κάθε πλευρά, που εκπροσωπείται στην αίθουσα του Δ.Σ., είναι η επαναλαμβανόμενη και καταχρηστική πια μονομερής επιλογή και εκτέλεση ρόλων!!
Ο κάθε “δημοτικός σύμβουλος” και ο κάθε συμμετέχων στη διαδικασία έχει πλέον υιοθετήσει και εκτελεί επανειλημμένως και αδιαλείπτως σε κάθε συνεδρίαση έναν συγκεκριμένο ρόλο. Άλλους ρόλους τους διακρίνουμε εύκολα, κάποιους άλλους δυσκολότερα. Όμως είναι όλοι εκεί κάθε φορά! Διακρίνουμε τον θεωρητικό ρόλο, τον τυπολατρικό ρόλο, το ρόλο που υπερασπίζεται τη δομή, το ρόλο του διατεθειμένου για προτάσεις, του επιθετικού, του σιωπηλού, του υποστηρικτικού, του μονίμως αντιδραστικού, του ήσυχου, του σχολιαστή, το ρόλο των κλικών, του φιλοσόφου, του καλού σαμαρείτη, του θυσιαζόμενου, του ξερόλα, του καημένου, του έχων καλή μνήμη, του υστερικού, του ισορροπιστή, του συμπαθή, χωρίς να εξελίσσονται παραπέρα ….. Όλοι αυτοί οι ρόλοι αναλαμβάνονται σε εναλλαγές με σχετικότητα μεταξύ τους και εμμονικά πια επιμένουν να κρύβουν τα πραγματικά πρόσωπα που τους επιλέγουν!
Τι σημαίνει όμως αυτό και πόσο μπορεί να σχετίζεται με την κατάσταση που έχει κυριαρχήσει στην αίθουσα του ΔΣ;
Η ανάληψη ρόλου από κάποιον όταν αυτός εντάσσεται και πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων, τόσο αν είναι μια νέα κίνηση ένταξης όσο και σε μια γνώριμη διαδικασία, αλλά με νέα σύνθεση γι' αυτόν, είναι κάτι καλό βραχυπρόθεσμα έως ότου σιγά – σιγά μπορέσει να αναδυθεί με «ασφαλή» τρόπο ο πραγματικός εαυτός και να λειτουργήσει το σύστημα παραγωγικά, δημιουργικά και ελεύθερα.
Όταν όμως αυτό διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα και ο ρόλος έρχεται να υποκαταστήσει μια πραγματική επικοινωνία μεταξύ ώριμων ανθρώπων με σχετικά ώριμη προσωπικότητα, μιας και αυτή είναι η «απαίτηση» για ανθρώπους που επιλέγουν να εκπροσωπήσουν ένα κοινωνικό σύνολο και να το αντιπροσωπεύσουν, τότε είναι καταχρηστικός!
Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που από την γενική ανασφάλεια του κλίματος που ποτέ δεν κατοχυρώθηκε για τη σταθερότητα, την αυθεντικότητα και την ασφάλεια, που θα έπρεπε να εμπνεύσει για να αφεθεί ο καθένας σε μια δημοκρατική διαλογική διαδικασία, παρέμειναν στην κατάσταση του εξ’ αρχής υιοθετημένου ρόλου από τον οποίο φαίνεται ότι με τις παρούσες συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκολληθούν. Έτσι παρακολουθούμε μια "μάχη" για το ποιός ρόλος θα κυριαρχήσει και όχι ένα δυναμικό και απολαυστικό "παιχνίδι" προσωπικοτήτων!
Ο ρόλος που εμμένει είναι υπόκριση, είναι φραγή προς την ανάδυση της προσωπικότητας του καθενός, φέρνει στατικότητα, επαναληπτικότητα, μονομερή αντιμετώπιση θεμάτων, μουλάρωμα, προβλεψιμότητα!
Η επόμενη πρόταση λοιπόν είναι, θάρρος! Με θάρρος ο κάθε "δημοτικός σύμβουλος" με το που μπαίνει στη διαδικασία του Δ.Σ. ας κάνει μια ενδοσκόπηση εντοπίζοντας το ρόλο που τον προσελκύει και επιλέγει να υιοθετήσει, ναι μεν εξαιτίας ενός παγιωμένου ασθενούς κλίματος, αλλά που μόνο μέσα από αυτόν το ρόλο θα εξασφαλίσει την επιβίωση! Η επιβίωση είναι άραγε ο μόνος προσωπικός στόχος που απέμεινε ;
Η συνέχεια είναι, υποστήριξη των προσωπικών τάσεων και απόψεων, της ελευθερίας του λόγου όχι μόνο μέσα από κλισέ και ξοφλημένες τυπικότητες. Ανάδυση και ανάδειξη της διαθεσιμότητας του καθενός για το οποιοδήποτε θέμα. Διαθεσιμότητα διαλόγου και πραγματικής ανταλλαγής απόψεων χωρίς να έχουν προηγηθεί διαδικασίες εξασφάλισης αποτελέσματος, αντίδρασης, τακτικής! Επιδίωξη, μέσα από μια ασφαλή δομή, της ροής, της δυναμικής διαδικασίας, του απρόβλεπτου και της σωστής διαχείρισης των αντιπαλοτήτων διοχετεύοντας τες πίσω σε όλους μέσω της καθολικότητας.
Αυτό είναι που θα εμπνεύσει τον κόσμο της πόλης, ο οποίος θα πιστέψει στην ανωτερότητα τον εκλεγμένων, που θα ακολουθήσει το παράδειγμά τους, θα εναποθέσει σε ένα άξιο πλαίσιο τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις ιδέες και τις επιλογές του. Αν όχι αυτά τότε τι άλλο μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη ενός «πολιτικού», προς τους ανθρώπους που θέλει να προσελκύει, για να είναι όχι μόνο ένα διακεκριμένο πρόσωπο αλλά και ένα σημαντικό πρόσωπο ;!
Τώρα αν κάποιοι θεωρήσουν δύσκολη την πραγμάτωση αυτής της πρότασης θα’ θελα με επιμονή να πω ότι οι άνθρωποι που μας εκπροσωπούν δεν είναι πραγματικά αυτό που επιλέγουν να δείξουν, μπορούν να προσφέρουν κάτι περισσότερο από αυτό, έχουν το δικό τους μοναδικό τρόπο ο καθένας, γιατί ο ρόλος ποτέ δεν είναι κάτι μοναδικό και ξεχωριστό αλλά κάτι που μπορεί ο καθένας να μιμηθεί και να υποδυθεί. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κάθε “δημοτικός σύμβουλος” θα θελε να τον μνημονεύουν με τη λεζάντα του ρόλου του και όχι της μοναδικότητας της προσωπικότητάς του. Αυτό που νοθεύει την πραγματικότητα είναι η μη επιδίωξη να ευδοκιμήσει μια εποικοδομητική διαδικασία μέσω της οποίας δεν θα διαρκεί τόσο πολύ η ανασφάλεια, ο φόβος και η δυσκολία του δούναι, καθώς και η κυριαρχία του λαβείν μέσω αγρίων διαθέσεων, που όμως στο βάθος το μόνο που επιβεβαιώνεται είναι το ένστικτο της επιβίωσης!
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Δημιουργία Πάρκων και Εθελοντισμός
Εδώ και μερικούς μήνες έχω κρατήσει ένα άρθρο από μια κυριακάτικη εφημερίδα. Από τις 15/3/2009. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα την έψαξα ανάμεσα σε πολλά αποκόμματα που λένε κάτι ενδιαφέρον ή έχουν αυτό που κάποια στιγμή θα αποτελέσει την αφορμή ή μια ιδέα …
Το άρθρο έχει τίτλο «Καταπράσινη (στις μακέτες) η Αθήνα» Μιλάει περισσότερο για την Αθήνα …. αλλά φέρνει παράλληλα και μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή του εξωτερικού. Ίσως είναι ένα δείγμα μόνο, αλλά μεταφέρει με εικόνες και πληροφορίες αυτό που άλλες χώρες διαθέτουν και εφαρμόζουν σε ότι αφορά την υλοποίηση πάρκων.
«Αναφέρεται λοιπόν ότι περισσότερα από 20.000 στρέμματα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μικρές «οάσεις» για το Λεκανοπέδιο, μένουν αναξιοποίητα, καθώς τα σχέδια για τη δημιουργία Μητροπολιτικών Πάρκων καταλήγουν πάντα στο συρτάρι.»
«Η Αθήνα, σύμφωνα με το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του ΕΜΠ, έχει τη δυνατότητα να προσφέρει 10.000 στρέμματα πρασίνου στους κατοίκους της, αν αξιοποιήσει τις δημόσιες εκτάσεις της, γεγονός που θα βοηθήσει στη μείωση της μέσης θερμοκρασίας στο κέντρο της πόλης.»
«Σύμφωνα με μελέτες, σε έναν κάτοικο της Αθήνας αναλογούν 2,5 τ.μ. πρασίνου, του Λονδίνου, 9 τ.μ. και του Βερολίνου, 13 τ.μ.»
Στο εξωτερικό είναι … αλλιώς
Hampstead Heath, Λονδίνο
Έκταση : 3.650 στρ. Περιλαμβάνει : Περισσότερες από 25 λίμνες, κτίρια του 19ου αιώνα με ιστορική αξία, αθλητικές εγκαταστάσεις, παιδικές χαρές και εκατοντάδες δέντρα.
Χρηματοδότηση : Κάθε χρόνο για τη λειτουργία και τη συντήρηση του πάρκου δίνονται μέσω κρατικών κονδυλίων 6,8 εκατ. Ευρώ. Επιπλέον, υπάρχουν 12 φύλακες και 6 εκπαιδευμένα σκυλιά τις Αστυνομίας που κάνουν 24ωρες περιπολίες για τη φύλαξη του πάρκου.
Central Park, Νέα Υ
όρκη
Έκταση : 3.372 στρ. Έτος λειτουργίας : 1859. Περιλαμβάνει : Χώρους για αθλητικές δραστηριότητες, παιδικές χαρές και συναυλιακό χώρο. Η περιοχή χωρίζεται σε 49 ζώνες, εκ των οποίων κάθε μια έχει δοθεί σε ξεχωριστή ομάδα που είναι αρμοδία για τη σωστή συντήρησή της.
Χρηματοδότηση : Από το 2007 έχουν επενδυθεί περίπου 450 εκατ. δολάρια για τη διαχείριση και διατήρηση του πάρκου, ενώ το 85% προέρχεται από κρατικά και δημοτικά κονδύλια.
Parque del Buen Retiro, Ισπανία
Το άρθρο έχει τίτλο «Καταπράσινη (στις μακέτες) η Αθήνα» Μιλάει περισσότερο για την Αθήνα …. αλλά φέρνει παράλληλα και μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή του εξωτερικού. Ίσως είναι ένα δείγμα μόνο, αλλά μεταφέρει με εικόνες και πληροφορίες αυτό που άλλες χώρες διαθέτουν και εφαρμόζουν σε ότι αφορά την υλοποίηση πάρκων.
«Αναφέρεται λοιπόν ότι περισσότερα από 20.000 στρέμματα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μικρές «οάσεις» για το Λεκανοπέδιο, μένουν αναξιοποίητα, καθώς τα σχέδια για τη δημιουργία Μητροπολιτικών Πάρκων καταλήγουν πάντα στο συρτάρι.»
«Η Αθήνα, σύμφωνα με το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του ΕΜΠ, έχει τη δυνατότητα να προσφέρει 10.000 στρέμματα πρασίνου στους κατοίκους της, αν αξιοποιήσει τις δημόσιες εκτάσεις της, γεγονός που θα βοηθήσει στη μείωση της μέσης θερμοκρασίας στο κέντρο της πόλης.»
«Σύμφωνα με μελέτες, σε έναν κάτοικο της Αθήνας αναλογούν 2,5 τ.μ. πρασίνου, του Λονδίνου, 9 τ.μ. και του Βερολίνου, 13 τ.μ.»
Στο εξωτερικό είναι … αλλιώς
Hampstead Heath, Λονδίνο
Έκταση : 3.650 στρ. Περιλαμβάνει : Περισσότερες από 25 λίμνες, κτίρια του 19ου αιώνα με ιστορική αξία, αθλητικές εγκαταστάσεις, παιδικές χαρές και εκατοντάδες δέντρα.
Χρηματοδότηση : Κάθε χρόνο για τη λειτουργία και τη συντήρηση του πάρκου δίνονται μέσω κρατικών κονδυλίων 6,8 εκατ. Ευρώ. Επιπλέον, υπάρχουν 12 φύλακες και 6 εκπαιδευμένα σκυλιά τις Αστυνομίας που κάνουν 24ωρες περιπολίες για τη φύλαξη του πάρκου.
Central Park, Νέα Υ
όρκη 
Έκταση : 3.372 στρ. Έτος λειτουργίας : 1859. Περιλαμβάνει : Χώρους για αθλητικές δραστηριότητες, παιδικές χαρές και συναυλιακό χώρο. Η περιοχή χωρίζεται σε 49 ζώνες, εκ των οποίων κάθε μια έχει δοθεί σε ξεχωριστή ομάδα που είναι αρμοδία για τη σωστή συντήρησή της.
Χρηματοδότηση : Από το 2007 έχουν επενδυθεί περίπου 450 εκατ. δολάρια για τη διαχείριση και διατήρηση του πάρκου, ενώ το 85% προέρχεται από κρατικά και δημοτικά κονδύλια.
Parque del Buen Retiro, Ισπανία
Έκταση: 3.500 στρ. Έτος λειτουργίας : 1868. Περιλαμβάνει : Βασιλικά γλυπτά του 17ου αιώνα,. Στο χώρο οργανώνονται υπαίθριες εκδηλώσεις και συναυλίες και κωπηλασία στα νερά της λίμνης.
Χρηματοδότηση : Τα κονδύλια προέρχονται στο μεγαλύτερο μέρος τους από το κράτος και υπάρχουν ξεχωριστοί φορείς που τα διαχειρίζονται. Είναι ενδεικτικό ότι στην Ισπανία υπάρχει Συμβούλιο Εθνικών Πάρκων το οποίο συμμετέχει στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της χώρας και τη χάραξη της πολιτικής για τα πάρκα.
Tiergarten, Γερμανία
Έκταση: 2.550 στρ. Περιλαμβάνει : 19.000 διαφορετικά είδη ζώων, υπαίθριες αγορές τα Σαββατοκύριακα, αγάλματα εξαιρετικής πολιτιστικής σημασίας και κυβερνητικά κτίρια ιστορικής αξίας.
Χρηματοδότηση : Το κάθε κρατίδιο αποφασίζει τα κονδύλια που θα δίνει στους δήμους για τη διαχείριση των πάρκων ανάλογα με τις ανάγκες τους. Έτσι τα κριτήρια που καθορίζουν το ύψος των χρημάτων είναι κυρίως η έκταση των πάρκων που έχει ένας δήμος, αλλά και η επισκεψημότητά τους.
Τι σημαίνει πάρκο για τον καθένα από μας; Και τι σκέψεις φέρνει στο μυαλό αυτή η έννοια; Λιγάκι παρεξηγημένη , όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά και σε Εθνικό! Ίσως η χώρα μας είχε άλλες προτεραιότητες περισσότερο ζωτικές για την ανάπτυξή της, έτσι ώστε το θέμα «δημιουργία πάρκου» να έπεφτε σε δεύτερης κατηγορίας ανάγκες. Όμως οι καιροί αλλάζουν. Ο τρόπος σκέψης του Έλληνα αρχίζει να μπαίνει σε μια ενδιαφέρουσα ροή. Ίσως και σε μια Εναντιοδρομία με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, και όπου υπάρχει διαλεκτική, υπάρχει και πρόοδος! Αρχίζει δειλά να συνθέτει τις ανάγκες με τις επιθυμίες του και να διεκδικεί κάτι περισσότερο για τις δεύτερες!
Έτσι λοιπόν με τη βοήθεια διαφόρων κινήσεων τόσο από την πολιτεία αλλά και από ιδιωτικούς φορείς, με μικρά βήματα προωθείται μια κίνηση εκτίμησης της ουσιαστικότερης έννοιας «δημιουργία πάρκου» και όχι της τυπικής ή επιφανειακά πρακτικής. Η λύση πια του «τοποθετώ μια τσουλήθρα σε μια αλάνα» έχει περάσει με κάθε προσδοκία πια να απεγκατασταθεί τόσο από τη σκέψη μας όσο και από τις τυπικές και συμφεροντολογικές διαδικασίες.
Αυτό που χρειάζεται είναι η επένδυση σε μια νέα νοοτροπία. Όχι μόνο οικονομική από μεριάς των αρμόδιων φορέων, αλλά και του καθενός από εμάς. Η πολιτεία έκανε την αρχή προωθώντας νέες και συγκεκριμένες διαδικασίες για τη δημιουργία λειτουργικών, ασφαλών και αισθητικά άρτιων παιδικών χαρών και κατ’ επέκταση πάρκων που τις συμπεριλαμβάνουν.
Η Επένδυση «προορίζεται» κατ’ αρχήν στην εκτίμηση μιας κατάστασης που θα κάνει τη ζωή όλων μας ποιοτικότερη, σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε εμείς και οι άνθρωποι γύρω μας. Επένδυση στο σεβασμό των χώρων που δημιουργούνται, μιας και ο σεβασμός αυτός πια θα εκπορεύεται και από τους ίδιους αυτούς χώρους προς τον κάθε πολίτη. Επένδυση στη σωστή χρήση, που θα φέρει την απόλαυση και την ικανοποίηση. Παράλληλα με όλα αυτά είναι και μια καλή ευκαιρία, σε τοπικό επίπεδο, να οδηγηθούμε και στην παραπέρα ωρίμανση την κοινωνία μας.
Χρηματοδότηση : Το κάθε κρατίδιο αποφασίζει τα κονδύλια που θα δίνει στους δήμους για τη διαχείριση των πάρκων ανάλογα με τις ανάγκες τους. Έτσι τα κριτήρια που καθορίζουν το ύψος των χρημάτων είναι κυρίως η έκταση των πάρκων που έχει ένας δήμος, αλλά και η επισκεψημότητά τους.
Τι σημαίνει πάρκο για τον καθένα από μας; Και τι σκέψεις φέρνει στο μυαλό αυτή η έννοια; Λιγάκι παρεξηγημένη , όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά και σε Εθνικό! Ίσως η χώρα μας είχε άλλες προτεραιότητες περισσότερο ζωτικές για την ανάπτυξή της, έτσι ώστε το θέμα «δημιουργία πάρκου» να έπεφτε σε δεύτερης κατηγορίας ανάγκες. Όμως οι καιροί αλλάζουν. Ο τρόπος σκέψης του Έλληνα αρχίζει να μπαίνει σε μια ενδιαφέρουσα ροή. Ίσως και σε μια Εναντιοδρομία με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, και όπου υπάρχει διαλεκτική, υπάρχει και πρόοδος! Αρχίζει δειλά να συνθέτει τις ανάγκες με τις επιθυμίες του και να διεκδικεί κάτι περισσότερο για τις δεύτερες!
Έτσι λοιπόν με τη βοήθεια διαφόρων κινήσεων τόσο από την πολιτεία αλλά και από ιδιωτικούς φορείς, με μικρά βήματα προωθείται μια κίνηση εκτίμησης της ουσιαστικότερης έννοιας «δημιουργία πάρκου» και όχι της τυπικής ή επιφανειακά πρακτικής. Η λύση πια του «τοποθετώ μια τσουλήθρα σε μια αλάνα» έχει περάσει με κάθε προσδοκία πια να απεγκατασταθεί τόσο από τη σκέψη μας όσο και από τις τυπικές και συμφεροντολογικές διαδικασίες.
Αυτό που χρειάζεται είναι η επένδυση σε μια νέα νοοτροπία. Όχι μόνο οικονομική από μεριάς των αρμόδιων φορέων, αλλά και του καθενός από εμάς. Η πολιτεία έκανε την αρχή προωθώντας νέες και συγκεκριμένες διαδικασίες για τη δημιουργία λειτουργικών, ασφαλών και αισθητικά άρτιων παιδικών χαρών και κατ’ επέκταση πάρκων που τις συμπεριλαμβάνουν.
Η Επένδυση «προορίζεται» κατ’ αρχήν στην εκτίμηση μιας κατάστασης που θα κάνει τη ζωή όλων μας ποιοτικότερη, σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε εμείς και οι άνθρωποι γύρω μας. Επένδυση στο σεβασμό των χώρων που δημιουργούνται, μιας και ο σεβασμός αυτός πια θα εκπορεύεται και από τους ίδιους αυτούς χώρους προς τον κάθε πολίτη. Επένδυση στη σωστή χρήση, που θα φέρει την απόλαυση και την ικανοποίηση. Παράλληλα με όλα αυτά είναι και μια καλή ευκαιρία, σε τοπικό επίπεδο, να οδηγηθούμε και στην παραπέρα ωρίμανση την κοινωνία μας.
Επένδυση στον εθελοντισμό.
Νομίζω ότι είναι η αρχή μιας πολύ θετικής περιόδου, που οι άνθρωποι μιας πόλης μπορούν να παίξουν ενεργό και δημιουργικό ρόλο σε ότι θα είχε άμεσο αντίκτυπο στη καλύτερη ποιότητα της ζωής τους! Και αυτό μπορεί να ξεκινήσει τόσο από τη συντήρηση όσο και από την συμμετοχή στη δημιουργία ενός πάρκου. Είναι μια διαδικασία όπου χωρίς εξαναγκασμούς, μπορεί να γίνει προσιτή και να εντάξει σε ένα χαλαρό πλαίσιο πολλές ικανότητες και ενδιαφέροντα των ανθρώπων που ζουν και θέλουν να απολαμβάνουν όμορφους χώρους γύρω τους!
Η δημιουργία ομάδων φροντίδας και δημιουργίας πράσινων και ανθισμένων περιοχών σε πάρκα και κοινόχρηστους χώρους με τις κατάλληλες οδηγίες υπευθύνων του δήμου είναι κάτι που θα προσφέρει όχι μόνο ικανοποίηση και απασχόληση σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, αλλά και μια ομορφότερη πόλη που η φροντίδα της ξεκινάει από τους ίδιους τους δημότες της. Αυτό μπορεί να επεκταθεί σε ομάδες συντήρησης των κατασκευών ή ομάδες δημιουργίας εποχιακών πόλων έλξης της πόλης.
Ένας Δήμος μπορεί να σταθεί συνοδοιπόρος και ενισχυτής τέτοιων κινήσεων και αυτό θα αποτελεί και ένα επιπλέον κίνητρο για να επενδύει και ο ίδιος σε ακόμα περισσότερα έργα πάρκων – πρασίνου και σε περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό για να λειτουργούν όλα αυτά σε σύνθεση, μεγαλύτερη οργάνωση και αποτελεσματικότερη κάλυψη των αναγκών αλλά και των επιθυμιών μας!
Ένας Δήμος μπορεί να σταθεί συνοδοιπόρος και ενισχυτής τέτοιων κινήσεων και αυτό θα αποτελεί και ένα επιπλέον κίνητρο για να επενδύει και ο ίδιος σε ακόμα περισσότερα έργα πάρκων – πρασίνου και σε περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό για να λειτουργούν όλα αυτά σε σύνθεση, μεγαλύτερη οργάνωση και αποτελεσματικότερη κάλυψη των αναγκών αλλά και των επιθυμιών μας!
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
ΜΟΣΧΑ - ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ
ΜΟΣΧΑ
Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ
"ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΝΑΩΝ" ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ
ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ. ΑΡΚΕΤΟΙ
ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ.
Η ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΠΟΥ
ΔΥΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΙΤΑΖ ΩΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΩΝ ΤΣΑΡΩΝ!
ΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ ΣΤΟ ΕΡΜΙΤΑΖ. ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΜΑΔΑΣ "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.
ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ... ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΩΡΑΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ"
Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΛΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΑΣΤΗΜΑ
GUM ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ
"ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΝΑΩΝ" ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ
ΤΟΥ ΚΡΕΜΛΙΝΟΥ. Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ
ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΔΕΞΙΑ
ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Η ΚΑΜΑΡΑ
ΓΚΡΑΝΟΒΙΤΑΓΙΑ, ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΠΟΥ
ΔΙΕΜΕΝΕ Ο ΙΒΑΝ Γ' Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ
ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ. ΑΡΚΕΤΟΙ
ΣΤΑΘΜΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ "ΥΠΟΓΕΙΑ
ΠΑΛΑΤΙΑ" ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ
ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ.
ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ.
ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ
Η ΑΓ. ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΤΣΑΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ, ΙΔΡΥΣΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ
ΡΩΣΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
Η ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΠΟΥ
ΚΑΝΕΙ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΗΣ
ΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ.
Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΡΜΙΤΑΖ ΕΝΑ
ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ
ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΔΥΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΜΙΤΑΖ ΩΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΩΝ ΤΣΑΡΩΝ!
ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΣΤΟ ΕΡΜΙΤΑΖ.
ΜΠΑΛΕΤΟ "ΝΙΚΟΛΑΕΦΣΚΙ" ΣΤΟΝ "ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗ"
ΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ ΣΤΟ ΕΡΜΙΤΑΖ. ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΜΑΔΑΣ "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Second Eastern European Psychiatric Congress
Second Eastern European Psychiatric Congress
Moscow, Russian Federation
27-30 October 2009
The title:“Collaborating for Mental Health”
The main topics:
~ Multiprofessional approaches
~ Diagnostic assessment
~ Psychosocial rehabilitation
Scientific Programme
List of Topics 2nd Eastern European Psychiatric Congress 2009
1. Affective disorders
2. Anxiety, stress and adjustment disorders
3. Biological psychiatry and neurosciences
4. Child and adolescent psychiatry
5. Clinical psychology and neuropsychology
6. Classification and diagnostic systems
7. Eating, sleep and sexual disorders
8. Ecology and mental health
9. Epidemiology and public health
10. Ethics, law, human rights and mental health
11. History of psychiatry
12. Mass media and mental health
13. Old age psychiatry
14. Personality disorders
15. Public mental health and community
16. Prevention and mental health promotion
17. Primary care and mental health
18. Psychopharmacotherapy
19. Psychosomatic medicine
20. Psychotherapy
21. Schizophrenia
22. Social and cultural psychiatry
23. Substance abuse
24. Suicidology
Congress which will take place in Moscow, Russian Federation,
October 27-30, 2009.
This Congress follows the very successful First Eastern European Congress that took place in Thessaloniki, Greece in September 2007.
The Psychiatric Association for Eastern Europe and the Balkans is rather young, but psychiatry in our region has a long-standing tradition and rapid recent
development. The state of the art in mental health is characterized by a variety of challenges in diagnosis, aetiology, pathogenesis and
management of mental diseases, psychosomatic and stress-related disorders as well as challenges regarding hot issues like suicide and reorganization
of psychiatric services towards community direction.
The consequences of the transition in the countries of the former socialist system, natural and man-made disasters, war conflicts, the ecological
situation – all these factors constitute new tasks in psychiatry today. The high prevalence of socially significant mental illnesses and the wide range
of treatment approaches set a mission to mental health professionals. One of the main additional challenges for psychiatry in our days is
collaboration with other mental health care professionals, a collaboration that should be achieved with respect for expertise and for each other’s
“territory”, if we want to fulfill our obligation to improve the care of our patients.
Website
For updated information about Congress, please see the official Congress website
www.paeeb2009moscow.ru
Moscow, Russian Federation
27-30 October 2009
The title:“Collaborating for Mental Health”
The main topics:
~ Multiprofessional approaches
~ Diagnostic assessment
~ Psychosocial rehabilitation
Scientific Programme
List of Topics 2nd Eastern European Psychiatric Congress 2009
1. Affective disorders
2. Anxiety, stress and adjustment disorders
3. Biological psychiatry and neurosciences
4. Child and adolescent psychiatry
5. Clinical psychology and neuropsychology
6. Classification and diagnostic systems
7. Eating, sleep and sexual disorders
8. Ecology and mental health
9. Epidemiology and public health
10. Ethics, law, human rights and mental health
11. History of psychiatry
12. Mass media and mental health
13. Old age psychiatry
14. Personality disorders
15. Public mental health and community
16. Prevention and mental health promotion
17. Primary care and mental health
18. Psychopharmacotherapy
19. Psychosomatic medicine
20. Psychotherapy
21. Schizophrenia
22. Social and cultural psychiatry
23. Substance abuse
24. Suicidology
Congress which will take place in Moscow, Russian Federation,
October 27-30, 2009.
This Congress follows the very successful First Eastern European Congress that took place in Thessaloniki, Greece in September 2007.
The Psychiatric Association for Eastern Europe and the Balkans is rather young, but psychiatry in our region has a long-standing tradition and rapid recent
development. The state of the art in mental health is characterized by a variety of challenges in diagnosis, aetiology, pathogenesis and
management of mental diseases, psychosomatic and stress-related disorders as well as challenges regarding hot issues like suicide and reorganization
of psychiatric services towards community direction.
The consequences of the transition in the countries of the former socialist system, natural and man-made disasters, war conflicts, the ecological
situation – all these factors constitute new tasks in psychiatry today. The high prevalence of socially significant mental illnesses and the wide range
of treatment approaches set a mission to mental health professionals. One of the main additional challenges for psychiatry in our days is
collaboration with other mental health care professionals, a collaboration that should be achieved with respect for expertise and for each other’s
“territory”, if we want to fulfill our obligation to improve the care of our patients.
Website
For updated information about Congress, please see the official Congress website
www.paeeb2009moscow.ru
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)